Rozdział VII

 Rozdział VII

'' tylko prawda''

Stanęłam za górką i obejrzałam się za siebie. Co ja tutaj robię? Zacisnęłam ręce na rękawach od kurteczki. Może powinnam zawrócić i poczekać aż sam wreszcie mnie znajdzie? Nie! Ma mi wszystko wytłumaczyć! O co chodzi o jakimś moim pochodzeniu, o mojej mamie? Pamiętam jak ta stara kobieta wymawiała imię mojej mamy.. Była uderzająco podobna do tego mężczyzny, do Aarona i... Rissela. To ich matka? Rozmawiałam z jego matką, najwyższą z archaniołów. Nieświadomie zrobiłam krok do tyłu. Znajdę go choćby nie wiem co! Ruszyłam przed siebie wykładaną kamieniami dróżką, naokoło mnie była lśniąca i dziwnie przez cały czas falująca trawa, niczym morze. Ale to dziwne bo tu nie ma wiatru, ani troszeczkę. Liście na drzewach wyglądały jak kolorowe kryształy w różnych odcieniach zieleni. Zwisały z gałązek jak szklane żyrandole. Zaczęłam iść coraz dalej w głąb pagórków i wreszcie byłam już prawie u skraju lasu. Drzewa zaczynały się nasilać. Wszędzie było słychać cichutka melodię wygrywaną przez kryształowe liście drzew. Odwróciłam się za siebie ostatni raz, tam jasność – tu wkraczam w ciemność. Zaczęłam iść coraz szybciej pomiędzy drzewami ale niektóre kryształki lekko raniły mnie w skórę. Gdybym nie miała tak obcisłej sukienki szłoby mi się o wiele lepiej. Co róż w jakimś zakątku ciemnego lasu lśniła roślinka której nigdy przedtem nie widziałam. Jedna wyglądała trochę jak jaskrawo seledynowy żonkil ale środek miał inny, szmaragdowe nakrapiane na pomarańczowo listki falowały bez wiatru. Zadziwiające, że wszystko jest w takiej harmonii. Rozlegał się cichutki ptasi śpiew, ale nie brzmiał jak typowe ćwierkanie tylko jak niezrozumiały dla mnie śpiew nimf wodnych wabiących bezbronnych marynarzy na śmierć. Szłam i szłam ogromnym lasem a pojedyncze smugi światła jakby wskazywały mi drogę, to światło słoneczne wpada pomiędzy gałązkami odbijając się od kolorowych listków nadając mu bardziej aksamitny kolor. Kilka drzew leżało zwalonych na ziemi utożsamiając się z nią, będąc już praktycznie jej częścią. Matka natura zaadoptowała je i przemieniała w siebie. Chwyciła do ręki jeden z kryształowych listków. Był lekki jak piórko, gładki jak listek i zimny jak szkło. Rozpłynął mi się momentalnie w dłoni. Po kilku kilometrach wyszłam wreszcie z lasu. Nie było tak źle bo oglądanie co róż nowych kwiatów i krzaczków zaczęło mnie ekscytować, a ptaki śpiewały inne melodie. Jestem po drugiej stronie lasu. Jestem tu. Zaraz, jak to było? W lewo czy prawo. Nie pamiętam, za bardzo rozproszyłam się tymi widokami. Słońce lekko prażyło nade mną i zniknął lekki chłód. Zamknęłam dłoń na naszyjniku. W lewo czy w prawo. Intuicja podpowiedziała mi, że w lewo. Chyba tak mówił jego brat, w lewo... Ruszyłam ścieżką w lewo. Im dalej szłam tym powietrze robiło się cięższe. Tym widoczność była gorsza i powietrze wręcz szczypało mnie w skórę. Mgliste jeziora, to na pewno blisko. Szłam naprawdę lekko, stąpałam bez większego wysiłku. Cale nie czułam bólu w nogach. Raz po prawej, raz po lewej stronie dróżki którą szłam było widać małe jeziorka z utrzymującą się mgła na powierzchni rozlewającą się na bokach jak wodospad. Stanęłam teraz na jakiejś górce, wczłapałam się na górę i zobaczyłam trzy duże jeziora wyglądające jak malutkie wulkany, z których mgła spływała tak samo jak w tamtych. Woda mieniła się w pierwszym w kolorze szmaragdu, w drugim jak topaz a trzeci niczym ametyst. Zbiegłam na dół po czym przypomniałam sobie, że on tam może być i sturlałam się na bok wpadając na jakieś krzaczki. Kucnęłam z gałązkami we włosach. Nigdzie go nie widzę. Podeszłam do szmaragdowego jeziorka. Spojrzałam w nie. Na początku zobaczyłam własne odbicie przy jego brzegu. Teraz wydawało się być większe niż z górki. Im przyglądałam się sobie dłużej tym bardziej wyglądałam na starszą, dostawałam zmarszczek i moja twarz przypominała twarz mojej matki... Odsunęłam się od niego. Podeszłam do drugiego i zawahałam się, co w tym zobaczę? Jednak spojrzałam. Woda zaczęła falować i przyglądałam się jak właśnie robię się coraz młodsza. A obok mnie przemykają najważniejsze i najsmutniejsze momenty w moim życiu takie jak pobyt na wakacjach z Syz, święta sprzed trzech lat z mamą i tatą, widok rozwieszonej własnej bielizny przez Annie na szafce. Odsunęłam się od niego tak samo szybko jak w poprzednim. Klęczałam chwile przy tym gapiąc się w ostatnie jeziorko. Tamto pokazało mi przyszłość, te przeszłość.. A te? Teraźniejszość? Nie może pokazać mi tego co dzieje się teraz. W takim razie co pokazuje? Strasznie chcę wiedzieć. Wiem, że kiedyś moja ciekawość mnie zgubi. Kucnęłam nie zaglądając do jeziorka i poprawiłam wymykające się z ładu kosmyki za uszy. Przymknęłam oczy i otworzyłam je nachylona nad powierzchnią wody. Zdarzenia zaczęły migotać, moja matka i ojciec. Nakritte. Szepczący ludzie. Dumne rysy twarzy naszych rodziców trzymających się za ręce w jakiejś sali obrad. Stali teraz nad jakimś klifem w Nakritte. Matka Rissela we łzach. Upadek. Moje narodziny.. Coś odsunęło mnie. Czułam ię zmęczona i wyczerpana, łapczywie nabierając powietrza w płuca. Oparłam się rękami o miękką jak puch trawę za sobą. Poczułam jak coś uciska mi ramiona. W uszach mi lekko dudniło i ciśnienie wyrównywało mi się a wzrok wyostrzył. Słuch powrócił. Najpierw niemy głos, coś jak mówienie pod woda a potem coraz wyraźniejsze odgłosy.

- Co ty tu robisz? - Brzmiał zdenerwowany i paniczny głos w moich uszach. - Jak się tu znalazłaś?

Ktoś potrząsnął mną jeszcze raz, jedynie palący w oczy blask słońca zasłaniał mi twarz tego kogoś. Przesunęłam głowę w jego cień. To on. To mój anioł stróż.

- Ja.. Ja przyszłam tu by cię znaleźć... - Poczułam słodkawy smak w ustach i po sekundzie uświadomiłam sobie że moja twarz jest mokra razem z włosami. Musiałam włożyć ją przeglądając się w niej i przez co zobaczyłam więcej szczegółów niż w reszcie jeziorek.

- Mnie odnaleźć? Ty Zwariowałaś?! Nie możesz tu być, słyszysz mnie?! Nie możesz! Zabiją mnie – lamentował Rissel – Rusz się, chodź ze mną. - Pociągnął mnie mocno za rękę zaciskają ją na nadgarstku.

Weszliśmy do jakiejś małej jaskini obok jeziorek. Mgła tworzyła zasłonę. Chyba weszliśmy do jednego z tych wyższych wulkanicznych jezior i mgła robiła za płachtę.

- Posłuchaj nie – próbowałam mu się jakoś wytłumaczyć, nagle dopadło mnie sumienie.

- Nie! To ty posłuchaj! Nie miałaś prawa przychodzić tutaj, rozumiesz? Czy ktoś cię widział?

- tylko Aaron... - spuściłam głowę.

- AARON?! - poszedł w tył i złapał mnie się za szyję stojący tyłem w białym podkoszulku. Czarnych bojówkach dopasowanych do niego i czarnych szelkach z kieszonkami jak na poligonie. - Nie wierzę, że ze wszystkich aniołów w Nakritte akurat musiałaś trafić na mojego brata – zaśmiał się bez krzty wesołości w głosie.

A jednak to był jego bratem jak przypuszczałam. Wyglądał na starszego, dojrzalszego, bardziej zbudowanego niż on. Starszy brat Rissela, no nieźle. Pooli odkrywam całą jego rodzinkę.

- O co chodzi z moją matką? - zapytałam zdecydowana. Odwrócił się. - Chcę wiedzieć!

- Co zobaczyłaś w tym jeziorku? - warknął surowo.

- Widziałam moich rodziców w Nakritte. Widziałam jak stoją na urwisku i twoją matkę. O co tam chodziło?

- Twoi rodzice to upadli aniołowie... - posmutniał. Już nie ma wyboru.

- Upadli?

- Dawno temu, ponad setki lat temu. Gdy byli mniej więcej w naszym wieku, może trochę starsi, ojciec opowiadał mi, że zaistniała w ich miłość, która nie była godna królestwa Bożego. Nie mogli być razem. Twój ojciec był czystej krwi aniołem, silniejszym niż Archaniołowie. Jednym siedzącym po pawicy Bożej. Ale twoja matka miała inne przeznaczenie. Twoja matka miała za zadanie poślubić Michała Archanioła. Miała się z nim związać jako ci o najczystszej krwi anielskiej, mieli nieść światło nad mrokiem Lucyfera. Ale ona pokochała twojego ojca. Bóg gdy dowiedział się o tym wygnał ich z raju i zesłał na ziemię by z cyklu na cykl przez wieki byli uwięzieni na ziemi. Umierali i odradzali się przez całe stulecia. Jako wyklęci z bram nieczystych. Tam żyli i teraz zdecydowali się na ciebie. Po tylu stuleciach narodziło się dziecię aniołów na ziemi. Ty jesteś ziemskim aniołem. - Patrzyłam na niego ze łzami w oczach. Moi rodzice byli Aniołami

- Ale co z moim ojcem, przecież umarł.. Miał chorobę...

- Odrodzi się w następnym cyklu, będzie musiał czekać na Anabelle, znaczy twoja matkę. - rozłożył ramiona, albo z bezsilności albo dawał mi maleńki sygnał żebym się do niego przytuliła.

Spojrzałam za grotę. Niebo zrobiło się szare i lunął deszcz. Wybiegłam na niego sama nie widząc dlaczego, po prostu ruszyłam przed siebie i zapominając o jeziorkach prawie wpadłam do trzeciego... trzeciego, który odkrywa prawdę o nas. Stałam w deszczu szlochając z przepracowania mózgu poprzez przetworzenie zbyt wielu informacji. Obróciłam się cała mokra w stronę Rissela, stał tuż przed wodospadem z mgły z groty. Włosy przyklejone miał do czoła od deszczu.

- Dlaczego mi nie powiedziałeś? - Krzyknęłam.

- Nie mogłem! Nie wiem co tak naprawdę zrobią z tobą gdy się dowiedzą. Zbierałem informacje ale nigdzie nie było wzmianki o aniele ziemskim. Wcześniej zradzali się Nefilowie stworzeni z krwi anielskiej i ludzkiej. Ale nigdy nie było anioła pochodzącego z aniołów na wygnaniu! Wszyscy aniołowie i stróżowie rodzą się tutaj! - głos ochrypł mu od wykrzykiwania przez deszcz.

Sama nie wiem czy mam teraz uciec od niego czy podejść i się przytulić. Jestem aniołem.. ale innym. Wybrakowanym. To dlatego mogę tu teraz przebywać. A za pierwszym razem działo się tak bo byłam nowa. Anioł który nigdy przedtem tu nie był. Ale co z moją mamą, dlaczego mi nie powiedziała? Ale jak by to zabrzmiało: Ja i twój tata zostaliśmy wygnani z Raju boskiego i jesteśmy upadłymi aniołami, ty tez jesteś aniołem, ale pierwszym który urodził się na ziemi. Żałosne. Usiadłam i zakryłam twarz w dłoniach, nie wiem co mam robić.