Rozdział VII

Wstałam gwałtownie, w która stronę poszedł? Wołałam jego imię ale to na nic. Zaczęłam biec przez pastelowe trawy w odcieniach bladego różu, błękitu i jaśniutkiego, prawie białego turkusu. Trawa była niczym puch. Poczułam niezwykłą siłę w nogach, biegłam tak szybko jak się dało przed siebie. Krzyknęłam raz jeszcze jego imię. Zobaczyłam, że z boku jest ścieżka. Na pewno tam poszedł. Na pewno. Skręciłam błyskawicznie i pognałam w lasek o wysokości maksymalnie 4 metrów każde drzewo. Ale nie był to byle jaki lasek. Wielkie, pokręcone, rudobrązowe drzewa wiły się we wszystkie strony. U ich czubków świeciły światełka przypominające żaróweczki. Naprawdę żałuję, że nie mam aparatu. Ziemia pod nogami zaczęła zmieniać się z pastelowej trawy na mocny granat. Granulki ziemi nie przypominały w niczym granulek brązowej ziemi na Ziemi. Gdzie ja jestem? Zabłądziłam? Złapałam się za głowę i zaczęłam myśleć jak on. Albo przynajmniej poczuć wewnętrzny instynkt i wydostać się z tego cholernego lasku. Biegłam ile sił w nogach kilka kilometrów aż wybiegłam chyba po jego drugiej stronie. Ale dziwne bo tutaj wcale się nie męczę. Wpadłam w mury pięknego miasteczka. Wszystko było tutaj takie śliczne, jak z bajek. Przystanęłam na chwilę by nacieszyć oczy tym widokiem. Domki wyglądały jak z porcelany. Brakuje tutaj tylko porcelanowych laleczek z długimi włosami i wielkimi oczami których zawsze się bałam. Cholera, gdzie on może być. Szłam przez wąziutkie uliczki aż mignął mi przed oczami i zaczął uciekać. Pognałam za nim. Skąd we mnie taka szybkość? A tak, zapomniałam. Ja też jestem aniołem. Tylko wybrakowanym. Jak widać nie aż tak wybrakowanym. Złapałam go od tyłu za koszulkę i szarpnęłam do tyłu aż się wywrócił. Wykorzystałam sytuację i usiadłam na nim przyciskając łydki na jego biodrach. Obydwoje lekko dyszeliśmy. Biegliśmy tak szybko że nie sposób choć trochę się nie zmęczyć. Miał zamknięte oczy i nagle otworzył je posyłając mi węże spojrzenie pełne jadu i nienawiści. Rękami przytrzymałam mu ramiona.

- Dlaczego mi to robisz? - syknął. - Zejdź ze mnie.

- A dlaczego ty mi to robisz, co? - Przymrużyłam oczy z wściekłości. Miałam ochotę dać mu w twarz,

- No dalej, zrób to – powiedział groźnie zarazem podśmiewając się. Obrócił lekko policzek jakby przygotowywał się na uderzenie.

Pchnęłam go mocniej o ziemię i wstałam. Usiadłam obok na suchej ziemi, byłam cała okurzona przez piach. Prychnęłam ze złości.

- Idź do diabła

- Kruku, uważaj czego sobie życzysz – Podniósł się błyskawicznie i usiadł naprzeciwko mnie. Zadrwił sobie ze mnie. Chociaż trochę w tym prawdy.

- Jakie tajemnice jeszcze przede mną skrywasz, he? - machnęłam lekceważąco ręką i popatrzyłam na bok. Czułam że moje włosy ani trochę nie przypominały już tego pięknego warkocza, który zaplotła mi mama, tylko jakieś jedno wielkie nieporozumienie. Chyba rozerwałam kawałek sukienki na dole. Milczał. Nie odzywał się. Zerknęłam a on patrzył się we mnie surowo.

- Nie powinno cię tutaj być, nie możesz...

- A jednak mogę! Znam już prawdę. Zapomniałeś? - teraz to ja zadrwiłam.

- Wstawaj. Zawiozę cie do domu. - Wstał i otrzepał się z kurzu. Wokół nas jeszcze lekko się unosił.

- Może to i dobrze – zignorowałam jego rękę i sama wstałam. Przyciągnął mnie do siebie za kurtkę mocnym ruchem i teraz przywierałam do niego. Ze złością pocałował mnie bardzo mocno. Szczęka zabolała mnie od zachłannego pocałunku.

- Kocham cię i nienawidzę jednocześnie. - Powiedział ostro ale stonowanym głosem.

- Przez ciebie tak to wszystko wygląda.- syknęłam

- A ty stwarzasz lekkomyślnością same problemy! - warknął

- Nie byłoby tego gdybyś powiedział mi prawdę. - podniosłam głos o oktawę

- Nie byłoby tego gdybyś mi ufała – powiedział twardo i zdecydowanie

- Nie byłoby tego gdybym cie nie spotkała! - krzyknęłam

Zawahał się i odsunął jakby dostał policzek. Wziął mnie szybko na ręce. Trochę się awanturowałam, chciałam żeby mnie postawił ale trzymał nie tak mocno, że nie dałam rady. Z pleców wysunęły się ogromne, białe skrzydła. Zamachnął nimi aż cała sucha ziemia zawirowała koło nas jak podczas burzy piaskowej. Zaczęliśmy się unosić. Wyżej i wyżej. Byliśmy teraz jakieś 10 metrów nad ziemią. Oniemiałam. Nie mogłam wydobyć z siebie żadnego odgłosu. Nic. Chyba wyleciał wraz z całym krzykiem sprzed chwili. Ugrzązł w gardle. Wyparował.

Lecieliśmy tak w milczeniu a mi się chyba troszeczkę przysnęło. Trochę to chyba trwało zważając na odległość jaką przebyliśmy. Gdy otworzyłam oczy właśnie lądowaliśmy. Błękitne niebo poczerniało. Nawet nie wiem ile tutaj jestem..Mama! Mama będzie się martwić. Nie zadzwoniłam do niej po apelu z ''linii frontu''. Pewno się niepokoi

- Muszę zadzwonić do mamy, jak długo mnie nie ma? - podłapałam lekką panikę.

- Tutaj każda godzina mija jak minuta na Ziemi, dzięki temu nawet jeśli nie uważamy to i tak mamy oko na ludzi... - zacisnął usta w wąskim paseczku bez cienia uśmiechu. Popatrzyłam na niego ale on wpatrywał się w przestrzeń.

Zamachnął się kilka razy i postawił stopy na ziemi. Objął mnie pióropuszem białych skrzydeł. Teraz znajdowałam się jak w kokonie. Ręką dotknęłam uważnie białego piórka. W dotyku nie przypominało niczego na ziemi. Jakbym dotykała brzytwy i chmurki jednocześnie. Pospiesznie zabrał je i schował w sobie. Gdzie one mu się mieszczą? Stanęłam na ziemi, poprawiłam ubranie i rozejrzałam się. Było bardzo ciemno, ledwo co widziałam kontury.

- Gdzie jesteśmy – wyszeptałam

- Chodź za mną – odparł chłodno w mojej głowie.

Ruszył przed siebie twardym, odważnym krokiem. Podbiegłam do niego, muszę cały czas do niego dobiegać bo idzie tak szybko. Nie mogę się zgubić. Po chwili chodu w milczeniu doszliśmy do przejścia między Ziemią a Przeciwświatem.

- Gdy przechodziłam czułam się jakby wnętrzności odczepiły mi się od ciała i obijały się we mnie jak w worku. - próbowałam go zagadnąć. Spojrzał się tylko i wskazał przejście ręką.

- Ty pierwsza.- dodał bez cienia radości w głosie.

Spojrzałam raz na niego, raz na portal i zwątpiłam. Wtedy byłam tak naładowana pochopnością i impulsywnością, że nie pomyślałam jak to dokładnie jest. Spojrzałam jeszcze raz na niego i stanęłam twarzą przed portalem. Zacisnęłam pięści ściskając rękawy kurteczki jeszcze wilgotnej od wody i deszczu. Prawie wysuszyła się przy biegu. Raz kozie śmierć, tak? Weszłam w portal i poczułam buchające i napierające na mnie powietrze ze wszystkich stron. Czułam się jakbym właśnie robiła jakiegoś fikołka. Szum zadudnił mi w głowie, podniosłam głowę do góry, byłam prawie stopami jak w Przeciwświecie a głową skierowana do ziemi. Chwilę potem głowa była w stronę Przeciwświata a nogi w stronę ziemi. Mimo, że trwało to ułamki sekundy, mój mózg wszystko zarejestrował, bynajmniej to co mógł zarejestrować. Zanim się obejrzałam stałam już na ziemi. Kilka sekund po mnie stanął za mną Rissel. Ruszył w stronę wyjścia z księgarni i chwilę potem bez słowa znaleźliśmy się koło jego samochodu. Otworzył mi drzwi od auta i wskazał podbródkiem wnętrze samochodu. Wsiadłam potulnie i patrzyłam jak go okrąża bawiąc się kluczykami od samochodu. Wsiadł i odpalił samochód.

- Zaczekaj – położyłam rękę na jego ramieniu – posłuchaj mnie.

Popatrzyłam na jego twarz która wpatrywała się w kierownicę, szukałam jakiejś akceptacji, znaku, że mnie słucha. Przełknął ślinę. Chyba mogę mówić. Widzę jak wszystko ukrywa w sobie. To moja szansa, muszę mówić.

- Nie chciałam tego wszystkiego powiedzieć. Nie powinnam była tam przychodzić. Znam cię zaledwie kilka tygodni. Ale już wiem, że cię kocham, słyszysz?

Wciągnął powietrze przez nos i ruszył z miejsca, zerknął jeszcze na mnie i dalej prowadził samochód. No cóż, próbowałam. Chyba naprawdę jest zły. Wbiłam się jak najgłębiej w siedzenie i oparłam głowę o szybę. Muszę poczekać aż mu przejdzie. Ale przecież ja powiedziałam, że go kocham. Cholera! Jestem taka głupia? Dostrzegłam jego czapkę. Założyłam ja po raz kolejny na głowę. Chyba jej nie nakładał bo rozmiar jaki sobie ustawiłam był taki sam jak przedtem. Zerknęłam na niego. Nadal nie reaguje. A pamiętam jak poprzednim razem śmiał się ze mnie gdy ją nakładałam. Nastawiłam radio na naszą ulubiona piosenkę. Imagine dragnos – ''bleeding now''. Cause I'm bleeding out. And if the last thing that I do is bring you down. I'll bleed out for you.

Głos ugrzązł mi w gardle. I to uczucie tuż przed płaczem, kiedy zaciskasz gardło i mrugasz oczami by żadna łza nie została uroniona właśnie mnie dopadło. Zacisnął dłoń na moim nadgarstku przy radiu, odłożył ją na moje udo i wyłączył radio. Teraz inaczej rozumiem tę piosenkę. Kiedyś po prostu interpretowałam ją jako zwyczajne oddanie i ufność w związku. Ale teraz wyczuwam cały ten ból i poświęcenie jakie są sobie w stanie podarować. Ile mogą dla siebie zrobić. Nawet umrzeć.

Zaczerpnęłam powietrze. Zrobiłam to przerywanym oddechem. Zatrzymaliśmy się już przed moim domem. Ale lekko w cieniu by mama od razu nas nie zobaczyła. Zatrzymał się i spojrzał na mnie. Nie wiedziałam co myśleć o tym spojrzeniu.

- Dobrze się bawiłaś? -zabrzmiał obojętnie. Teraz to ja dostałam policzek.

- Bawiłam? - Zająknęłam się zszokowana. -Chciałam ci przypomnieć co tak naprawdę nas łączy i co było a nie bawić się twoimi uczuciami, głupku! - łzy naleciały mi do oczu. Otworzyłam drzwi i wysiadłam trzaskając.

Nie zdążyłam odejść a on przygwoździł mnie do samochodu.

- Ani waż się ruszać nim ci się nie wytłumaczę. - przytrzymał mnie ramieniem. - Słuchaj, nie zależy mi na tym żeby cię zranić. Nie zależy mi na tym żeby złamać ci serce. Anina tym by cię go pozbawić. Zależy mi na tym żebyś była bezpieczna, nie mogę dopuścić do tego żeby coś ci sie stało rozumiesz mnie? Za każdym razem, gdy wymykasz mi się z palców czuję, że mogę cię stracić. Że nie zdołam cię uratować, że nie dam rady cię uchronić. A ty mi nie pomagasz. Nie wybaczyłbym sobie gdybyś np. zamiast znaleźć się w Przeciwswiecie – co nie do końca też było bezpieczną opcją – znalazła się gdzieś indziej. I ja bym nie zdążył. Nie zdajesz sobie sprawy co się dzieje. Nie wiesz ile demonów przedostaje się zza światów.

- Dlaczego Przeciwświat to nie jest bezpieczną opcją?

- A jak myślisz, co powiedzieli by gdyby zobaczyli potomkinię jednych z upadłych aniołów na ziemi świętej? Nie za ciekawie to wygląda. Nie mogą dowiedzieć się, że tam byłaś. Obiecaj mi po raz kolejny...

- Silvia? - Z ganka rozległ się głos mojej mamy. Tutaj minęło zaledwie 8 minut od mojego zniknięcia. - Jesteś tam?

- Jestem mamo, już idę – odkrzyknęłam i spojrzałam na niego.

Położyłam mu rękę na sercu i szepnęłam krótkie

- obiecuję. - I ruszyłam w stronę mamy. Zatrzymał mnie za rękę i powiedział głośno i zdecydowanie.

- Ja ciebie też, nawet bardziej...

- Co?

- Kocham cię – odezwał się miły głos w mojej głowie.

Rozdział VII

Zdjęłam dłonie z twarzy i zacisnęłam je aż zbielały mi kostki. Wpatrywałam się w trawę, która pokryta była blado różowo- żółtym deszczem, jakby to słońce topiło się i ściekało na ziemię. Krople cały czas spadały i spadały obijając się o mnie. Nagle poczułam przypływ adrenaliny. Wstałam i pobiegłam do ostatniego jeziorka i wskoczyłam do niego na bombę. Grzmotnęłam w taflę wody i usłyszałam tylko głuche wołanie- Nie! W jednej chwili cofnęłam się do przeszłości.

Moja matka odziana w długą biała suknię przypominająca poranną mgiełkę z ozdobami z najpiękniejszych pereł jakie widziałam kiedykolwiek w życiu. Pokryta była takimi samymi znakami jak Rissel gdy zobaczyłam je u niego po raz pierwszy. Stała u boku ponad dwumetrowego mężczyzny. Sama ona ma 190 cm wzrostu Mężczyzna był smukły, niebiańsko wyrzeźbiony i sprawiał wrażenie niezwykle inteligentnego i silnego. Czarne włosy zawijały mu się lekko za uszami. Odziany w coś w rodzaju zbroi anielskiej. Może trochę przypominającą szaty. Maja matka trzymała go za rękę. Prezentowali się razem na wielkim szklanym balkonie. Michał anioł podniósł dłoń z mieczem do góry i krzyknął:

- Albowiem póki żyję i jestem tu z wami, Lucyfer do ziemi i Przeciwświata swojej obleśnej nogi nie połozy na ziemiach świętych. I demony wszelkie zginą w ogniach piekielnych. Ku chwale!

A reszta aniołów stojąca na dole wykrzyknęła za nim: Ku chwale!

- Gabrielo! - Zabrzmiał potężny głos zza ich pleców. Nie widzę tej postaci. Nie moge jej zobaczyć. Dlaczego? Żółtobiała poświata błysnęła jaśniej niż słońce. - Zbliż się do mnie.

Moja matka klęknęła i podkuliła głowę do kolana – Słucham Ojcze.

Rozmawiali chwilę w języku, którego nie rozumiem. Nie wiem co on oznacza ale chce wiedzieć, bardzo chcę! Moja matka ukłoniła się z powrotem. Światło zniknęło szybciej niż zdążyłam mrugnąć. Moja matka wróciła do Michała i obejrzała się przez ramię, jakby patrząc na mnie. Wydaje mi się że albo patrzy na mnie, wie że tu jestem albo... Odwróciłam się za siebie. A mną stał piękny mężczyzna z dwójka innych aniołów u boku. TO MÓJ OJCIEC. Posłali sobie spojrzenia tak przenikliwe i nie byłabym wstanie ile emocji przez nie przepłynęło. Chyba wszystkie jakie w ogóle czujemy.

Znalazłam się teraz w ogromnej sali balowej, ciemnej i jakby zapomnianej. Jakby nikt tutaj nie tańczył od ponad stu lat. Ale nadal piękna i wyniosła. Z cienia wyłonił się mój ojciec. Wygląda inaczej niż go pamiętam. Tak.. surowo i władczo. Lodowaty kawałek lodu z oczami, które płonęły od emocji. Wręcz wylewały mu się spod powiek. Chwilę później zza filara wyszła moja matka przyodziana w ciemnozieloną suknię przylegającą jej do ciała z naszyjnikiem. Takim jak mój. Jestem pewna, to ten sam. Jej długie czarne włosy ciągnęły się za nią jak welon. Smukłą, bladą twarz rozświetlało światło padające przez okienko w suficie.

- szedł ktoś za tobą Gabrielo? - Ojciec ujął dłoń mojej matki. Ta przyłożyła ja sobie do policzka.

- Nikt, mój ukochany Metatronie. - Powiedziała melodyjnym, zakochanym głosem. Kobiety, która kocha tak bardzo, że nie wie co czyni. Wtuliła się w niego po chwili, wolno by pochwycić chwilę.

- Ryzykujemy, a Michał? - Szepnął jej do ucha przytulając ja mocno do siebie.

- Nie mogę stać u jego boku jeśli myślami jestem przy tobie. Nie mogę go okłamywać. - popatrzyła mu głęboko w oczy. On wepchnął jej szybko list do dłoni i zniknął. W powietrzu rozległ się szept niosącej się wiadomości Zawsze będę cię kochał Gabrielo.

Ojciec i moja matka stoją teraz w wielkiej sali obrad. Wyglądała jakby była zbudowana z chmur i mgiełek. Wszystko zachowane w bieli, błękicie i pastelowym różu. Oni dwoje a za nimi aniołowie siedzący naokoło z przeróżnych chórów anielskich. Każdy wyprostowany bez kżdy emocji na twarzy. Patrzyłam tak, jakbym to ja ich skazywała. Nie mogłam ruszyć się z miejsca, mogłam patrzeć tylko z tego punktu. Dostrzegłam matkę Rizzela siedzącą tuż przy jakimś mężczyźnie. Miał długie, lśniące, platynowe włosy do ramion i kozią bródkę jak Aaron. Zapewne to jest ojciec Rissela. Wszystkie cechy ich wyglądu odnajdują się właśnie w nim. Odezwał się mocny głos.

- Czy macie coś na swoją obronę?

Moi rodzice stoją dumni i wyprostowani, zacisnęli ręce w mocnym uścisku.

Na sale wfrunął Michał Anioł. Piękne białe skrzydła zamachnęły się i rozłożyły. Stanął obiema stopami na chmurzastej posadzce. Spiorunował Matatona potem wzrokiem przepełnionym żalu zwrócił się do Gabrieli a potem w moja stronę.

- Zlituj się, albowiem ona nie wie co czyni. - Obrócił głowę znów w stronę mojej matki. – Opamiętaj się Gabrielo, możesz jeszcze uzyskać przebaczenie, tylko...

- Nic nie warte życie bez miłości , nie mogę istnieć wiedząc, że moja dusza jest niekompletna, Wybacz mi Michale, wybacz... - Zamknęła oczy i spojrzała komuś obok mnie, ale nie mogę obrócić głowy w tę stronę, nie mogę.

Mój tata i moja mama stoją u kresu Nakritte. W wodospadzie chmur. Między nagimi stopami jak rzeka płyną chmury. Matka mojego stróża stoi i szlocha tuz przy swoim mężu. Moja mama podeszła do niej i szepnęła

- Nie płacz, im więcej wylewasz łez tym bardziej kraje mi się serce i pęka za każdą kroplą. - Otarła jej łzy i przytuliły się. Odgarnęła długie włosy i odpięła medalion.

- Chcę byś go miała – Zacisnęła go w dłoni matki Rissela.

- A ty mój przyjacielu – zwróciła się do jego ojca. - Nie zapomnij nas. A my nie zapomnimy o was.

Mój ojciec stał wyprostowany i obrócony w stronę przepaści. Nie drgnął ani razu. Stał i wpatrywał się w przestrzeń. Obrócił sie do mamy i powiedział po raz ostatni:

- Chodź. Pozwól wierzyć mi, ze warto – i złapał dłoń mojej matki.

Poczułam jak silne dłonie wyciągają mnie z lodowatej wody. Odzywa się tylko moja podświadomość. Czuwają tylko moje zmysły. Wyplułam z płuc całą wodę z jeziorka i ujrzałam Rissela. Siedział na kolanach szlochając nade mną. Głowę miał opuszczoną do mojej piersi. Podniósł się gdy zaczęłam kaszleć wodą. Wytarł się ręką i spojrzał bezlitośnie. Otrzepał się z trawy i odszedł. Zniknął w szklanym lesie.

Rozdział VII

 Rozdział VII

'' tylko prawda''

Stanęłam za górką i obejrzałam się za siebie. Co ja tutaj robię? Zacisnęłam ręce na rękawach od kurteczki. Może powinnam zawrócić i poczekać aż sam wreszcie mnie znajdzie? Nie! Ma mi wszystko wytłumaczyć! O co chodzi o jakimś moim pochodzeniu, o mojej mamie? Pamiętam jak ta stara kobieta wymawiała imię mojej mamy.. Była uderzająco podobna do tego mężczyzny, do Aarona i... Rissela. To ich matka? Rozmawiałam z jego matką, najwyższą z archaniołów. Nieświadomie zrobiłam krok do tyłu. Znajdę go choćby nie wiem co! Ruszyłam przed siebie wykładaną kamieniami dróżką, naokoło mnie była lśniąca i dziwnie przez cały czas falująca trawa, niczym morze. Ale to dziwne bo tu nie ma wiatru, ani troszeczkę. Liście na drzewach wyglądały jak kolorowe kryształy w różnych odcieniach zieleni. Zwisały z gałązek jak szklane żyrandole. Zaczęłam iść coraz dalej w głąb pagórków i wreszcie byłam już prawie u skraju lasu. Drzewa zaczynały się nasilać. Wszędzie było słychać cichutka melodię wygrywaną przez kryształowe liście drzew. Odwróciłam się za siebie ostatni raz, tam jasność – tu wkraczam w ciemność. Zaczęłam iść coraz szybciej pomiędzy drzewami ale niektóre kryształki lekko raniły mnie w skórę. Gdybym nie miała tak obcisłej sukienki szłoby mi się o wiele lepiej. Co róż w jakimś zakątku ciemnego lasu lśniła roślinka której nigdy przedtem nie widziałam. Jedna wyglądała trochę jak jaskrawo seledynowy żonkil ale środek miał inny, szmaragdowe nakrapiane na pomarańczowo listki falowały bez wiatru. Zadziwiające, że wszystko jest w takiej harmonii. Rozlegał się cichutki ptasi śpiew, ale nie brzmiał jak typowe ćwierkanie tylko jak niezrozumiały dla mnie śpiew nimf wodnych wabiących bezbronnych marynarzy na śmierć. Szłam i szłam ogromnym lasem a pojedyncze smugi światła jakby wskazywały mi drogę, to światło słoneczne wpada pomiędzy gałązkami odbijając się od kolorowych listków nadając mu bardziej aksamitny kolor. Kilka drzew leżało zwalonych na ziemi utożsamiając się z nią, będąc już praktycznie jej częścią. Matka natura zaadoptowała je i przemieniała w siebie. Chwyciła do ręki jeden z kryształowych listków. Był lekki jak piórko, gładki jak listek i zimny jak szkło. Rozpłynął mi się momentalnie w dłoni. Po kilku kilometrach wyszłam wreszcie z lasu. Nie było tak źle bo oglądanie co róż nowych kwiatów i krzaczków zaczęło mnie ekscytować, a ptaki śpiewały inne melodie. Jestem po drugiej stronie lasu. Jestem tu. Zaraz, jak to było? W lewo czy prawo. Nie pamiętam, za bardzo rozproszyłam się tymi widokami. Słońce lekko prażyło nade mną i zniknął lekki chłód. Zamknęłam dłoń na naszyjniku. W lewo czy w prawo. Intuicja podpowiedziała mi, że w lewo. Chyba tak mówił jego brat, w lewo... Ruszyłam ścieżką w lewo. Im dalej szłam tym powietrze robiło się cięższe. Tym widoczność była gorsza i powietrze wręcz szczypało mnie w skórę. Mgliste jeziora, to na pewno blisko. Szłam naprawdę lekko, stąpałam bez większego wysiłku. Cale nie czułam bólu w nogach. Raz po prawej, raz po lewej stronie dróżki którą szłam było widać małe jeziorka z utrzymującą się mgła na powierzchni rozlewającą się na bokach jak wodospad. Stanęłam teraz na jakiejś górce, wczłapałam się na górę i zobaczyłam trzy duże jeziora wyglądające jak malutkie wulkany, z których mgła spływała tak samo jak w tamtych. Woda mieniła się w pierwszym w kolorze szmaragdu, w drugim jak topaz a trzeci niczym ametyst. Zbiegłam na dół po czym przypomniałam sobie, że on tam może być i sturlałam się na bok wpadając na jakieś krzaczki. Kucnęłam z gałązkami we włosach. Nigdzie go nie widzę. Podeszłam do szmaragdowego jeziorka. Spojrzałam w nie. Na początku zobaczyłam własne odbicie przy jego brzegu. Teraz wydawało się być większe niż z górki. Im przyglądałam się sobie dłużej tym bardziej wyglądałam na starszą, dostawałam zmarszczek i moja twarz przypominała twarz mojej matki... Odsunęłam się od niego. Podeszłam do drugiego i zawahałam się, co w tym zobaczę? Jednak spojrzałam. Woda zaczęła falować i przyglądałam się jak właśnie robię się coraz młodsza. A obok mnie przemykają najważniejsze i najsmutniejsze momenty w moim życiu takie jak pobyt na wakacjach z Syz, święta sprzed trzech lat z mamą i tatą, widok rozwieszonej własnej bielizny przez Annie na szafce. Odsunęłam się od niego tak samo szybko jak w poprzednim. Klęczałam chwile przy tym gapiąc się w ostatnie jeziorko. Tamto pokazało mi przyszłość, te przeszłość.. A te? Teraźniejszość? Nie może pokazać mi tego co dzieje się teraz. W takim razie co pokazuje? Strasznie chcę wiedzieć. Wiem, że kiedyś moja ciekawość mnie zgubi. Kucnęłam nie zaglądając do jeziorka i poprawiłam wymykające się z ładu kosmyki za uszy. Przymknęłam oczy i otworzyłam je nachylona nad powierzchnią wody. Zdarzenia zaczęły migotać, moja matka i ojciec. Nakritte. Szepczący ludzie. Dumne rysy twarzy naszych rodziców trzymających się za ręce w jakiejś sali obrad. Stali teraz nad jakimś klifem w Nakritte. Matka Rissela we łzach. Upadek. Moje narodziny.. Coś odsunęło mnie. Czułam ię zmęczona i wyczerpana, łapczywie nabierając powietrza w płuca. Oparłam się rękami o miękką jak puch trawę za sobą. Poczułam jak coś uciska mi ramiona. W uszach mi lekko dudniło i ciśnienie wyrównywało mi się a wzrok wyostrzył. Słuch powrócił. Najpierw niemy głos, coś jak mówienie pod woda a potem coraz wyraźniejsze odgłosy.

- Co ty tu robisz? - Brzmiał zdenerwowany i paniczny głos w moich uszach. - Jak się tu znalazłaś?

Ktoś potrząsnął mną jeszcze raz, jedynie palący w oczy blask słońca zasłaniał mi twarz tego kogoś. Przesunęłam głowę w jego cień. To on. To mój anioł stróż.

- Ja.. Ja przyszłam tu by cię znaleźć... - Poczułam słodkawy smak w ustach i po sekundzie uświadomiłam sobie że moja twarz jest mokra razem z włosami. Musiałam włożyć ją przeglądając się w niej i przez co zobaczyłam więcej szczegółów niż w reszcie jeziorek.

- Mnie odnaleźć? Ty Zwariowałaś?! Nie możesz tu być, słyszysz mnie?! Nie możesz! Zabiją mnie – lamentował Rissel – Rusz się, chodź ze mną. - Pociągnął mnie mocno za rękę zaciskają ją na nadgarstku.

Weszliśmy do jakiejś małej jaskini obok jeziorek. Mgła tworzyła zasłonę. Chyba weszliśmy do jednego z tych wyższych wulkanicznych jezior i mgła robiła za płachtę.

- Posłuchaj nie – próbowałam mu się jakoś wytłumaczyć, nagle dopadło mnie sumienie.

- Nie! To ty posłuchaj! Nie miałaś prawa przychodzić tutaj, rozumiesz? Czy ktoś cię widział?

- tylko Aaron... - spuściłam głowę.

- AARON?! - poszedł w tył i złapał mnie się za szyję stojący tyłem w białym podkoszulku. Czarnych bojówkach dopasowanych do niego i czarnych szelkach z kieszonkami jak na poligonie. - Nie wierzę, że ze wszystkich aniołów w Nakritte akurat musiałaś trafić na mojego brata – zaśmiał się bez krzty wesołości w głosie.

A jednak to był jego bratem jak przypuszczałam. Wyglądał na starszego, dojrzalszego, bardziej zbudowanego niż on. Starszy brat Rissela, no nieźle. Pooli odkrywam całą jego rodzinkę.

- O co chodzi z moją matką? - zapytałam zdecydowana. Odwrócił się. - Chcę wiedzieć!

- Co zobaczyłaś w tym jeziorku? - warknął surowo.

- Widziałam moich rodziców w Nakritte. Widziałam jak stoją na urwisku i twoją matkę. O co tam chodziło?

- Twoi rodzice to upadli aniołowie... - posmutniał. Już nie ma wyboru.

- Upadli?

- Dawno temu, ponad setki lat temu. Gdy byli mniej więcej w naszym wieku, może trochę starsi, ojciec opowiadał mi, że zaistniała w ich miłość, która nie była godna królestwa Bożego. Nie mogli być razem. Twój ojciec był czystej krwi aniołem, silniejszym niż Archaniołowie. Jednym siedzącym po pawicy Bożej. Ale twoja matka miała inne przeznaczenie. Twoja matka miała za zadanie poślubić Michała Archanioła. Miała się z nim związać jako ci o najczystszej krwi anielskiej, mieli nieść światło nad mrokiem Lucyfera. Ale ona pokochała twojego ojca. Bóg gdy dowiedział się o tym wygnał ich z raju i zesłał na ziemię by z cyklu na cykl przez wieki byli uwięzieni na ziemi. Umierali i odradzali się przez całe stulecia. Jako wyklęci z bram nieczystych. Tam żyli i teraz zdecydowali się na ciebie. Po tylu stuleciach narodziło się dziecię aniołów na ziemi. Ty jesteś ziemskim aniołem. - Patrzyłam na niego ze łzami w oczach. Moi rodzice byli Aniołami

- Ale co z moim ojcem, przecież umarł.. Miał chorobę...

- Odrodzi się w następnym cyklu, będzie musiał czekać na Anabelle, znaczy twoja matkę. - rozłożył ramiona, albo z bezsilności albo dawał mi maleńki sygnał żebym się do niego przytuliła.

Spojrzałam za grotę. Niebo zrobiło się szare i lunął deszcz. Wybiegłam na niego sama nie widząc dlaczego, po prostu ruszyłam przed siebie i zapominając o jeziorkach prawie wpadłam do trzeciego... trzeciego, który odkrywa prawdę o nas. Stałam w deszczu szlochając z przepracowania mózgu poprzez przetworzenie zbyt wielu informacji. Obróciłam się cała mokra w stronę Rissela, stał tuż przed wodospadem z mgły z groty. Włosy przyklejone miał do czoła od deszczu.

- Dlaczego mi nie powiedziałeś? - Krzyknęłam.

- Nie mogłem! Nie wiem co tak naprawdę zrobią z tobą gdy się dowiedzą. Zbierałem informacje ale nigdzie nie było wzmianki o aniele ziemskim. Wcześniej zradzali się Nefilowie stworzeni z krwi anielskiej i ludzkiej. Ale nigdy nie było anioła pochodzącego z aniołów na wygnaniu! Wszyscy aniołowie i stróżowie rodzą się tutaj! - głos ochrypł mu od wykrzykiwania przez deszcz.

Sama nie wiem czy mam teraz uciec od niego czy podejść i się przytulić. Jestem aniołem.. ale innym. Wybrakowanym. To dlatego mogę tu teraz przebywać. A za pierwszym razem działo się tak bo byłam nowa. Anioł który nigdy przedtem tu nie był. Ale co z moją mamą, dlaczego mi nie powiedziała? Ale jak by to zabrzmiało: Ja i twój tata zostaliśmy wygnani z Raju boskiego i jesteśmy upadłymi aniołami, ty tez jesteś aniołem, ale pierwszym który urodził się na ziemi. Żałosne. Usiadłam i zakryłam twarz w dłoniach, nie wiem co mam robić.

rozdział VI

Syzanne rzuciła mi się w ramiona aż upadłyśmy na ziemię. Śmiałyśmy się przez łzy, jak to możliwe, że jesteśmy teraz utaj razem? Zaczęłyśmy głośno obgadywać całe to zamieszanie począwszy od wyglądu na żywo króla po osobach, które stały koło nas i scenie zahaczając o emocje. Rissel przyglądał nam się z uśmiechem i spuścił głowę, w dłoniach bawił się telefonem, chyba czekał aż ktoś do niego zadzwoni. Przewracał go w palcach jak tylko się dało. Tupał lekko nogą. Spojrzał w górę i przewrócił oczami. Dołączyła do nas reszta, Dan, Alice, Grace, Rob i Gale. Chłopaki posyłali sobie cwane uśmiechy a my ściskałyśmy się po kolei bardzo mocno i rzuciłyśmy się na chłopców. Coś czuję, że szykuje się dzisiaj jakaś mała impreza. Mój anioł poszedł na bok bo w końcu zadzwonił telefon na który najwyraźniej czekał. Pożegnał się szybko, musnął moją dłoń i pospiesznie, bez słów pognał w stronę peronu. Co takiego jest ważne, że nawet się ze mną nie pożegnał tylko od tak wybiegł? Czuję, że muszę to sprawdzić, chcę wiedzieć co ukrywa przez ten cały czas. Czuję, że nie mówi mi wszystkiego. Grace i Rob poprosili mnie na ''słówko''. Stanęłam przed nimi kawałek dalej by reszta nas nie słyszała, rozglądali się nerwowo i Rob zaczął.
- Mówiłaś, że wiesz...Co dokładnie? - spojrzał mi w oczy, minę miał jak najbardziej serio.
I co ja mam mu powiedzieć? Że wiem, że jest nefilim? Że jest pół krwi aniołem? Że wiem, że Rissel jest moim aniołem stróżem? Że istnieje Przeciwświat, że widziałam ich w walce? Przygryzłam wargę. Spojrzałam sobie na buty lekko okurzone od pyłu i piachu na placu.
- Widziałam was, ja wiem... - Odetchnęłam głęboko – Wiem kim jesteście...
Spojrzeli po sobie i Grace złapała mnie za rękę.
- Od kiedy wiesz? - zapytała się z przejęciem, chyba sama nie wiedziała jak ma się zachowywać.
- Od paru tygodni...
- Jak... Jak się dowiedziałaś? - wtórował jej brat i posłał jej ostre spojrzenie, puściła moją rękę i schowała za siebie. Wydawał się teraz być taki władczy i silny.. W pełni przypominał chłopaka którego widziałam we śnie. Mocnego, nieugiętego, zwinnego. Dostrzegłam niewidoczne blizny. Czy tylko ja je mogę zauważyć? Nie wiem.. Ale skoro znam prawdę to pewnie dlatego je dostrzegam.
- Widziałam was, we śnie. Przekazał mi je Rissel. Byłam zła, że nie mówi mi wszystkiego, ze znika co róż i zostawia mnie samą nie tłumacząc się. Tak wytłumaczył mi prawie wszystko. Nie bójcie się, nikt więcej nie wie. Obiecuję nikomu nie powiem, daje słowo.
- Czy ty wiesz ile on dla ciebie robi? Jest na tropie by dowiedzieć się czegoś o twoim pochodzeniu...
- Moim pochodzeniu? – przerwałam mu. Podniosłam brwi wysoko a oczy wyglądały niemal jak pięć złotych. Zakłopotał się, chyba zdał sobie sprawę, że tego mi nie powiedział. - Co jest ze mną nie tak, czego on szuka?
- Nie wiesz? - Grace podeszła krok bliżej. Ramieniem stykała się teraz z bratem.
- Co mam wiedzieć? O co tu chodzi? Muszę go znaleźć. - przeszłam przez środek nich odpychając ich ramionami. Rob złapał mnie silna ręką. Wyszarpałam mu ją.
- Poczekaj! Gdzie ty chcesz iść?! - Krzyknęła za mną
Biegłam właśnie w stronę Peronu. Muszę go znaleźć. To to przede mną ukrywał, prowadził jakieś tajne śledztwo na mój temat. I co on niby chce się dowiedzieć? Przecież wie, że jestem zwykła nastolatką , a jeśli odkrył coś czego ja sama nie wiedziałam? Chcę wyjaśnień.
Wsiadłam do pociągu i usiadłam na zielonych skórzanych obiciach foteli w pociągu. Po zaledwie 15 minutach już byłam w domu. Twardym krokiem przemierzyłam parę przecznic i dotarłam do starej księgarni. Na pewno poszedł tędy, a jeśli nie zostaje ta stara szopa, ale jestem pewna że jest w Nakritte, sam mówił że ma tam bardzo ważne rzeczy do załatwienia Medalion zaświecił mi się fioletowym blaskiem. Zignorowałam to i z całej siły popchnęłam mocne drzwi. Próbowałam sobie przypomnieć jak wtedy szliśmy. Zamknęłam oczy a intuicja sama mnie prowadziła po labiryntach półek sięgających pod samo niebo. Doszłam zmachana do tych samych drzwi przez które przechodziłam wcześniej. Otworzyłam je a moim oczom ukazał się ogród ale nie przypominający tamtego, wyglądał identycznie jak te w zamkniętych posiadłościach. Przeszłam wydeptana ścieżką po trawie i po kilkunastu minutach znalazłam się przy wielkim zwierciadle, które lewitowało nad ziemia. Było to coś w stylu ogromnego lustra bez ram w prostokątnym kształcie. Dotknęłam go ale nic się nie stało, ręka oparła się mi jak o szkło. Dlaczego to nie działa. Coś musi być nie tak, wtedy przeszłam to teraz tez powinnam przejść. Naszyjnik palił mi się jeszcze jaśniej i wyglądał trochę jak wirujący kosmos pełen fioletowych gwiazd. Kosmos... Spojrzałam w górę, w niebo i zaczęłam myśleć tak intensywnie, że aż zabolała mnie głowa. Przeciwświat... Tak! Bingo! Na pewno muszę na przejściu namalować całe konstelacje. Zaczęłam wracać do widoku, który pokazywał mi Rissel tamtej nocy, zaczęłam wracać myślami do rysunków na ich ciałach podczas walki. Ale czy uda mi się to odtworzyć? To zahacza o wszystkie konstelacje i inne gwiazdy w jeden wielki znak niczym z chińskich znaków. Trochę go tak przypominał. Zamknęłam oczy i... rysowałam. Nie wiem skąd, nie wiem jak, ale umiem go. Wiem jak go odtworzyć. Lustro zaczęło falować i zmieniło się w przeźroczystą smugę światła, trochę jak gęsta mgła, ale przeźroczysta. Jak falujący widok nad żarem w zimną noc. Najpierw dotknęłam ręką która przeszła na drugą stronę. Potem przeszłam cała. Przejście wyglądało jakbym spadała w... górę, jakby cała rzeczywistość odwracała się o 360 stopni. Grawitacja nagle ustąpiła i przerzuciła mnie na drugą stronę. Byłam naprawdę szczęśliwa, że mi się udało. Przeszłam do Nakritte. Ale zaraz, ja nie mam tu wstępu.. Jestem człowiekiem. Ale stoję tutaj, jestem tutaj. Na około mnie teraz istniał ogród tak piękny jakiego nigdy nie widziałam, te kolory, kwiaty. Nie mamy takich na ziemi. Widziałam tylko takie w starych książkach, gatunki które dawno wymarły. Z boku płynął przejrzysty strumień. Widziałam w nim swoje odbicie. Niebo tutaj było tak błękitne jak nigdy dotąd na ziemi. Wszystko takie piękne, te zapachy, dźwięki śpiewających ptaków i śpiewających swoje melodie drzew i wiatru. Aż po horyzont sama falująca jak morze trawa. Gdzie ja mam iść? Chyba medalion tak sprawiał bo o dziwo wiedziałam jak mam się tytaj poruszać. Tu idzie się tak lekko, bez obciążenia, bez bólu nóg. Dotarłam do wielkiego szklanego miasta, przynajmniej wyglądało jak ze szkła,wyglądało jak to przejście którym przeszłam. Ukryłam się za drzewem. Stałam teraz na górce i obserwowałam cale zdarzenie. Usiadłam pod drzewem i próbowałam wymyślić, co teraz zrobić. Tam na dole jest pełno aniołów a oni nie mogą mnie zobaczyć. Podkuliłam nogi pod siebie i położyłam na nich ręce opierając się o drzewo. Nad sobą usłyszałam szmer. Od razu podniosłam głowę do góry. Na jednej z gałęzi siedziała jakaś postać... chłopak. Cień padał tak, że nie widziałam jego twarzy. Wyglądał raczej na 3 lata starszego ode mnie. Był wysportowany i jego ciemne oczy zabłysły w cieniu. Skoczył tuz przede mną. Na przeciwko mnie stał chłopak z krótką bródką , ale bardzo ładna i charakterystyczną. Włosy miał platynowe obcięte krótko z krótką grzyweczka ładnie przygładzoną na bok. Biała koszulka opinała mu się na ciele. Bardzo mi kogoś przypominał. Był bardzo wysoki i rozbudowany. Zastanawiałam się czy może zamiast 19 lat które mi się wydaje że ma może mieć 21. otrzepał się z kory i liści i przeszył mnie pytającym, ale przyjaznym spojrzeniem.
- Widzę, że to nie jest już tylko moja kryjówka. - Klasną w ręce w akcie oczyszczenia z okruszków. Zaśmiał się i podał dłoń. - Jestem Aaron. - Ukłonił się jak dżentelmen i ucałował moją dłoń. Zabrałam ją pospiesznie.
- Co tutaj robisz? - Podniósł jedną brew. Wydawał się być bardzo dojrzały.
- Ukrywałam się, jak ty, bo ukrywałeś się prawa? - Muszę się zaraz jakoś zmyć stąd.
- Przychodzę tu gdy chcę pomyśleć. A ty? Nie wyglądasz jakbyś była z naszego miasta. Skąd pochodzisz?
- Jestem z daleka... - Nie patrzyłam mu w oczy. - Dlaczego chciałeś pomyśleć?
- Archaniołowie, moja podopieczna, rodzice, brat który pakuje się w coraz większe problemy z powodu swojej podopiecznej, czuję, że wmiesza się niedługo w ogromny kłopot...
- Twój brat? - coś mi zaświtało, bardzo przypominał Rissela. - Może go znam, jak wygląda? Może mogłabym z nim porozmawiać?
- Mniej więcej mojego wzrostu, włosy w identycznym kolorze, zresztą oczy też. Tylko poddał się modzie panującej na ziemi i teraz ma taką hipsterską fryzurę. Pedant jakich mało. Jak ja dawno nie widziałem tego smarkacza, ile ty możesz mieć lat? 16? Jeśli tak to jest rok starszy.
- Znam go... Porozmawiam z nim jeśli chcesz – W co ja się pakuje, to brat Rissela. Nie mogę sobie z nim od tak gadać. Nie tutaj. Muszę stąd spadać i to jak najszybciej.
- Powinien kręcić się teraz przy mglistych jeziorach. Ja do niego nie mam już słów. Nadstawiać karku za podwładną, bardzo dobrze wie że nie może. Zostanie za to wygnany albo nawet skażą go na śmierć... Przecież znasz konsekwencje. Nie wiem czy akurat tobie się uda....
- Wiesz nie jestem tutejsza, w która stronę to się szło? - Przypaliłam głupia, kończ, kończ, kończ. Przestań z nim rozmawiać.
- Ah ci młodzi, idziesz w dół i w stronę szklanych lasów, potem w lewo i jesteś na miejscu. Dasz radę. - uśmiechnął się łobuzersko, tak samo jak on. - Milo było cię poznać... aniele?
- Sylvia, ciebie też yy.. bardzo miło poznać Aaronie. - Dygnęłam mu i odwróciłam się nerwowo. Ruszyłam przed siebie w stronę która mi pokazywał. Szklany las i w lewo. Szklany las i w lewo.
- Zaczekaj... Spotkamy się jeszcze?
- Lepiej dla ciebie, jeśli będzie to ostatni raz – obejrzałam się ze smutną miną i znów ruszyłam przed siebie. Czułam jak odprowadza mnie wzrokiem aż zniknęłam za górką.

Rozdział VI

Siedziałam wieczorem na łózku i trzymałam w dłoniach medalion. Riss zadzwonił do mnie tylko po południu że ma bardzo ważne sprawy do załatwienia w Przeciwswiecie. Ze względu na jego rodziców i wszystkich archaniołów wolę się nie wychylać. Znaczy powiedział im wszystkim, że nie zamierza się ukrywac i chce się przyjaźnić ze mną, niechętnie ale się zgodzili. To tyle dobrze, że nie musi się ukrywać ale myślę, że przez to będziemy mieli trochę pod górkę. Nagle rozbrzmiał komunikat u mnie w pokoju. Holograficzna twarz, melodia w tle i te same słowa. Podają nowa informację: Wszystkich młodych ludzi w wieku 16-19 lat mają stawić się o godzinie 12 w tradycyjnych strojach,powtarzam, wszystkie bunty lub nie stawienie się grozu surową karą ''

Mam jeszcze godzinę. Tradycyjne stroje są bardzo... inne? Kobiety mają na sobie czarne obcisłe sukienki pokazujące wszystkie ich kragłości lub niedoskonałości. Zrobiony jest ze lśniącej skóry z materiałowymi wstawkami na bokach. Rękawy trzy czwarte, spód 15 cm nad kolano bez dekoldu. Na swój sposób są naprawdę ładne. Każdy region ma swój kolor. Nasz ma kolor bordowy, dlatego specjalny naszyjnik z nadajnikiem przypominający trochę obrożę dla psa ma bordowy pasek na środku. Każda kobieta nosi do tego cos co przypomina myśliwska kurtkę lub pałatkę. Oczywiście skrojona tak by wyglądała praktycznie i kobieco. Nieco surowo. Czarne botki, które pomieszane są z wyglądem glanów a zwyklych traperkowatych botek. Są ciężkie i delikatne na swój sposób. Mężczyźni natomiast maja czarne podkoszulki, skórzane spodnie zwężane na nogawkach, w podobnym stylu buty tylko męskie i identyczne nakrycie wierzchnie ale oczywiście skrojone na mężczyzn. Włosy mają być staranie zaplecione w róznoraki sposób, byle zaplecione i dozwolony jest drobny makijarz. Mama pomogła mi się obrać i zaplotła mi niesamowitego warkocza, luxnego dobierańca z zawiązaną na koncu bordową wstąrzką, umalowałam usta na czerwono i pociągnęłam rzęsy tuszem. Voila. Idę na rzeź. Pociągi tak są skąstruowane że jeżdżą pod ziemią. Na dole jest już jakby druga powierzchnia tylko, że zakrywa. Na sam srodek królestwa dotrę w 15 minut chociaż dziela nas setki kilometrów. Pożegnałam się z mamą w domu, nie chciałam by zawsze widziała ten odjeżdżający pociąg którym juz mogę nie wrócić. Ma tez czekać na mnie w domu. Udręka byłoby zobaczyć jak wszyscy wysiadają, tylko nie ja. Uznałam że to dobry sposób.

- Bądź dzielna – objęła mnie ramieniem i pocałowała w policzek, widziałam jak powstrzymuje się od łez. Mama jeszcze przed moim odejściem zrobiła mi na czole jakis dziwny, nieznany mi dotąd znak i szeptała nieznane mi słowa. Brzmiały trochę jak wtedy gdy Rissel cytował mi motto stróżów. Ale może to jakieś bardzo stare powiedzenie. Ruszyłam na dworzec, mieli czekać tam na mnie Alice, Grace, Syz, Dan, Rob i Gale. Rissel zjawi się dopiero tam, na miejscu, na razie musibyć w Nakritte. Wszyscy wyglądali prawie tak samo, jeśli stali by tyłem nie wiem czy od razu bym ich odnalazła. Alice się rozkleiła i co róż przytykała chusteczkę do oczu by zbytnio tusz to rzęs się nie rozmazał a Syz lamentowała że nic sie nie stanie jak si go pozbędzie. Cała atmosfera była raczej ponura. Czekalismy na pociąg w szarych podziemiach, gdzieniegdzie paliła się zielonym płomieniem pochodnia na ścianie. Przytuliłam się na powtanie z każdym po kolei. Z wyjątkiem Gala, stał na końcu i po jego wzroku widziałam, że jest lekko zażenowany i raczej nie chce mieć ze mną styczności. Chyba mu powiedzieli co naprawdę zaszło tamtej nocy. Przytaknęłammu tylko głową na powitanie. Odwzajemnił i odwrócił wzrok, Syz posłała mi pełne współczucia spojrzenie, zięła mnie za rękę i usiadłysmy do pociągu który właśnie przyjechał.

- Nasze 15 min wolności. - Zażartował Dan. - Grace szturchnęła go i z usmiechem pokiwała głową.

Przyjżałam się uważnie Grace i Robowi. Kiedys po prostu skomentowałabym to idealnymi genami odziedziczonymi po rodzicach, bo są niemal idealni i piękni. Ale teraz widzę w spojrzeniu dusze wojownika. Widzę kim są. Widzę ich prawie nie widoczne gołym okiem cieniutkie blizny na skórze. Widzę ich oczy, jak obramówki pięknie odznaczają się od srodka tęczówki. Wysłali do siebie porozumiewawcze spojrzenia. Jakby ze soba rozmawiali, jak Rissel ze mną tylko że jako jedynyz nas dwójki mówił miw myslach. Grace otworzyła lekko usta, jakbysię własnie czegos dowiedziała, zerknęła na mnie i przestali na siebie patrzeć. Szepnęlam tylko krótkie.

- Wiem o was.

Pociąg zatrzymał się i zakłopotana Grace wyszła jako pierwsza, Rob spokojny wyszedł od razu za nią. Zaciśnęłam mocniej dłoń Syz.

- Damy radę, bez względu na wszystko?

- Zawsze. - Usmiechnęła się czule.

Całe tłumy nastolaków stały teraz w ogromnych szykach. Musimy się zarejestrować. Polega to na pobraniu krwi i przyłożeniu do dokumentu. Laserowe sprawdzenie oczu i czytelny podpis przy swoim imieniu i nazwisku. Pieczatka z numerem zawsze widnieje na ręce. Każde z nas wykonało taka czynność. Ale gdzie jest Rissel. Prowadzili mnie do swojego miejsca w szyku. Nie mogłam go znaleźć, powinien stać gdzieś tam przy trzecioklasistach. Powinien gdzieś tu być. Potknęlam się o maly kamień a on podniósł mnie za rękę. Był naprawdę zmartwiony. Spojrzał mi głęboko w oczy

- Nie martw się, nic się nie stanie, obiecuję - Po raz kolejny głos zabrzmial w mojej głowie.

Stanęłam przy swoim regionie w 13 rzędzie od początku mam numer 753. Są nas tutaj tysiące. Nie mam prawa być wylosowana. Nie moga mnie wylosować. Cały plac szumiał i szeptał. W powietrzu unosiło sie poruszenie i dezoriętacja. Wiem tylko tyle ile nas uczyli w szkołach. Bardzo ogólnikowo. Nie miałam pojęcia że to tak wygląda. Nikogo tutaj nie znam, obok mnie z prawej stoi dziewczyna o brązowych, kręconych włosach i jasnej karnacji, trszeczkę przy kości a z lewej wysoka platynowa blondynka, wyglada na zarozumiałą. Chłopaki stoją w blokach po prawej stronie dziewczyn. Przodu zauważyłam przez glowy innych dziewczyn wielka scenę oświetlaną z każdej strony. Trochę skromną. Na srodkustał z tolik i osiemnascie kopert i mikrofon. Światła zabłysły teraz nad nami bo dzień był szary i ciemny, jakbypogoda wiedziała co się święci. Szukałam wzrokiem Syz ale nigdzie jejnie widziałam. Rissela też nie mogłam dostrzec. A bardzo chciałam zobaczyć chociaz jedno z nich, nawet Gala. Nawet jego nie widzę. Wszedzie tylko kolorowe głowy z włosami pozaplatanymi w piękne arydzieła. Zabrzmiała ta sama melodia. Kotary rozsunęły sie i wyszedł potęzny facet po 60- tce. Siwe włosy i broda. Bardzo wysoki i chyba kiedys miał sylwetke lepszą niz bogowie greccy. Podszedł powoli do mikrofonu. Wszyscy zaczęli wzdychać i szeptać. Blondynka zerknęła na mnie i szepnęła:

- Boję się – była naprawde przerazona i wydawała się być inna niż ja spostrzegałm na początku.

- Damy radę – podałam jej mały palec u ręki, zachaczyła o niego swoim. Zapadła grobelna cisza.

Król Neveed przemówił. Wyrecytował ta samą regółke co zawsze

- Twoja wola, to mój czyn naszego, idealnego imperium. Bądźmy perfekcyjni Niniejszym zebralismy się tutaj, by wybrać osiemnaścioro dzielnych wojowników by mogli wykazać się niezwykłą odwagą w walce dla naszego królestwa. Jesteśmy z was dumni. - zabrzmiał ochrypły, twardy, gruby głos.

Do króla przyszła jego asystentka ipodała mu pierwszą kopertę. Szumy wzrosły. Król odchrzaknął i wszyscy w jedej chwili uciszyli się.

- Pierwszym szczęściarzem okazuje się...- Zacząl powoli rozrywać koperte nozykiem. Wyciagnął karteczkę ze środka ipowiedział – April Neterin, lat 18 . Zapraszamy na scenę.

Wszystkie głowy zaczęły się rozglądać po sobie. Po schodach dumnym ale przerazonym krokiem weszła bardzo wysportowana dziewczyna, wywnioskowałam to po umięścionych nogach. Włosy miała krótko, modnie ścite. Ustawiła się i przestraszonym wzrokiem wodziła po wszystkich.

- Drugim lub drugą jest – chwila ciszy – Timothy Fertell, lat 19.

Chłopak wszedł na scenę. Kolejno po nim weszla: Gaby, Fellicia, Benjamin, Isaac, Joe, Nina, Izabelle, Louis, Peter , Toby, Kathy, Khloe, Leah, Jasse, Hugo, Nico. Każdy inny, każdy wydawał się silny na swój sposób. Z tej 18 tylko jedna osoba miała 16 lat, była nią Leah.- dziewczyna która trzymałam za mały paluszek, ta która stała koło mnie. Dziewczyna której powiedziałam że wszystko będzie w porządku i że damy rade. Przełknęłam ślinę.
- Oto 18 wybrańców, którzy przyczynia się by nasze królestwo było jeszcze piękniejsze, silniejsze, wytrzymalsze... BĄDZMY DUMNI Z WYBRANYCH. - Echo rozniosło się po całym placu.
Wszyscy milczeli, nikt się nie odezwał. A w jednej chwili cały tłum podniósł wysoko ręce z połączonymi trzema palcami: kciukiem, palcem wskazującym i środkowym, dwa ostatnie palce schowane były w dłoń. Tak okazywaliśmy sobie szacunek, kondolencje lub podziękowania wszystkim mieszkańcom Neveedie. Nastolatki na środku złapali się za ręce i kolejno przyłożyło ręce to piersi i oddało znak. Król zszedł ze sceny, zniknął za wielka kotarą. Kolejno zeszli nasi ''wybrańcy''. Wszyscy nagle rozeszli się i biegli do znajomych. Gdzie oni są? Musze ich znaleźć. Łzy napełniły moje oczy. Byłam szczęśliwa, że żadne z nas nie musiało cierpieć za chore ambicje królów. Jesteśmy wolni.
- Syzane! Alice! Rissel! - krzyczałam imiona moich znajomych. Nigdzie nie mogłam ich znaleźć. Przeciskałam się przez tłumy i zaraz przy mnie zmaterializował się Rissel. Przytuliłam go tak mocno jak tylko byłam w stanie. Nic nam nie jest.

Rozdział VI

Kiedy wróciłysmy do domu była już 2 nad ranem. Moja mama już dawno spała, nie chciałam jej budzić więc zamknęłam się w pokoju i weszłam do swojej łazienki by się ogarnąć z tego wszystkiego. Zasnęłam ale przed czwartą dopadł mnie jakis koszmar. Śnił mi się Rissel z Robem i Grace u boku, walczyli z jakimis cieniami a ja przyglądałam się wszystkiemu z boku. Te kreatury rozrywały ich ciała kawałek pokazwałku a ja nie mogłam nic zrobić. Patrzyłam jak ostre pazury przecinaja im skórę. Ale w zamian moi bliscy zadają śmiertelne rany tym stworom. Jeszcze nie widziałam czegos takiego, jeszcze nigdy nie myslałam że mja wyobraźnia zdoła wytworzyć coś równie strasznego. Wszedzie pełno kwri, okrzyki walki, błyszczące miecze i... skrzydła, skrzydła mojego anioła. Tam nie wyglądał jak zawsze. Jego skóra błyszczała złota poświatą a prawie niewidoczne blizny na jego skórze swieciły się jasnozłotym blaskiem. Jego włosy wydawaly się tam niemal platynowe a Grace i Rob? Pokryci byli ciemnymi takimi samymi bliznami, ciągiem obrazów niezrozumiałych dla mnie. To nie wyglądało jak jakies znaki czy tatuaże. Istny ciąg przypominający ta ogromną konstelację umieszczoną na ich ciele. Każdy skrupulatnie dopasowany. Gdy się obudziłam poczułam przeraźliwe zimno, oczy miałam we łzach a gardło obolałe od niemego krzyku który wydawałam we śnie. Całe łóżko oblane było zimnym potem. Kołdra pokopana lezała przed łózkiem. Odgarnęłam spocone włosy z czoła i zsunęłam stopy na dół by założyć kapcie, nagle usłyszałam czyjś oddech w pokoju. Na krzesle od biórka naprzeciwko łóżka siedziała jakas postać z twarzą ukrytą w dłoniach i opierała się o szafkę obok. Wzięłam w dłonie lampę i podeszłam bezszelestnie w stronę postaci. Co krok dostrzegałam w ciemności coraz wyraźniejsze zarysy sylwetki.

To on. To Rissel.

Co on robi w moim pokoju i chyba... chyba śpi. Musiał zasnąć czekając aż się obudzę. Nie miał na sobie koszuli ale za to spodnie, choć strasznie brudne, miał na sobie. Był bez butów. Opuściłam lampę i połozyłam na biórku, jego widokmnie trochę rozczulił. Wyglądał jakby płakał przez całą noc i tak zasnął. Ale jestem pewna, że nie płakał. Tylko zakrył dłonie z poczucia winy i po prostu zasnął z wykończenia. Zrobiłam krok do tyłu ale strąciłam ręką lampę, która opadła na biórko i tulała się ku ziemi ale w błyskawiczny sposób złapał ją w swoje dłonie. Bylismy teraz blisko siebie, moje nogi teraz dotykały jego a rekami równie dobrze mogłabym go teraz objąć. Postawił lapkę spowrotem na stolik i popatrzył się na mnie. Przetarł oczy, wcale się nie usmiechał.

- Dziękuję, że mnie posłuchałaś – odezwał się w mojej głowie głosem wcale nie miłym, trochę tak jakby to było oczywiste że mam uciec. - Dlaczego nie śpisz?

- Miałam koszmar, obudzilam się i zobaczyłam ciebie.

- A więc udało mi się – niby zwrócił sie do mnie ale brzmiało to jakby mówił do siebie.

- Udało się co? - usiadłam na łóżku po turecku obok miejsca gdzie stał. Usiadł koło mnie.

- To nie był sen. Wysłałem ci relacje tego co się działo. To co widziałas działo się naprawdę. - Ujął mnie za rekę – Widziałaś Grace i Roba – to bliźniacze dusze nefilim. Nefilimi to rasa stworzona z krwi anielskiej i ludzkiej przez największego z aniołów. Zajmują się obroną ludzi przed demonami, które przedostaja się z piekieł. Stróże i Nefilim to dwie rasy anielskie żyjące na ziemi by pomóc ludzkości. Tylko, że oni mają takie samo pozwolenie na wstęp do Nakritte co ludzie -czyli go nie mają.

- A te blizny, co to znaczy?

- Każdy z Nefilim ma czarną mapę przeciwświata na swoim ciele, dostają je wraz z zabiciem pierwszego demona. To znak czystości i władzy którą mają, do odróżnienia ich przed demonami od ludzi.

- A ty.. tylko twoje były inne... - przyglądałam mu się z otwartymi ustami.

- Ja dostałem je wraz z uratowaniem pierwszej istoty ludzkiej.

- Te stwory? To demony?

-W czystej postaci. Przepraszam, że mówię ci to wszystko dopier teraz.

Prowadziłam rękami po jego ciele w celu poszukiwania jakichkolwiek ran. Moje ręce natrafiły na prawie niewyczuwalne zgrubienia na plecach rozciągajace się jak grube pręgi. Odsunął moje ręce od siebie.

- nic mi nie jest, nie martw się. Im też nie, mają się dobrze.

- Jak odróżnić człowieka od nefilim?

- Nefilim poruszają się z większą gracją i wyrafinowaniem poprzez wielką sprawnoś fizyczna, którą posiadają i po oczach, obramówki ich oczu są zawsze jasniejsze od środka tęczówki.

- Teraz juz widzę różnicę , wszyscy zawsze zazdrościli im tych oczu, wzdychali nad nimi. Oczywiście to wyjaśnia niesamowitą zwinność Roba w zawodach lekkoatletycznych i grację Grace na wybiegach. W góle, jak się tu dostałeś?

- Mam skrzydła a otwarte okno ułatwiło mi sprawę – uśmiechnął się łobuzersko. Wstał i przeszedł pare kroków, zapalił lampkę na biórku i cały pokój oblało światło. Przeszedł się oglądając moje zdjęcia z Syz, Galem i całą paczką lub z wakacji stojących na komodzie. Wziął do ręki moje zdjęcie i Gala. Zmarszczył brwi.

- Nadal go kochasz? - Nie patrzył na mnie tylko odstawił zdjęcie i oparł się ręką o komodę.

Szczerze? Nie miałam pojęcia co mu odpowiedzieć, z jednej strony... Ja chyba, ja się chyba zakochałam w Risselu ale nadal coś ciągnęło mnie do mojego starego przyjaciela. Ale po tym jaki się okazał nie miałam ochoty go widzieć. Zachował się jak bezmyślny chłopak mający 13 lat upijając się po raz pierwszy w życiu w trupa przez dziewczynę. Niby maja tyle samo lat, przynajmniej wiem, że Rissel ma 17 lat. Tak wywnioskowałam z faktu iż chodzi o klasę wyżej ode mnie. Patrzyłam pustym wzrokiem w podłogę. Położyłam się na łużku i powiedziałam:

- Chyba ciebie kocham... - Wstałam gwałtownie i spojrzałam na niego. Chyba trochę się speszył moją wiadomością bo stał wyprostowany i patrzył się na ścianę. Zsunęłam nogi z łóżka i wstałam. Podeszłam do niego bliżej. Sama nie wiem dlaczego. Jakoś ciągnie mnie do niego niesamowicie. Spojrzał na mnie obrócony w stronę komody pod ścianą. Patrzył na mnie z boku. Obrócił się w moja stronę i podszedł bliżej. Wsadził dłonie w moje włosy koło szyi delikatnie zachaczając ja po drodze. Przysunął czoło do mojego czoła, nasze nosy lekko się stykały. Oczywiście był o wiele wyższy przy czym lekko się garbił. Powoli musnął moje wargi i pocałował mocniej, zachłanniej. Przerwał i wyszeptał:

- Nie mogę cię kochać, nie mogę. - pocałował mnie wczoło i przytulił. - Ale jest w tobie coś takiego, że odkąd zobaczyłem cię po raz pierwszy wiedziałem... ja wiedziałem, że nie dam rady, że się nie powstrzymam. Myślałem, że zostanę tak twardy jak zawsze. Że nie zdołam ci ulegnąć. - zrobił krótką pauzę i wciągnął powietrze, wypowiedział następujące słowa z nutą rozpaczy i ironii - Ale nie potrafię, nie umiem.

Usłyszałam tupanie stóp, mama wchodziła po schodach

- Ciebie nie moze tu być – spanikowałam.

Usmiechnął się po swojemu i stanął w oknie, miałam pokój na pierwszym piętrze, ale ja wiem że nawet jeśli skoczy nic mu nie będzie. Zniknął z mojego widoku. Do pokoju weszła zaspana mama przecierając oczy.

- Jeszcze nie śpisz?

- Nie mogę zasnąć....

- Martwisz się tym? Ja wiem jak musi być ci ciężko.

Zapomniałam w sobotę jest wezwanie na ''linię frontu''. Nie chcę iść tak, że zdolnabyłabym uciec jak najdalej tylko po to żeby ominąć to wszystko. Nawet jeśli umrę za karę niestawienia się tam i tak umrę jesli mnie wybiorą. To droga do piekła. Niewielu przezywa walkę. Inne panstwa bronią się jak tylko mogą żeby nie wpaść pod chore panowanie królewskie. Nie chca się poddać, chcą być wolne.

- Mamo? A jeśli mnie wybiorą? - zadrżałam. W jedej sekudzie mój mózg wyeliminował myśli, że jeszcze przed sekunda był tutaj mój stróż i zastąpiłje innymi, myślą że umrę jeśli mnie wylosują. Ale on mnie uratuje, on nie da mi zginąć. Nie może na to pozwolić, ale balam się. Panicznie mimo, że jeszcze kilka dni temu to ja uspokajałam moją mamę by była silna i wierzyła, że nic ne może się stać. Wszyscy nasi znajomi idą tam by dowiedzieć się że moga ubrzeć. Wybierają tyle osób na ile wskazuja dwie ostatnie liczby roku. W tym roku wybranych zostanie 18 osób. Mama przytuliła mnie do siebie i nie powiedziała nic. - Zostaniesz ze mną na noc?

- Czywiście.

Weszłysmy do mojego łózka, chwilę jeszcze rozmawiałysmy o balui poszłysmy spać.

Cały piątek spędziłam w domu, mielismy wolne w powodu połowinek. Zawsze tak jest. Trzy dni luzem z powodu imprezy? Tak Ale w sumie nie byle jakiej, bardzo ważnej. Pomagałam mamie i potem spotkałam się na kawie z Syz, nic szcególnego minął zanim się obejrzałam.

Rozdział IV

   Dziś połowinki, z tej okazji nie idzię dzisiaj do szkoły. Od samego rana moja mama biega i krzata się, wyjmuje przeróżne kosmetyki, lokówkę, papiloty i inne przyrzady do włosów. Zaraz ma przyjść Syzanne. Obiecałam jej, że to u mnie się uszykujemy. Zrezygnowałysmy ze fryzjera, tam czeszą się te wszystkie dziewczyny i wyglądają tak samo. A po za tym nie lubię fryzjerów, zawsze zrobia inaczej niż bym chciała i jeszcze trzeba zapłacić. Umyłam włosy by byly swierze i akurat przyszła Syzanne ze swoją sukienką zawijana w foliowy pokrowiec iswoimikosmetykami. Im więcej tym lepiej. Umyła sobie głowę zaraz po mnie. Już jest 11, musimy się wyrobić przynajmniej do 18, bo zanim tam dojedziemy, zanim się zbierzemy będzie już 20 i przyjęcie się zacznie. Syzanne wymarzyła sobie dwa warkoczyki biegnące od przedziałka i łaczące się w jeden z tyłu głowy podczas gdy reszta włosów swobodnie pozostają na ramionach. Dla odmianyona prostuje ja kręcę. Oby dwie fryzury to wielki wyczyn. Mama zaplotła mi gorące papiloty żeby efekt był szybszy i lepszy. Siedziałam tak w tych wałkach jakjakas stara baba. Syz ma pare dredów usianych pomiędzy włosami które będą musiałysobi tam zostać. Dawno nie widziałam jej w prostych włosach, chyba z dwa lub trzylata temu. Bardzi jestem ciekawa jak będzie wyglądała. Przystąpiłysmy we dwie z dwoma prostownicami do burzy jejwłosów. Jeszcze przed samym wyjściem trzeba będzie przeprostować ewentualne skręty. Zaczęłyśmy stopniowo aż włosy które sięgały jej do pasa zrobiły się za posladki. Wyglądała trochę niczym elfka lub nimfa wodna z długimi włosami. Koraliki z dredów zamieniłysmy na takie w kolorze sukienkiw pudrowych kolorach i zaplotłysmy warkoczyki. Wygląda nieziemsko. Zajęło nam to ładnych pare godzin. Teraz czas na moje włosy. Jak ja nienawidzę roboty przy nich. Zdjęłysmy wałki i o dziwko pojawiły się śliczne spiralki od połowy ich dlugości tak jak chciałam. Poprawiłyśmy lokówką jeszcze mniej skręcone loczki. Uznałyśmy, że prosta grzywka nadaje mi trochę azjatyckiej urody przy mojej smukłej twarzy i pełnych ustach. Burza loków okrywała mi całe barki. Teraz czas na makijarz. Wymyśliłysmy, że ''przydymimy'' moje łezkowate oczy by dodać im drapiezności w stosunku do mojej sukienki ale i także jak podsumowała to Syz. '' Kobiecość która w tobie drzemała wreszcie ujrzała światło dzienne''. Moja mama chciała bym zostawiła sobie usta w naturalnym kolorze lekko je podkreslając. Ale kim bym była nie mając swoich wypukłych i pełnych czerwonych ust? Nie można z nich zrezygnować. Podkresliłyśmy lekko policzki różem. Kolczyki z pawich piórek uzupełniły braki. Syz była pomalowana delikatnie izwiewnie, niezmiernie kobieco. Wyglądała jak kobieta, która jest tak piękna, że jesli spojrzysz jej w oczy zamieni cię w kamień. Naprawdę powali na kolana resztę dziewczyn. Przywdziałyśmy sukienki i jakims cudem była już 18.Zaraz przyjadą po nas Rissel i Robert limuzyna którą zamówili. Dan,Grace i Alice ze swoim chłopakiem przyjadą osobną.

Rozległ się dzwonek do drzwi. Mama ucieszona i cała podekscytowana pobiegła do drzwi. Otworzyła chłopcom i wpuściła ich do środka. Słyszałam tylko jakieś szmery i rozmowy, Syz od razu poleciała na dół i zdaje się rzuciła się w uściskuna Roba. Cieszę się, że wreszcie sa razem.

Ubrałam buty i zeszłam ze schodów. Na dole było tak jasno i kazdy cos gadałdo siebie. Mama poleciała po aparat, w końcu jej jedyna córeczka idzie na połowinki, zawszemówi że fotografie to najlepsze wspomnienia, bo zostają na wieki. Położyłam nogę na pierwszym stopniu i powoli wyłaniałam się stopień po stopniu. Wzrokiem szukałamRissela, czypatrzy na mnie czy czeka aż zejdę, czy jest tutaj i czy to wszystko mi się nie przyśniło. Odszukałam go wzrokiem, patrzył na mnie tym swoim łobuzerskim spojrzeniem i zadziornym uśmieszkiem, otworzył szerzej usta jakby chciał coś powiedzieć ale zadne słowa nie wylatywałyz jego ust. Zeszłam i stanęłam przed nim. Wszyscy wpatrywali się we mnie chwilkę aż wkoncu powiedział:

- Nie myślałem, że możesz kiedykolwiek wyglądac jeszcze piękniej niz jesteś, a jednak. - Schowałam kosmyk za ucho a on mi g zza niego wyciągnął i ułożył swobodnie – Nie chwowaj, tak ci ślicznie.

Przytuliłam go i obróciłam się do reszty, usmiechnięta twarz Syzane i Roba rozpromieniała całe pomieszczenie.

- No ustawcie się do zdjcia! - mówiła rozradowana Anabelle.

Najpierw ja sama, Syz sama, ja z Risselem, ona z Robem, wszyscy razem i koniec sesji.

- Dobra zbierajcie się już, bo się spóźnicie – poganiała nas.

- Pa mamo! - pomachałam jej sprzed limuzyny.

- Bawcie się dobrze – pomachała nam i zrobiła zdjęcie.

Wielka czarna limuzyna stała pod moim domem, długością kojarzyła msię z jamnikiem. Mójanioł otworzył mi drzwi i weszłam do sroda a po mnie Syz. Usuedlismy wszyscy w obitym czarną skórą siedzeniach. Na brzegach stały kieliszki z drinkami. Wtuliłam się w Rissela i spojrzałam na niego. Był naprawde szczęsliwi, tak jak i ja. Na początku byłam tak skupiona na tymco powie, że aż tak mu się nie przyglądałam. Miałna sobie drogi, czarny garnitur idealnie do niego dopasowany i fioletowy grawa, idealnie pasujący do mojego medaliony i przypince we włosach. Objął mnie ramieniem i szepnął:

- Cieszę się, że jestes tutaj ze mną. - po czym pocałował mnie w czoło. Pogładziłam ręką jego blond włosy. Były gładkie i miękkie. Bardzo lubię gdy ma tył przystrzyzony a przód zostawiony w nieładzie niczym niesforna grzywka opadająca mu na oczy. Strasznie boje się wejścia na salę, bo wiem ze wszyscy będą na nas patrzeć ze względu na Rissela. Wszystkie dziewczyny w szkole się w nim podkochują. Kiedyś słyszałam jak jakieś pierwszoklasistki wzdychają do niego i probują zwrócić na niego jakąś uwagę co ró komentując:

- Dlaczego on na mnie nie patrzy? No spójrz się.

Oczywiście niektóre albo mi zazdroszcza lub gratuluja, co ja, taka normalna dziewczyna robię z chłopakiem takim jak on? W sumie nigdy nie byłam osobą niepopularna ale przez nienawiśc Annie do mnie zawsze miałam pod górkę. Byłam na takim drugim miejscu, zawsze w cieniu. Nasza grupka była popularna ale nie tak jak footballowcy czy chirlliderki. Limuzyna dojechała na miejsce. Wyglądając przez oknozauwazyłam że rozłozony jest czerwony dywani reflektory przed wejściem. Ktoś tutaj nie próznował i nie marnował pieniędzy. Limuzyna zatrzymała się. Rissel podał mi swoją dłoń i wyszliśmyz samochodu. Na początku oślepiło mnie jasne światło gdy naokoło nas gwiazdy tanczyły na niebie. Postawiłam niesfornie nogi na czerwonym dywanie i objęłam mocniej jego rękę. Czułam się trochę jak jakaś gwiazda filmowa. Gdy szlismy tak wszyscy spoglądali na nas. Właśnie tego się bałam, tych wszystkich oczu skierowanych w moja stronę. To mnie różni od Annie, ona pcha się do tłumów i aparatów a ja jak widać nie. Próbowałam wyglądać profesjonalnie. Przed samym wejściem stał fotograf i cykał fotki wszystkim przybyszom. Ustawilismy się we dwójkę a on zrobił zdjęcie, mam nadzieję zę nie bedę miała głupiej miny jak zawsze. Weszlismy do środka. Grała miła imprezowa muzyka, teraz nie zbyt głośno, tylko dla rozluźnienia atmosfery. Dopiero potem zaczną grać ją naprawdę głośno. Odszukalismy w tłumie Alice, Grace i Dana. Alice stała ze swoim chłopakiem. Wyglądał trochę jakjakis włoch czy hiszpan Bujne, kręcone, brązowe włosy, ciemna skóra i niemalże czarne oczy. Alice to bardzo wysoka i szczupła dziewczyna, chodzi po wybiegach przeróżnych projektantów. Teraz miała na sobie długą, jedwabną, czarna sukienkę z brylancikami bez pleców. Grace i Dan nierozłączni od trzech lat, zawsze razem. Ona o wosach rudoblond i śmietankowej cerze o błękitnych oczach, istna mieszanka z texasu, a on jest pół Anglikiem i pół koreanczykiem, ale jak na nich niezwykle przystojny, gdyby chciał, mógłby powalić wszystkich dotychczasowych modeli na kolana. Ale jego to nie kręci. Przytuliliśmy się na powitanie i niektórzy z nas nalali sobie troche pączu. Niektórych ludzi w cale nie kojarzyłam. Być może przyprowadzili ich jako swoją parę, tak jak mnie Rissel. Ja musiałabym czekac jeszcze rok na swój bal połowinkowy. Tak samo jak Syz i Alice. Jedynie Grace i Dan są rok starsi jako para. Zaraz oficjalne rozpoczęcie, na scene wchodzi nasza szkolna kapela, jak narazie rozstawiają swój sprzęt. W dzrzwiach pojawiła się Annie z Galem. Stroje jakby szyte na zamówienie dla nich obojga. Pewno sama mu go dała zeby do siebie pasowali. Wyglądał oszałamiająco pięknie w tym garniturze. Już nie jak typowy nastolatek, który jeszcze przed chwila ganiał się w księgarni ale jako prawdziwy mężczyzna. Jakas część mnie cierpiała na myśl o tym, że tak łatwo wyrzuciłam go ze swojego życia tuż po spotkaniu anioła stróża, który pojawił się znikąd. Jakaś część mnie nadal do niego ciągnęła. Pragnęła jeszcze tylko raz, ostatni raz móc pobyć z nim. Ale odpycha mnie ten jego lód w stosunku do mnie. Jakby te wszystkie lata przyjaźni były niczym. Jakby nic się nie stało.Ale to moja wina. Byłam tak w nich wpatrzona ze nie słyszałam Rissela który cos do mnie mówił:

- Słuchasz mnie? - dwróciłam w pośpiechu głowę w jego stronę.

- Przepraszam, zamyśliłam się. Mógłbyś powtórzyć?

- Mogę z nim porozmawiać

- Z kim ty chcesz rozmawiać? - Spytałam trochę spłoszona.

- widzę jak na niego patrzysz, męczysz się. Myslisz, że zrobiłas mu krzywdę.

Usiadłam na krzesełko obok, nagle zrobiło mi się jakoś dziwnie gorąco. Czy to az tak po mnie widać? Pewno i jemu teraz sprawiam przykrość. Usiadł naprzeciwko mnie opierając łokcie o swoje kolana i nachylając się do mnie.

- Dziękuję, ale nie chcę. Co było juz minęło. Niczego sie nie odwróci. To już nieważne, najwazniejsze że jestem teraz tutaj z toba, tak?

Ujął mnie za dłoń i przyłożył sobie do policzka. Usmiechał się w tej chwili tak niewinnie.

- Nie chcę żebyś się tym zamęczała, to ja wszystko tobie zburzyłem. To ja wkroczyłem w twój świat bez pytania.

Przyłozyłam mu palec do ust.

- Cieszę się, że to zrobiłeś.

Odezwał się głos dyrektora, który własnie przemawiał mowę powitalną i rozpoczynającą całą imprezę. Zaraz po nim rozbrzmiała nasza kapela. Dziewczyny pociągnęły mnie ze soba by trochę potańczyć a chłopcy jak to oni dyskutowali o tych swoich sprawach.

Minęło pare godzin.Wszyscy już nie martwia się czy wyglądaja dobrze, czy wszyscy się na niego patrzą, czy nie. Każdy swietnie się bawi i popija pod stołem tak żeby nauczyciele nie patrzyli. Ale co jak co oni sami sa juz dobrze wstawieni. Każdy skacze i buja się w rytm muzyki. Niektórzy stoją po boku i bujaja się z kieliszkamiw ręce a inni cali spoceni zatracają się w muzyce. Tańczę własnie z moim chłopakiem. Chyba mogę go tak nazywać. Jak nie dla innych to przynajmniej dla samej siebie. Przez umysł przemknęła mi myśl czy może teraz Archaniołowie nie przyglądają się nam. Szybko wyrzuciłam tę myśl. Nie moge sobie nimi zaprzątac glowy, nie teraz. Przymknęłam oczy i dałam się ponieść muzyce. Za chwilę poczułam jak coś mi wymyka się z rąk. Otworzyłam oczy, było bardzo ciemno a światła migotały nam nad głowami wywołując efekt niczym chalucynacji. Gdzie on zniknął? Stałam sama na środku wielkiej sali a wszyscy obijali mi się o moje ramie szturchając mnie w tę i we wtę. Próbowałam wyszukac go wzrokiem i przecisnąć się przez tłumy. Ktoś stoi tyłem, to on? Sylwetka niemal taka sama. Nic nie widzę a w uszach mi dudni. Ledo widzę swoje stopy. Połozyłam rękę na jego ramieniu. Zakręcił mną dookoła i przyciągnął do siebie. Gdy spojrzałam mu w twarz uzmysłowiłam sobie, że to nie był on. To nie był mój Rissel.

- Co ty robisz? - Cofnęłam się krok, bo na więcej nie było miejsca.

- Gdzie masz swojego chłoptasia? - Spojrzał na mnie zalany w sztok Gale. Nigdy nie widziałam go w takim stanie. Przez moment myślałam, że to mój Rissel. Ale się pomyliłam. Jak mogłam się tak pomylić?

- Jak ty wyglądasz? Coś ty ze sobą zrobił? - Chwiał sie na nogach i usmiechał tak sam złowieszczo jak Rissel. Tylko ten uśmiech niósł ze sobą obrzydzenie i ból. Zaśmiał się pod nosem i pokręcił spuszczoną głową. Zbliżył się i połozył dłoń na moim policzku. Odwróciłam głowę w drugą stronę, nie chcę na niego patrzeć. Nie jak jest w takim stanie.

- Odejdz ode mnie. - wyszeptałam.

- Bo co? Jego tu nie ma, nie widzisz? Zostawił cię. - zaśmiał sie ale teraz głośno. - Myślałaś, że wszystko będzie dobrze, ale coś tutaj nie gra. On mi nie gra. I ja się tego dowiem.

- Nie zostawil mnie. - powiedziałam niezbyt pewnym tonem. Nie wiem gdzie jest.

- Tak? To niby gdzie się podział? - zadrwił ze mnie.

- Dlaczego mi to robisz? - Złapał dłonią mój podbrudek i spojrzał rozbieganymi oczami, ale skupił się teraz jak tylko mógł.

- Bo cie kocham, nie rozumiesz? - wymamrotał pełen złości.

- Jesteś pijany, to nie prawda. - próbowałam wyrwać się od niego. - Sam nie wiesz co mówisz, chodź, zabiorę cię na dwór.

Zaczął coś jeszcze mamrotać pod nosem, ale było gorzej niż myślałam. Upił się prawie w trupa. Chyba ostatkami sił odgrywal tą całą sytuację. Piękny chłopak o błękitnych oczach, idealnym ciele i kręconych blond włosach wyglądał jak siedem nieszczęść. Wyprowadziłam go na dwór i posadziłam na ławeczce przed szkołą. Próbował się podepszeć nogami ale i w tym musiałam mu pomóc.

- Zostaw mnie tutaj, nie jestem tego warty. - Troszkę się zebrał i usiadł już nie spadając na podłoge a jedną rękę miał za oparciem by się podtrzymać. - Zostwa mnie!

- Cicho, przestań już.

- Dlaczego taka jesteś?

- Jaka?

- Dlaczego mi to robisz? Nie możesz po prostu mnie zostawić tylko ciagle się pojawiasz i rujnujesz mi życie. Daj mi spokój. - Zakrył dłońmi twarz chwiejąc się lekko. Te słowa trochę zakóły mie w serce. Piekły mnie oczy. Chciałabym go teraz zostawić, ale nie mogę pozwolić by siedział tutaj sam. Wychylił głowę za ławkę i zwymiotował na trawę. Ja mało tego nie powtórzyłam po nim.

- Zaraz kogoś tu po ciebie przyślę, Dana i Roba. Zaraz się tobą zajmą.

Wytarł się rękawem. Wymamrotał coś jeszcze, podparł twarz jedną ręką i spojrzał na mnie. Wpatrywał się we mnie tymi swoimi oczyma. Przypomniał mi się mały chłopiec i dziewczynka. Wyjazdy nad jezioro we trójkę. Spanie w namiocie na podwórku przed domem. To wszystko przeze mnie.

- Zostań tutaj, nigdzie się nie ruszaj. Zaraz przyjdę. Tylko tu zostań. N i e r u s z a j s i ę. - przeliterowałam by zrozumiał. Przytaknął mi a ja poleciałam po chłopaków. Za chwilę do niego pobiegli a ja usiadłam koło Alice przy stoliku, która właśnie konsumowała psiłek.

- Widziałaś gdzies Rissela?

- Tak, szukał cię. Jeszcze cię nie znalazł? - mówiła z jedzeniem w ustach – przepraszam ale nie jadłam nic od wieków.

- A gdzie poszedł?

- Chyba na tyły szkoły, koło fontanny.

- Dzięki.

Poleciałam na tył szkoły. Gdy biegłam przez korytarze wpadłam na niego zziajanego.

- Jesteś! Gdzieś ty się podziewał?! Szkałam cię! Zostawiłeś mnie! Jak mogłeś? - Uderzyłam go lekko w pierś. Moje słowa trafiały w niego jak w tarczę i odbijały się. Przytulił mnie mocno do siebie i pogładziłpo włosach. Próbowałam się wyszarpać, bo byłam na niego wsciekła, że zostwił mnie i musiałam trafić na pijanego Gala. Ale on trzymał mnie tak mocno, że nie mogłam zrobić nic innego niż przestać się szamotać. Stalismy tak jeszcze chwilę aż się odezwał.

- Wybacz mi,ale musiałem cos załatwić. A to nie mogło wzlekać.

- Co niby musiałeś załatwić własnie teraz, he? - nadal się złościłam ale połowa całego tego gniewu jakby rozpłyneła się w jego objęciach.

- Nie mogę ci powiedzieć, nie teraz.

- Ty i te twoje tajemnice. Lepiej byłoby gdybym o niczymnie wiedziała. I dzięki za Gala, naprawdę super rozegranie.

- Za Gala? O czym ty mówisz? - zabrzmiał zaskoczony.

- Coś ty mu nagadał? Widziałeś jak onwygląda? Puść mnie.

Odchylił mnie ale nadal trzymał mnie rękoma.

- Nie byłem u niego. Nic mu nie mówiłem, nie mówiłas nic, że mam do niego pójść więc nie poszedłem. - Chyba mówi prawdę. To w takim razie gdzie był. Gdzie sobie poszedł? Spojrzałam na niego oczami pełnymi jadu. - Daj spokój. Silvia. Proszę, nie złość się. Przepraszam.

Wpartywałam się jeszcze w niego chwilę, ale to nie ma sensu żebym była na niego zła. Odpuściłam.

Osunął sie teraz spokojnie kilka kroków do tyłu. Światło słoneczne dopiero teraz ukazało wszystkie jego krzywizny i rysy twarzy. Cały był poobijany a włosy miał przybrudzone ziemią. Koszula wystawała niechlujnie ze spodni a krawat luźny nie zaciśnięty. Mankiety poodpinane, warga czerwona od krwi.

- Co ci się stało? - powiedziałam zdławionym głosem.

- Nie martw się, wszystko ci wytłumaczę, ale jeszcze nie teraz.

- To niby kiedy? Jak ty wyglądasz? A może ciagle mnie okłamujesz? A ta szopa na końcu sciezki to co to jest? A moze ty jesteś w jakiejś sekcie i po prostu cały czas mnie oszukujesz tak?

- To nie tak, uwierz mi! Nawet nie wiesz jak bardzo chciałbym ci powiedzieć. Zrozum to wszystko. To dla twojego dobra! - Gestykulował dłońmi i mówił niezwykle przejęty. - Tylko mi ufaj.

- Ufam ci! Nawet za bardzo! - wykrzyczałam na niego.

- Niewystarczająco. - objął mnie i położył głowę na moim obojczyku, pogładził ręka po ramieniu kończąc na mojej talii. Spodniósł oczy za mna i szepnął. - Wiej jak najdalej.

Stana przede mną a ja wiedziałam, ze jeśli każe mi uciekać to muszę go posłuchać, obejrzałam się przez ramie biegnąc korywarzem prowadzacym na salę. Usłyszałam tylko głuche dwa imiona: Roberti Grace. Z cienia wydobywały się ciemne postacie, ale wyglądem tylko trochę przypominające ludzi, jakby jakies kreatury na wzór ludzki. Dobiegłam do sali i odnalazłam Syz.

- Czy możemy jechać do domu? - powiedziałam panicznie.

- Jasne, już i tak strasznie późno. Tylko nie wiem gdzie jest Rob a zwłaszcza gdzie jest Gale. - Rozglądała się po sali z ponad setką tancząych ludzi.

- Galem sie nie martw jest...- zająkałam się - wróci później. A Rob mósiał, no cos załatwić. Nieważne nie wiem co dokładnie, jedzmy juz dobrze?

Zrobiła tylko skwaszoną minę i pojechałyśmy do domu.

Rozdział VI

 Rozdział VI

''Linia frontu''

Rano obudził mnie głośny odgłos alarmu na spontaniczne przemowy króla Neveeda, tak bardzo unikałam tego całego codziennego komunikatu, że teraz to było dla mnie zaskoczeniem. Zerwałam się na równe nogi. Ta sama melodia, ta sama przyśpiewka i ''Twoja wola, to mój czyn naszego, idealnego imperium. Bądźmy perfekcyjni... Każdy kto skończył 16 lat od dnia 17. 05. 2184 zobowiązany jest stawić się na głównym placu przed moja siedzibą, proszę przywdziać tradycyjne stroje, osoby nieobecne, stwarzające opory lub bunty zostaną surowo ukarane'' Melodyjna i koniec wyświetlanego komunikatu. To dwa dni po połowinkach. Na śmierć zapomniałam... Coroczny odsiew młodych ludzi. Nazywane jest to ''Linią frontu''. Każdego roku z naszego miasta Nevediee wybierani są młodzi ludzie od 16 lat do 19 na linie frontu. Czyli obowiązkowy, niewyborowy udział w wielkiej bitwie świata. 300 lat temu państwa rozpoczęły ogólnoświatowy bunt przeciwko wszystkim przywódcom, żyło nam się naprawdę ciężko, ludzie popadali w niewolę i paranoję, standard ludzkości spadł do zera. Zadłużyliśmy się, nie mieliśmy prawie żadnych praw, standard życia był nie do zniesienia. A to wszystko przez tych chciwych prezydentów. Można to nazwać ''trzecią wojną światową'' na ogromna skalę. Podziału administracyjnego takiego jak wtedy już nie ma. Nie ma Włoch, Wielkiej Brytanii czy Rosji. Tam gdzie kiedyś była Europa są teraz cztery wielkie miasta. Butflle, Fremiee, Nersotie i Neveedie. Wszystko podzielone jak najrówniej się da. Jesteśmy pod rządami absolutnymi aktualnego króla Neveeda. Sąsiadami naszymi są pod rządami króla Butflleya, Fremieerya, Narsotia. A linia frontu potrzebna jest by ''pomóc'' reszcie walczących państw w przyłączeniu się do ogólnoświatowego spisku 8 królów. Są pojedyncze jednostki które nadal się bronią i każdy kto otrzyma taki ''przywilej'' i pójdzie na front ''pomoże'' tym państwom zakończyć walkę i przyłączyć się do wielkiego miasta pod panowaniem aktualnego króla. Na początku to państwa się zbuntowały, ale nie wiadomo było jak do konca to rozegrać, więc niczego niepodejrzewający ludzie poszli za słowami otuchy Stowarzyszenia Ośmiu. Ci poprzez manipulację przejęli władzę w panstwach i zagarnęli wszystko dla siebie. Od tamtej pory zaślepiona ludność walczyła by spełnić plany Stowarzyszenia Ośmiu. A to doprowadziło do takiego stanu jaki jest teraz, do CIIMP czyli idealnych imperialnych miast przyszłości. Nie powiem żyje nam się naprawdę dobrze, żaden człowiek nie może powiedzieć nic złego na to jak żyje mu się teraz, elektronika wszystko inne poszło daleko na przód dzięki temu systemowi. Każdy ma pracę, dom i na tyle pieniędzy by mógł przeżyć i jeszcze starczyło mu na zachcianki. Ale to rządy absolutne i każde inne wykroczenie to kara śmierci. Absurdalnie śmieszne.

Do pokoju wpadła zszokowana mama, objęła mnie za policzki i patrzyła się z otwartymi ustami.

- Nie pozwolę, żebyś tam poszła. Nie pozwolę na to byś walczyła.

- Mamo, nie bój się o mnie. Nigdy jeszcze nie wzięli 16 latka. No dobra wzięli Martyiego i Nataniela ale tylko dlatego, że ich siła i mądrość przewyższała 19 latków. - uspokajałam mamę.

Pogładziła palcem po moim policzku i usiadła na łóżku.

- Całe życie przygotowywałam się do tego, że kiedyś możesz nie wrócić. Ale to i tak nic nie dało, po prostu nie mogę sobie wyobrazić, że moja jedyna córka przyczyni się do tego wszystkiego.

Usiadłam koło niej i wzięłam ją za rekę.

- Mamo nie martw się o mnie – sama nie wierzyłam we własne słowa, ale muszę trzymać się w garści, nie chcę tam trafić, muszę w nie uwierzyć. - bądź pewna, bądź dobrej myśli.

- Zrobiłam ryż z cynamonem i musem jabłkowym, zejdź jak będziesz gotowa. - Otarła cieniutką łezkę która miała właśnie wypłynąć jej z oka, wytarła rękę o starą koszulę taty, którą nosiła gdy zajmowała się kwiatami i wyszła. Włosy zaplotłam w luźnego warkocza sięgającego mi do pośladków, potarmosiłam grzywkę by wyglądała bardziej niesfornie i beztrosko. Pomalowałam rzęsy i usta tą sama czerwona szminką co zawsze. Ubrałam zwiewną koszulkę i kolorowe nieco w stylu Syzane legginsy, trampki nadawały się idealnie, medalion został na szyi tak jak zawsze a pełno bransoletek dopełniało image. Spojrzałam na siebie ostatni raz w lusterku, gdyby jeszcze dało się ukryć te moje koszmarne piegi, za dużo przebywam na słońcu. Spakowałam potrzebne książki, które wzięłam do domu by po odrabiać zadania do plecaczka i zeszłam na śniadanie. Schodząc przejechałam dłonią po błyszczącej balustradzie. Po drodze minęłam obrazek z czasów gdy byłam mała, ja i Syzane na huśtawkach. Byłyśmy wtedy takie roześmiane i beztroskie. Weszłam do kuchni a mama robiła porcję dla siebie. Zjadłyśmy razem śniadanie, ona opowiadała mi co ostatnio ja spotkało – gdy sadziła kwiatki na ogródku przed domem listonosz jej nie zauważył i uderzył ja gazetą. Musiało to wyglądać trochę komicznie. Już miałam wychodzić a gdy otworzyłam drzwi wpadłam na Syz.

- Te, śnieżko. Co ci tak śpieszno? Wiedziałam, że mnie uwielbiasz ale żeby tak do mnie gnać to chyba przesada, jeszcze sobie coś pomyślę. - uściskałam ja na powitanie.

- Myślałam, że to ja dziś po ciebie przychodzę – powiedziałam naturalnie.

- Tak, to twoja kolej, ale ktoś nalegał żebyśmy po ciebie przyszli.

Odeszła kroczek bym mogła zobaczyć kto stoi na dole przed schodami. To Rissel. Od kiedy Syz i Rizzel są przyjaciółmi? Czyżby tak przypadli sobie do gusty po ostatnim wypadzie? Machnął mi ręką na powitanie i stał w ten sam, luzacki i zadziorny sposób co zawsze. Powinnam go teraz przytulić, pocałować czy po prostu palnąć cześć? Kim on w ogóle dla mnie jest? W pospiechu zeszłam i postanowiłam, że po prostu przytulę go na powitanie a on musnął wargami mój policzek. Świetnie, a to co ma oznaczać?

- Ślicznie dziś wyglądasz, kruku.

- A co się stało, że przyszedłeś po mnie z Syz, hmm? - Syz stanęła obok nas.

- Wpadłem na nia po drodze gdy po ciebie szedłem.

- Tak, niecierpliwiłam się i po ciebie wyszłam, tak po prostu – uśmiechnęła się zakłopotana, chyba z dala sobie sprawę z tego jak to musi teraz wyglądać.

- Dobra, to nie przesłuchanie, zluzujcie – zaśmiałam się i poszliśmy do szkoły.

Bardzo chciało mi się do toalety więc zostawiłam ich z reszta i popędziłam do niej. Gdy weszłam do kabiny usłyszałam obok czyjąś rozmowę.

- Jak to pozwoliłaś by sobie od ciebie poszedł?

- A co miałam zrobić? Ciągle nawija o tej smołowatej pseudo gotce. - ktoś mlasnął z pogardą. Zdaje mi się, że to Annie mówiła do jednej ze swoich klonów. Ale nie wiem, która to.

- Ja nie wiem jak można przejmować się taką ślamazarą, ona nawet nie jest jakoś szczególnie ładna, nie to co ty. – aha, dzięki tapeciaro.

Drzwi od kabiny otworzyły się, weszłam na toaletę. Gdyby dowiedziały się, że je podsłuchuje nie dałyby mi żyć bardziej niż dotychczas. Już teraz dusze się zapachem ich paskudnych zbyt słodkich perfum zatruwających powietrze ale to będzie przesada. Przytknęłam rękę do ust.

- Nie martw się, ważne że to ze mną idzie na połowinki, co nie? - umyła ręce i wyszły. Wyszłam z kabiny i spojrzałam na siebie w lustrze. Czy jestem aż taka okropna? Nie, jestem głupia bo przejmuję się zdaniem tych kretynek. Zadzwonił dzwonek, o nie, spóźnię się na angielski. Pobiegłam jak najszybciej ale klasa już weszła do sali. Weszłam do niej i od razu przyszpilił mnie wzrok Gala.

- Któż to się pojawił? - Przytłoczył mnie gruby głos profesora.

- Przepraszam za spóźnienie - Skuliłam głowę i usiadłam na siedzenie obok Alice. Nadal czułam na sobie ostry wzrok Gala. Przez ostatni czas prawie o nim zapomniałam. Chyba nie jestem zbyt okrutna? Koniec lekcji, wszyscy wyszli a ja jeszcze się pakowałam. Wzdrygnęłam się gdy poczułam czyjąś rękę na ramieniu. Spojrzałam przez ramię. Rękę Gala. Odwróciłam sie powoli do niego i odeszłam krok od niego. Przyglądał mi się beznamiętnie.

- Dawno się nie widzieliśmy.

- Tak, byłam trochę zajęta.

- Chciałem tylko powiedzieć, że przepraszam za wtedy. Nie powinienem się na niego rzucać, to twoje życie.

- Ale...

- Nie musisz nic mówić, już ci wybaczyłem. - spojrzał na mnie tymi swoimi wielkimi niebieskimi oczami przepełnionymi skruchą i nutką bólu bardzo dobrze maskowaną ale zauważalną. Zarzucił plecak na ramię, wsadził ręce w kieszenie dobrze dopasowanych rybaczek z modnie podwijanymi końcami nogawek i poszedł. Wiodłam za nim wzrokiem ale się nie obrócił. Dlaczego dopiero teraz? Może ta ruda małpa miała rację, może faktycznie żałował tego wszystkiego co zrobił. Rissel stał w drzwiach i patrzył na chwilę, chyba na odchodzącego w głąb korytarza Gala i spojrzał na mnie.

- Idziesz?

- Tak – wsadziłam za ucho kosmyk który zbyt bardzo odbiegał od reszty włosów.

- Chodźmy coś zjeść, w stołówce podają dzisiaj placki z bananami na lunch. - Ujął moją dłoń. Była ciepła i mocna. Gdy szliśmy korytarzem dziewczyny patrzyły teraz na mnie jak na wroga a na niego niczym na zdobycz. Tak bardzo byłam zawsze na drugim planie, że bycie na pierwszym mnie przerażało.

- Te wszystkie dziewczyny, patrzą na ciebie tak zachłannie. Chyba zawsze tak masz co?

- Nie zaprzeczę, ale żadna z nich się nie liczy. Nie są w moim guście. A mówiłem ci już, że uwielbiam twoje piegi?

- Moje piegi? To przekleństwo. Nienawidzę ich. Są straszne. - zmarszczyłam nos.

- Mi się podobają – patrzył na mnie cały promienny.

Weszliśmy do dużej sali z mnóstwem stolików. Przy oknie stał pusty stolik, w sam raz dla nas. Trochę z boku, oświetlony od wiosennego słońca, na środku sali.

- Poczekaj tu na mnie. Zaraz do ciebie przyjdę.

Rozejrzałam się trochę po ludziach naokoło. Od zawsze siedziałam z resztą na trawniku i nieczęsto jadaliśmy w stołówce. Do tej pory myślałam, że grupy społeczne to tylko stereotyp. Ale po prawo siedzą coś w stylu hipsterów. Z tyłu za nimi same lalunie z towarzystwem Annie. Po lewej grupa Footbollowa a dalej za nimi ludzie z kółka teatralnego. Oparłam głowę na ręce i patrzyłam jak w moja stronę idzie Rissel. Ciągle ten sam piękny chłopak – anioł. Tylko o diabelnym uśmiechu i manierze. Słodki a za razem przeraźliwy. Usiadł na przeciwko mnie i podsunął mi tackę z plackami. Zaklaskałam w dłonie, bo wyglądały pysznie.

- Nie wiedziałam, że jestem aż tak głodna.

- To po części moja sprawka, wiem że jestem apetyczny.

Rzuciłam w niego kostka cukru do kawy. I zanuciłam do niego kawałek z piosenki Gorillaz:

- Make up for the time you've wasted, Come slowly – uśmiechnęłam się niewinnie do niego.

Nachylił się do mnie przez stół, zatrzymał się milimetr przed moimi ustami i musnął moja wargę. Spojrzał na usta a potem na mnie. Ręce miał napięte od podtrzymywania swojego ciała nad stołem. Kąciki jego ust powędrowały w górę. Serce chyba zaraz przeciśnie się przez żebra i wyskoczy z piskiem – Zaraz padnę na zawał. Przygryzł moja wargę. Lekko napierał na mnie. Wsadziłam swoją rękę we włosy z tyłu jego głowy.

- Cóż za uroczy obrazek – ocucił nas chichot Annie. - Brawo, brawo

Obróciłam głowę w jej stronę. On opierał swoje czoło o bok mojej głowy. Cofnął sie powoli na miejsce i spojrzał na nią bez aprobaty, beznamiętnie. Bez uczuć z zaciśnięta szczęką.

- W czymś ci pomóc? Zabłądziłaś? - Odezwał się neutralnym tonem.

- Jak chcesz to możesz mnie oprowadzić, chyba faktycznie się zgubiłam. - nachyliła się nad nim opierając się rękami o stolik. Odchrząknęłam.

- A może po prostu zostawiłaś mózg w domu? - dogryzłam przez zaciśnięte zęby.

- A ty też tutaj jesteś, prawie cię nie zauważyłam. - machnęła ręką.

- Gdybyś tak nie capiła tymi perfumami też nie zwróciłabym na ciebie uwagi. - prychnęłam.

Rissel odchrząknął i powiedział pięknym, dźwięcznym, męskim głosem:

- Chyba najwyższy czas byś go poszukała – puścił mi oczko. - Czas start.

- Jak śmiesz – stanęła oburzona. Odwróciła się na pięcie i powiedziała przez ramię – Jeszcze zobaczymy.

Dokończyliśmy lunch paplając o jakichś bzdetach. On zawsze potrafi mnie rozśmieszyć. Po lekcjach stanęłam z nm przed szkołą.

- Masz dzisiaj czas?

- Po kręgielni mam szlaban, ale tylko na dzisiaj. - trochę się zarumieniłam.

- Czyli masz – uśmiechnął się szeroko.

- Ale moja mama będzie w domu – zaprotestowałam.

- Bardzo chętnie ją poznam.

- Że moją mamę? Nie, to zły pomysł.

- Dlaczego? Wstydzisz się mnie?

Milczałam przez chwilę – Nie wstydzę się ciebie

- W takim razie będę o 18. - Pocałował mnie w policzek.

Podjechała Syz pod szkołę.

- Wsiadaj! Zostaw już tego kochasia. - puściła mi oczko.

- Już idę – uśmiechnęłam się do niego – Jedziesz z nami?

- Mam jeszcze do załatwienia parę spraw, jedź sama.

- Niech ci będzie.

Wsiadłam do samochodu Syz.

- Gale pożyczył ci samochód? Od kiedy taki pomocny?

- Samochód samochodem, ale w zamian myję za niego gary przez tydzień. - przewróciła oczami.

- Chłopcy – dodałyśmy w tym samym momencie.