wtorek, 12 lutego 2013
Rozdział II
Właśnie dotarliśmy do księgarni. Ledwo co, bo o godzinie 15 wszystkie pojazdy miejskie wyłączają się i stają w miejscu. Kierowcy maja godzinna przerwę. My zdążyliśmy dojechać przed przerwą. Tak to resztę drogi szli byśmy sami.
- ten budynek jest tak odjazdowy, że z samego patrzenia na niego przechodzą już ciarki - ekscytuje się Gale.
- nie zdziwiłabym się jakby w nim straszyło - odparła równie podekscytowana Syzanne.
A ja przed samą sobą muszę przyznać, że faktycznie budynek przyprawia o dreszcze ale to nie jest spowodowane ekscytacją, z lekka jestem przerażona nawet. Tylko im przytaknęłam.
Weszliśmy do środka kolejno: Gale, Syz i ja. Nie przeszliśmy paru kroków a ten już wyskoczył zza rogu. Podskoczyłam jakby mi ktoś wylał wrzątek na stopy. Przestraszyłam się. A oni tylko się śmiali. Syz i Gale od małego nigdy niczego się nie bali. On jest typem podrywacza a ona niczym hipiska z lat 70. Teraz nikt już się tak nie zachowuje ani nie ubiera raczej patrzą na nią jak na dziwaka. Ale ona chciałaby żyć w tamtych czasach. To chyba jej największe marzenie. Idziemy dalej. Doszliśmy do głównej sali. To pomieszczenie to chyba ma kilka pięter bez dachu bo książki sięgają tak wysoko że nie idzie sięgnąć okiem. Od wyboru do koloru, stare i nowe, w twardej okładce i miękkiej, chyba największy zbiór książek na całym świecie. Oczywiście wszystko idealne, można by się tego spodziewać. Książki poukładane są alfabetycznie w każdym przedziale i każdy przedział ma swoja tematykę. Ale przy czym zatrzymując swój magiczny, tajemniczy i ciekawy nastrój. Gale pognał do działu z czasopismami z superbohaterami a Syz do przedziału z książkami o kwiatach. A ja? Gdzie ja chcę iść? Ciągnie nie niesamowicie do działu z magią. Nie wiem dlaczego. Oczywiści w każdym przedziale są dodatki charakteryzujące daną tematykę. Zauważyłam piękny wisiorek z fioletowym oczkiem w czarnej oprawce, od razu mi się spodobał. Ubrałam go chociaż na chwilkę. Nagle usłyszałam szmer.
- czy ktoś tu jest? - powiedziałam półgłosem. - Gal to nie jest śmieszne. - dodałam trochę głośniej.
Ale wyjrzał tylko z daleka z innej tematyki. To nie mógł być on. Ale przecież Syz też jest daleko. Jestem głupia, przecież to księgarnia publiczna. Każdy może tu być. Przechodziłam z tematyki z magią do przedziału gdzie wszystko było o Bogu i różnych wiarach także. Były tam biblie, mniejsze, większe różnego typu księgi, ale naprawdę ciekawe. Ale zobaczyłam że na stoliku leży kartka. A w niej: Przyjdź tutaj za dwa dni o 18.18 będę czekał. Odskoczyłam. Ale jak to? Czy to do mnie? Zdążyłam tylko schować kartkę gdy Syz wyskoczyła w takiej wielkiej pelerynie z działu z magią.
- Buuuuuuuu, to moja peleryna niewitka. Uuuu nie widzisz mnie - mówiła upiornym głosem Syz.
- Weź, ale ty jesteś śmieszna.
- Oj przestań, chodź przestraszymy mojego braciszka.
Ubrałam na siebie druga pelerynę i sunęłyśmy przedziałami jak typowe zmory. Obskoczyłyśmy biednego chłopaka, wystraszył się śmiertelnie i wzdrygając uderzył lekko głową o filar.
- Niech ja was złapię, zobaczycie! - krzyknął Gal.
Rzuciłyśmy peleryny i uciekałyśmy z piskiem śmiejąc się z Księgarni. Po czym wszyscy razem wylądowaliśmy śmieją
c się na trawniku. Niczym małe dzieci. A nie oszukujmy się, mamy po 16 lat a Gal ma 17. Po czym gal spojrzał tylko na Bloutneka i pognał wymawiając tylko - Narka laski. bloutnek to mały, super sprawny przenośny komputer tak rozbudowany, że nikt nie nosi już lustrzanek, tabletów, telefonów i laptopów osobno. Wszystko jest w Bloutneku. Naprawdę wielkie udogodnienie. Oczywiście ci najbiedniejsi moga je tylko oglądać i marzyć o czymś takim. Ja mam tez chociaż nie jestem tak bogata ale to tylko dlatego, że mama Syz podarowała mi taki na święta.Pamiętam jak mama była zła. Ciągle powtarzała: A co to nas nie stać? Stać nas! I nie musi nam pomagać tylko dlatego, że... że taty już nie ma! Była bardzo zła ale pogodziła się z tym i ze stratą taty. Tata był przewlekle chory aż w końcu umarł.
Poszłyśmy do mojego domu, popiekłyśmy trochę ciasteczek, poplotkowałyśmy i Syz wróciła do domu. A mi dopiero teraz przypomniało się, że mam ten wisiorek z księgarni i jeszcze ta kartka. Co to może oznaczać? Może powinnam się wybrać? Nie wiem.
poniedziałek, 11 lutego 2013
Rozdział II
Rozdział II
'' Tajemnicza księgarnia''
Właśnie doszłam do domu Syzane, jak zwykle koło nogi lata mi jej małpka Tessy i przytula tymi swoimi włochatymi łapkami moja nogę. Nie da rady jej odczepi aż nie wejdę do domu i nie zobaczy znów Syzane.
Nie zdążyłam zapukać do drzwi a otworzyła mi je jej mama.
- Już już, ile jestem winna? Gdzie mój portfel? Może pani położyć przesyłkę na komodzie - szuka chyba portfela po szafkach gdy nagle odzywam się:
- Ale proszę Pani, to ja Silvia - i jak zwykle wyszczerzyłam moje białe zęby.
- Silvia? - dopiero spojrzała w moją stronę - Już myślałam że to listonosz, czekam na przesyłkę cały dzień. Syzane jest w ogrodzie za domem, idz do niej - uśmiechnęła się życzliwie i poszła dalej robić swoje codzienne obowiązki.
Mama Syzane nie pracuję, bo stać ich na to. Ojciec Syzane jest Striamem. Dlatego mama Syzane- Pani Nel Cortneey zajmuje się domem i dziećmi. Syzane ma szczęście, ma jeszcze trójkę rodzeństwa: trzyletnią siostrę Kam, siedmioletniego brata Nigela i 17 letniego brata Gala. Przechodzę przez wąską drużkę za dom Syz i widzę ją leżącą na hamaku a koło niej Gala. Nagle wzdrygam słysząc głos Syz:
- Tessy, małpko moja, zostaw ją. No chodź, no chodź. A zobacz co mam! - Woła do siebie małpkę, która przez całą drogę była przyczepiona do mojej nogi.
- Cześć wam! Pomachałam im i pośpiesznie idę do nich gdy Gal spojrzał się tylko na mnie, jakby się wystraszył, w pędzie zaproponował coś do picia i już go nie było. Wyglądał jakby rozmawiali o czymś ważnym i się spłoszył... Nie wiem o co mu mogło chodzić.
- Dlaczego tak szybko sobie poszedł? - zapytałam ze zdziwieniem.
Syz spojrzała na mnie jednoznacznym wzrokiem i powiedziała:
- no nie bądź zła. Ale wyznał mi właśnie że chce zaprosić Anni na połowinki ostatniej klasy. No wiesz potem to już tylko same przygotowania i zależnie od kiedy kto kończy 18 lat idzie do pracy. Nakierowywałam go trochę, że źle wybrał czy coś i że mam kogoś lepszego, miałam na myśli ciebie i....
Przerwała gdy zobaczyła jak moje policzki nabrały soczystego czerwonego koloru. Tak, zawstydziłam się. Podkochuję się już dobre trzy lata w Bracie Syzane. Co tu się dziwić. Wysportowany, wysoki, szczupły, niebieskooki, kędzierzawy blondyn o nienagannej urodzie. Cała rodzina Cortneey'ów ma kręcone blond włosy. Nie jedna mdleje na jego widok. Ale jesteśmy przyjaciółmi i czasem mam wrażenie, że traktuje mnie jak jedną z sióstr. Nie chcę być traktowana jak siostra. Chcę...
- Ej pomidorku, nad czym tak myślisz? - Wyrwała mnie z zadumy uśmiechając się szeroko.
- O wszystkim, ale przeleciała mi przez głowę tez imię Annie. Dlaczego akurat ją wybrał? - Wyrzuciłam z siebie na jednym tchu.
Annie. Piękna dziewczyna. Rudowłosa, zielonooka z piegami o bladej cerze. Ma piękne duże przejrzyste oczy i pełne usta. Chłopaki ją ubóstwiają. Ale jest opryskliwa,wredna i dba tylko o swój interes.
- Co ona ma takiego czego nie mam ja? - szybko skończyłam bo zauważyłam jej znaczący wzrok oznaczający, że Gal wraca z piciem. Przychodzi z fluorescencyjną, zielonkawo-morską lemoniadą. Pyszna, chyba najlepsze picie na tej Ziemi. Nazywamy ją ''kawałkiem morza''.
- trzymaj młoda! - Szczerzy się brat Syz i targa moją grzywkę. Daje też siostrze i pyta:
- Co tam ślicznotki, co dzisiaj robimy? - On zawsze mówi takim szarmanckim głosem, jakby miał właśnie zaprosić mnie na randkę moich marzeń, tak już ma a raczej bajeranci tak mają.
- Bardzo dobre pytanie, macie jakieś pomysły? - Zapytała Syz
- A pamiętacie może ta fajną stara księgarnie? Wiecie ta, co wrażenie sprawia gdy się do niej wchodzi takiej wiecznej zagadki.
- tak, czadowy klimat! - mówi Gal.
- więc już wiemy gdzie dzisiaj idziemy, chodźmy! - odparłam wesoło.
'' Tajemnicza księgarnia''
Właśnie doszłam do domu Syzane, jak zwykle koło nogi lata mi jej małpka Tessy i przytula tymi swoimi włochatymi łapkami moja nogę. Nie da rady jej odczepi aż nie wejdę do domu i nie zobaczy znów Syzane.
Nie zdążyłam zapukać do drzwi a otworzyła mi je jej mama.
- Już już, ile jestem winna? Gdzie mój portfel? Może pani położyć przesyłkę na komodzie - szuka chyba portfela po szafkach gdy nagle odzywam się:
- Ale proszę Pani, to ja Silvia - i jak zwykle wyszczerzyłam moje białe zęby.
- Silvia? - dopiero spojrzała w moją stronę - Już myślałam że to listonosz, czekam na przesyłkę cały dzień. Syzane jest w ogrodzie za domem, idz do niej - uśmiechnęła się życzliwie i poszła dalej robić swoje codzienne obowiązki.
Mama Syzane nie pracuję, bo stać ich na to. Ojciec Syzane jest Striamem. Dlatego mama Syzane- Pani Nel Cortneey zajmuje się domem i dziećmi. Syzane ma szczęście, ma jeszcze trójkę rodzeństwa: trzyletnią siostrę Kam, siedmioletniego brata Nigela i 17 letniego brata Gala. Przechodzę przez wąską drużkę za dom Syz i widzę ją leżącą na hamaku a koło niej Gala. Nagle wzdrygam słysząc głos Syz:
- Tessy, małpko moja, zostaw ją. No chodź, no chodź. A zobacz co mam! - Woła do siebie małpkę, która przez całą drogę była przyczepiona do mojej nogi.
- Cześć wam! Pomachałam im i pośpiesznie idę do nich gdy Gal spojrzał się tylko na mnie, jakby się wystraszył, w pędzie zaproponował coś do picia i już go nie było. Wyglądał jakby rozmawiali o czymś ważnym i się spłoszył... Nie wiem o co mu mogło chodzić.
- Dlaczego tak szybko sobie poszedł? - zapytałam ze zdziwieniem.
Syz spojrzała na mnie jednoznacznym wzrokiem i powiedziała:
- no nie bądź zła. Ale wyznał mi właśnie że chce zaprosić Anni na połowinki ostatniej klasy. No wiesz potem to już tylko same przygotowania i zależnie od kiedy kto kończy 18 lat idzie do pracy. Nakierowywałam go trochę, że źle wybrał czy coś i że mam kogoś lepszego, miałam na myśli ciebie i....
Przerwała gdy zobaczyła jak moje policzki nabrały soczystego czerwonego koloru. Tak, zawstydziłam się. Podkochuję się już dobre trzy lata w Bracie Syzane. Co tu się dziwić. Wysportowany, wysoki, szczupły, niebieskooki, kędzierzawy blondyn o nienagannej urodzie. Cała rodzina Cortneey'ów ma kręcone blond włosy. Nie jedna mdleje na jego widok. Ale jesteśmy przyjaciółmi i czasem mam wrażenie, że traktuje mnie jak jedną z sióstr. Nie chcę być traktowana jak siostra. Chcę...
- Ej pomidorku, nad czym tak myślisz? - Wyrwała mnie z zadumy uśmiechając się szeroko.
- O wszystkim, ale przeleciała mi przez głowę tez imię Annie. Dlaczego akurat ją wybrał? - Wyrzuciłam z siebie na jednym tchu.
Annie. Piękna dziewczyna. Rudowłosa, zielonooka z piegami o bladej cerze. Ma piękne duże przejrzyste oczy i pełne usta. Chłopaki ją ubóstwiają. Ale jest opryskliwa,wredna i dba tylko o swój interes.
- Co ona ma takiego czego nie mam ja? - szybko skończyłam bo zauważyłam jej znaczący wzrok oznaczający, że Gal wraca z piciem. Przychodzi z fluorescencyjną, zielonkawo-morską lemoniadą. Pyszna, chyba najlepsze picie na tej Ziemi. Nazywamy ją ''kawałkiem morza''.
- trzymaj młoda! - Szczerzy się brat Syz i targa moją grzywkę. Daje też siostrze i pyta:
- Co tam ślicznotki, co dzisiaj robimy? - On zawsze mówi takim szarmanckim głosem, jakby miał właśnie zaprosić mnie na randkę moich marzeń, tak już ma a raczej bajeranci tak mają.
- Bardzo dobre pytanie, macie jakieś pomysły? - Zapytała Syz
- A pamiętacie może ta fajną stara księgarnie? Wiecie ta, co wrażenie sprawia gdy się do niej wchodzi takiej wiecznej zagadki.
- tak, czadowy klimat! - mówi Gal.
- więc już wiemy gdzie dzisiaj idziemy, chodźmy! - odparłam wesoło.
sobota, 9 lutego 2013
Rozdział I
Rozdział I
'' Krajobraz istnienia''
Jest Sobota.Wstałam dzisiaj rano, jak zwykle we wszystkich stacjach o godzinie 12 nadają obowiązkowo audycję z Królem Neveedem I. Nie mogę już go słuchać, wszędzie, codziennie, na każdym telewizorze i bilbordzie ta sama stara twarz z siwymi włosami i długą białą brodą. Ta sama melodia triumfalna i wprowadzenie; ''Twoja wola, to mój czyn naszego, idealnego imperium. Bądźmy perfekcyjni''. Jak ja tego nienawidzę, ludzie chodzą jak w zegarku i na dodatek im się to podoba. Każdy od 18 roku życia idzie pracować albo do biur by wszystko nadal było ''idealne'', My jesteśmy z tej grupy społecznej.Ci niżej ustawieni w społeczności do kopalni lub różnych tego typu rzeczy. Wysoko ustawione osoby lub bardzo bogate oczywiście mizdrzą się w tych symetrycznych kolorowych ubraniach, wszystko jest idealne. I już wyłoniły się trzy grupy społeczne, biedni - katriaci, przeciętni - nokatowie i bogaci - striami. Mi zostały tylko dwa lata do tego chorego trybu życia, nie potrafiłabym iść z uśmiechniętą twarzą mówić wszystkim ''dzień dobry'' ze szczerym uśmiechem i pracować po 10 godzin dziennie. Cały czas, ciągle, perfekcyjnie... Czy oni im zrobili jakieś pranie mózgu?
Nagle z mojej porannej zadumy wyrywa mnie głos mojej mamy, woła mnie na śniadanie na które juz i tak jestem spóźniona. Dzisiaj zaczyna później, czasami godziny po za zarobkiem kumulują się i można pójść później do pracy lub wyjść wcześniej. Jak zwykle idealnie. Idealnie, idealnie, idealnie. To słowo przeszywa me ciało za każdym razem, dogłębnie. Świetnie dzisiaj naleśniki, a na dodatek z moim ulubionym dżemem jabłkowym! - kochanie, idę dzisiaj na 13 do pracy, miałam czas a twoje ulubione naleśniki - wyrwała mnie mama z potoku myśli - smakują ci?
- tak, pewnie. Są perfekcyjne, jak zawsze - sama nie wiem czemu to powiedziałam, ona lubi to słowo, już widzę jak od środka rozpiera ją duma, że tak skomentowałam jej posiłek.Widzę jak unoszą się kąciki jej smukłych ust pomalowanych błyszczykiem - a ty już jadłaś? - odparłam.
- tak, gdy ty spałaś. Przecież jest sobota powinnam się tego spodziewać - przewróciła oczami i uśmiechnęła się lekko. Wpatruje się we mnie chwilkę - idziesz gdzieś dzisiaj? Zostawię ci trochę Neveedów na szafce przed wyjściem, pewno będziesz chciała coś sobie kupić - dodała po chwili. Neveedy. Monety wymyślone przez króla, każda z jego podobizną. Zawsze tylko perfekcyjne parzyste nominały. Oczywiście by było łatwiej wydawać resztę, bo zlikwidowane zostały drobne nominały jak 2 grosze czy nawet złotówka.
- tak, mogłabyś zostawić mi 20 Neveedów? Idę dzisiaj do Syzane i Gala.
- tylko nie szukaj kłopotów Silvia... - nagle spowazniała i spojrzała na mnie ostrzegawczo.
- nie będę - odpowiedziałam tak samo chłodno i dokończyłam naleśniki.
Szafa, kto to wymyślił, to chyba jedyne nieperfekcyjne miejsce w całym naszym domu. Moja szafa, chaos, na sam widok aż mi się dusza cieszy. Wybieram pierwszą, lepszą koszulkę i ulubione ciemne jeansy. Włosy luźno rozpuszczone jak zawsze i ulubione trampki, standard. Po całym porannym ogarnięciu się czas wyjść z domu,widzę mama już chyba wyszła, zostawiła karteczkę: obiad masz w lodówce, poukładaj wreszcie te ubrania! Pieniądze leżą na szafce, do zobaczenia wieczorem aniołku!
'' Krajobraz istnienia''
Jest Sobota.Wstałam dzisiaj rano, jak zwykle we wszystkich stacjach o godzinie 12 nadają obowiązkowo audycję z Królem Neveedem I. Nie mogę już go słuchać, wszędzie, codziennie, na każdym telewizorze i bilbordzie ta sama stara twarz z siwymi włosami i długą białą brodą. Ta sama melodia triumfalna i wprowadzenie; ''Twoja wola, to mój czyn naszego, idealnego imperium. Bądźmy perfekcyjni''. Jak ja tego nienawidzę, ludzie chodzą jak w zegarku i na dodatek im się to podoba. Każdy od 18 roku życia idzie pracować albo do biur by wszystko nadal było ''idealne'', My jesteśmy z tej grupy społecznej.Ci niżej ustawieni w społeczności do kopalni lub różnych tego typu rzeczy. Wysoko ustawione osoby lub bardzo bogate oczywiście mizdrzą się w tych symetrycznych kolorowych ubraniach, wszystko jest idealne. I już wyłoniły się trzy grupy społeczne, biedni - katriaci, przeciętni - nokatowie i bogaci - striami. Mi zostały tylko dwa lata do tego chorego trybu życia, nie potrafiłabym iść z uśmiechniętą twarzą mówić wszystkim ''dzień dobry'' ze szczerym uśmiechem i pracować po 10 godzin dziennie. Cały czas, ciągle, perfekcyjnie... Czy oni im zrobili jakieś pranie mózgu?
Nagle z mojej porannej zadumy wyrywa mnie głos mojej mamy, woła mnie na śniadanie na które juz i tak jestem spóźniona. Dzisiaj zaczyna później, czasami godziny po za zarobkiem kumulują się i można pójść później do pracy lub wyjść wcześniej. Jak zwykle idealnie. Idealnie, idealnie, idealnie. To słowo przeszywa me ciało za każdym razem, dogłębnie. Świetnie dzisiaj naleśniki, a na dodatek z moim ulubionym dżemem jabłkowym! - kochanie, idę dzisiaj na 13 do pracy, miałam czas a twoje ulubione naleśniki - wyrwała mnie mama z potoku myśli - smakują ci?
- tak, pewnie. Są perfekcyjne, jak zawsze - sama nie wiem czemu to powiedziałam, ona lubi to słowo, już widzę jak od środka rozpiera ją duma, że tak skomentowałam jej posiłek.Widzę jak unoszą się kąciki jej smukłych ust pomalowanych błyszczykiem - a ty już jadłaś? - odparłam.
- tak, gdy ty spałaś. Przecież jest sobota powinnam się tego spodziewać - przewróciła oczami i uśmiechnęła się lekko. Wpatruje się we mnie chwilkę - idziesz gdzieś dzisiaj? Zostawię ci trochę Neveedów na szafce przed wyjściem, pewno będziesz chciała coś sobie kupić - dodała po chwili. Neveedy. Monety wymyślone przez króla, każda z jego podobizną. Zawsze tylko perfekcyjne parzyste nominały. Oczywiście by było łatwiej wydawać resztę, bo zlikwidowane zostały drobne nominały jak 2 grosze czy nawet złotówka.
- tak, mogłabyś zostawić mi 20 Neveedów? Idę dzisiaj do Syzane i Gala.
- tylko nie szukaj kłopotów Silvia... - nagle spowazniała i spojrzała na mnie ostrzegawczo.
- nie będę - odpowiedziałam tak samo chłodno i dokończyłam naleśniki.
Szafa, kto to wymyślił, to chyba jedyne nieperfekcyjne miejsce w całym naszym domu. Moja szafa, chaos, na sam widok aż mi się dusza cieszy. Wybieram pierwszą, lepszą koszulkę i ulubione ciemne jeansy. Włosy luźno rozpuszczone jak zawsze i ulubione trampki, standard. Po całym porannym ogarnięciu się czas wyjść z domu,widzę mama już chyba wyszła, zostawiła karteczkę: obiad masz w lodówce, poukładaj wreszcie te ubrania! Pieniądze leżą na szafce, do zobaczenia wieczorem aniołku!
Wprowadzenie
Zbieram się do napisania tego już dwa lata, będę wracała tutaj, lub pisała tak często jak mogę, lub w ogóle nie będę tu zaglądała z powodu chwilowej zaćmy. Różnie bywa.
Przewiduję napisać jedną ''książkę'' pt. ''Przeciwświat'' lecz śniła mi się trylogia z kolejnymi częściami: ''Zycie po śmierci'' i ''Bunt''
wprowadzenie:
Ludzie żyją w czasach odległych, lecz nie aż tak odległych bo w roku 2184. Widzimy, czujemy, słyszymy wszystko to co główna bohaterka Silvia Intrigue.
Świat zmienił się Nie jest tak jak dawniej. Teraz ma króla doskonałego, ludzie proponują on tworzy, ma siłe jakiej nie ma nikt, może zrobić wszystko co zechce lub zgładzić to co stworzył.
Ludzie nadal wierzą, że po śmierci dusza wędruje do nieba A co gdyby okazało się to prawdą? Silvia...dziewczyna o błękitnych oczach i naturalnie długich, prostych, kruczo czarnych włosach o ustach zawsze pomalowanych na czerwoną szminką i bladoróżowych policzkach, niekiedy nazywana śnieżką, bo niezwykle przypomina bardzo starą postać z bajki ''królewna śnieżka''. Zwyczajna jak na pierwszy rzut oka, ale odkryje coś co królowie świata doskonałego trzymali w tajemnicy od 100 lat, coś co obraca rzeczywistość o 360 stopni. Odkryła tajemnice, odkryła przeciwświat...Czy miłość utrudni jej problemy z którymi i tak musi się zmierzyć? Czy to czego właśnie dokonała zrujnuje całe mniemanie o świecie? A co gdyby istniał przeciwległy świat o którym nie mamy pojęcia? Gdyby wszystko w co wierzymy było tóż obok nas lecz niedostępne za życia a właściwie mogłoby być...
Ludzie nadal wierzą, że po śmierci dusza wędruje do nieba A co gdyby okazało się to prawdą? Silvia...dziewczyna o błękitnych oczach i naturalnie długich, prostych, kruczo czarnych włosach o ustach zawsze pomalowanych na czerwoną szminką i bladoróżowych policzkach, niekiedy nazywana śnieżką, bo niezwykle przypomina bardzo starą postać z bajki ''królewna śnieżka''. Zwyczajna jak na pierwszy rzut oka, ale odkryje coś co królowie świata doskonałego trzymali w tajemnicy od 100 lat, coś co obraca rzeczywistość o 360 stopni. Odkryła tajemnice, odkryła przeciwświat...Czy miłość utrudni jej problemy z którymi i tak musi się zmierzyć? Czy to czego właśnie dokonała zrujnuje całe mniemanie o świecie? A co gdyby istniał przeciwległy świat o którym nie mamy pojęcia? Gdyby wszystko w co wierzymy było tóż obok nas lecz niedostępne za życia a właściwie mogłoby być...
Subskrybuj:
Posty (Atom)