Rozdział IV

   Dziś połowinki, z tej okazji nie idzię dzisiaj do szkoły. Od samego rana moja mama biega i krzata się, wyjmuje przeróżne kosmetyki, lokówkę, papiloty i inne przyrzady do włosów. Zaraz ma przyjść Syzanne. Obiecałam jej, że to u mnie się uszykujemy. Zrezygnowałysmy ze fryzjera, tam czeszą się te wszystkie dziewczyny i wyglądają tak samo. A po za tym nie lubię fryzjerów, zawsze zrobia inaczej niż bym chciała i jeszcze trzeba zapłacić. Umyłam włosy by byly swierze i akurat przyszła Syzanne ze swoją sukienką zawijana w foliowy pokrowiec iswoimikosmetykami. Im więcej tym lepiej. Umyła sobie głowę zaraz po mnie. Już jest 11, musimy się wyrobić przynajmniej do 18, bo zanim tam dojedziemy, zanim się zbierzemy będzie już 20 i przyjęcie się zacznie. Syzanne wymarzyła sobie dwa warkoczyki biegnące od przedziałka i łaczące się w jeden z tyłu głowy podczas gdy reszta włosów swobodnie pozostają na ramionach. Dla odmianyona prostuje ja kręcę. Oby dwie fryzury to wielki wyczyn. Mama zaplotła mi gorące papiloty żeby efekt był szybszy i lepszy. Siedziałam tak w tych wałkach jakjakas stara baba. Syz ma pare dredów usianych pomiędzy włosami które będą musiałysobi tam zostać. Dawno nie widziałam jej w prostych włosach, chyba z dwa lub trzylata temu. Bardzi jestem ciekawa jak będzie wyglądała. Przystąpiłysmy we dwie z dwoma prostownicami do burzy jejwłosów. Jeszcze przed samym wyjściem trzeba będzie przeprostować ewentualne skręty. Zaczęłyśmy stopniowo aż włosy które sięgały jej do pasa zrobiły się za posladki. Wyglądała trochę niczym elfka lub nimfa wodna z długimi włosami. Koraliki z dredów zamieniłysmy na takie w kolorze sukienkiw pudrowych kolorach i zaplotłysmy warkoczyki. Wygląda nieziemsko. Zajęło nam to ładnych pare godzin. Teraz czas na moje włosy. Jak ja nienawidzę roboty przy nich. Zdjęłysmy wałki i o dziwko pojawiły się śliczne spiralki od połowy ich dlugości tak jak chciałam. Poprawiłyśmy lokówką jeszcze mniej skręcone loczki. Uznałyśmy, że prosta grzywka nadaje mi trochę azjatyckiej urody przy mojej smukłej twarzy i pełnych ustach. Burza loków okrywała mi całe barki. Teraz czas na makijarz. Wymyśliłysmy, że ''przydymimy'' moje łezkowate oczy by dodać im drapiezności w stosunku do mojej sukienki ale i także jak podsumowała to Syz. '' Kobiecość która w tobie drzemała wreszcie ujrzała światło dzienne''. Moja mama chciała bym zostawiła sobie usta w naturalnym kolorze lekko je podkreslając. Ale kim bym była nie mając swoich wypukłych i pełnych czerwonych ust? Nie można z nich zrezygnować. Podkresliłyśmy lekko policzki różem. Kolczyki z pawich piórek uzupełniły braki. Syz była pomalowana delikatnie izwiewnie, niezmiernie kobieco. Wyglądała jak kobieta, która jest tak piękna, że jesli spojrzysz jej w oczy zamieni cię w kamień. Naprawdę powali na kolana resztę dziewczyn. Przywdziałyśmy sukienki i jakims cudem była już 18.Zaraz przyjadą po nas Rissel i Robert limuzyna którą zamówili. Dan,Grace i Alice ze swoim chłopakiem przyjadą osobną.

Rozległ się dzwonek do drzwi. Mama ucieszona i cała podekscytowana pobiegła do drzwi. Otworzyła chłopcom i wpuściła ich do środka. Słyszałam tylko jakieś szmery i rozmowy, Syz od razu poleciała na dół i zdaje się rzuciła się w uściskuna Roba. Cieszę się, że wreszcie sa razem.

Ubrałam buty i zeszłam ze schodów. Na dole było tak jasno i kazdy cos gadałdo siebie. Mama poleciała po aparat, w końcu jej jedyna córeczka idzie na połowinki, zawszemówi że fotografie to najlepsze wspomnienia, bo zostają na wieki. Położyłam nogę na pierwszym stopniu i powoli wyłaniałam się stopień po stopniu. Wzrokiem szukałamRissela, czypatrzy na mnie czy czeka aż zejdę, czy jest tutaj i czy to wszystko mi się nie przyśniło. Odszukałam go wzrokiem, patrzył na mnie tym swoim łobuzerskim spojrzeniem i zadziornym uśmieszkiem, otworzył szerzej usta jakby chciał coś powiedzieć ale zadne słowa nie wylatywałyz jego ust. Zeszłam i stanęłam przed nim. Wszyscy wpatrywali się we mnie chwilkę aż wkoncu powiedział:

- Nie myślałem, że możesz kiedykolwiek wyglądac jeszcze piękniej niz jesteś, a jednak. - Schowałam kosmyk za ucho a on mi g zza niego wyciągnął i ułożył swobodnie – Nie chwowaj, tak ci ślicznie.

Przytuliłam go i obróciłam się do reszty, usmiechnięta twarz Syzane i Roba rozpromieniała całe pomieszczenie.

- No ustawcie się do zdjcia! - mówiła rozradowana Anabelle.

Najpierw ja sama, Syz sama, ja z Risselem, ona z Robem, wszyscy razem i koniec sesji.

- Dobra zbierajcie się już, bo się spóźnicie – poganiała nas.

- Pa mamo! - pomachałam jej sprzed limuzyny.

- Bawcie się dobrze – pomachała nam i zrobiła zdjęcie.

Wielka czarna limuzyna stała pod moim domem, długością kojarzyła msię z jamnikiem. Mójanioł otworzył mi drzwi i weszłam do sroda a po mnie Syz. Usuedlismy wszyscy w obitym czarną skórą siedzeniach. Na brzegach stały kieliszki z drinkami. Wtuliłam się w Rissela i spojrzałam na niego. Był naprawde szczęsliwi, tak jak i ja. Na początku byłam tak skupiona na tymco powie, że aż tak mu się nie przyglądałam. Miałna sobie drogi, czarny garnitur idealnie do niego dopasowany i fioletowy grawa, idealnie pasujący do mojego medaliony i przypince we włosach. Objął mnie ramieniem i szepnął:

- Cieszę się, że jestes tutaj ze mną. - po czym pocałował mnie w czoło. Pogładziłam ręką jego blond włosy. Były gładkie i miękkie. Bardzo lubię gdy ma tył przystrzyzony a przód zostawiony w nieładzie niczym niesforna grzywka opadająca mu na oczy. Strasznie boje się wejścia na salę, bo wiem ze wszyscy będą na nas patrzeć ze względu na Rissela. Wszystkie dziewczyny w szkole się w nim podkochują. Kiedyś słyszałam jak jakieś pierwszoklasistki wzdychają do niego i probują zwrócić na niego jakąś uwagę co ró komentując:

- Dlaczego on na mnie nie patrzy? No spójrz się.

Oczywiście niektóre albo mi zazdroszcza lub gratuluja, co ja, taka normalna dziewczyna robię z chłopakiem takim jak on? W sumie nigdy nie byłam osobą niepopularna ale przez nienawiśc Annie do mnie zawsze miałam pod górkę. Byłam na takim drugim miejscu, zawsze w cieniu. Nasza grupka była popularna ale nie tak jak footballowcy czy chirlliderki. Limuzyna dojechała na miejsce. Wyglądając przez oknozauwazyłam że rozłozony jest czerwony dywani reflektory przed wejściem. Ktoś tutaj nie próznował i nie marnował pieniędzy. Limuzyna zatrzymała się. Rissel podał mi swoją dłoń i wyszliśmyz samochodu. Na początku oślepiło mnie jasne światło gdy naokoło nas gwiazdy tanczyły na niebie. Postawiłam niesfornie nogi na czerwonym dywanie i objęłam mocniej jego rękę. Czułam się trochę jak jakaś gwiazda filmowa. Gdy szlismy tak wszyscy spoglądali na nas. Właśnie tego się bałam, tych wszystkich oczu skierowanych w moja stronę. To mnie różni od Annie, ona pcha się do tłumów i aparatów a ja jak widać nie. Próbowałam wyglądać profesjonalnie. Przed samym wejściem stał fotograf i cykał fotki wszystkim przybyszom. Ustawilismy się we dwójkę a on zrobił zdjęcie, mam nadzieję zę nie bedę miała głupiej miny jak zawsze. Weszlismy do środka. Grała miła imprezowa muzyka, teraz nie zbyt głośno, tylko dla rozluźnienia atmosfery. Dopiero potem zaczną grać ją naprawdę głośno. Odszukalismy w tłumie Alice, Grace i Dana. Alice stała ze swoim chłopakiem. Wyglądał trochę jakjakis włoch czy hiszpan Bujne, kręcone, brązowe włosy, ciemna skóra i niemalże czarne oczy. Alice to bardzo wysoka i szczupła dziewczyna, chodzi po wybiegach przeróżnych projektantów. Teraz miała na sobie długą, jedwabną, czarna sukienkę z brylancikami bez pleców. Grace i Dan nierozłączni od trzech lat, zawsze razem. Ona o wosach rudoblond i śmietankowej cerze o błękitnych oczach, istna mieszanka z texasu, a on jest pół Anglikiem i pół koreanczykiem, ale jak na nich niezwykle przystojny, gdyby chciał, mógłby powalić wszystkich dotychczasowych modeli na kolana. Ale jego to nie kręci. Przytuliliśmy się na powitanie i niektórzy z nas nalali sobie troche pączu. Niektórych ludzi w cale nie kojarzyłam. Być może przyprowadzili ich jako swoją parę, tak jak mnie Rissel. Ja musiałabym czekac jeszcze rok na swój bal połowinkowy. Tak samo jak Syz i Alice. Jedynie Grace i Dan są rok starsi jako para. Zaraz oficjalne rozpoczęcie, na scene wchodzi nasza szkolna kapela, jak narazie rozstawiają swój sprzęt. W dzrzwiach pojawiła się Annie z Galem. Stroje jakby szyte na zamówienie dla nich obojga. Pewno sama mu go dała zeby do siebie pasowali. Wyglądał oszałamiająco pięknie w tym garniturze. Już nie jak typowy nastolatek, który jeszcze przed chwila ganiał się w księgarni ale jako prawdziwy mężczyzna. Jakas część mnie cierpiała na myśl o tym, że tak łatwo wyrzuciłam go ze swojego życia tuż po spotkaniu anioła stróża, który pojawił się znikąd. Jakaś część mnie nadal do niego ciągnęła. Pragnęła jeszcze tylko raz, ostatni raz móc pobyć z nim. Ale odpycha mnie ten jego lód w stosunku do mnie. Jakby te wszystkie lata przyjaźni były niczym. Jakby nic się nie stało.Ale to moja wina. Byłam tak w nich wpatrzona ze nie słyszałam Rissela który cos do mnie mówił:

- Słuchasz mnie? - dwróciłam w pośpiechu głowę w jego stronę.

- Przepraszam, zamyśliłam się. Mógłbyś powtórzyć?

- Mogę z nim porozmawiać

- Z kim ty chcesz rozmawiać? - Spytałam trochę spłoszona.

- widzę jak na niego patrzysz, męczysz się. Myslisz, że zrobiłas mu krzywdę.

Usiadłam na krzesełko obok, nagle zrobiło mi się jakoś dziwnie gorąco. Czy to az tak po mnie widać? Pewno i jemu teraz sprawiam przykrość. Usiadł naprzeciwko mnie opierając łokcie o swoje kolana i nachylając się do mnie.

- Dziękuję, ale nie chcę. Co było juz minęło. Niczego sie nie odwróci. To już nieważne, najwazniejsze że jestem teraz tutaj z toba, tak?

Ujął mnie za dłoń i przyłożył sobie do policzka. Usmiechał się w tej chwili tak niewinnie.

- Nie chcę żebyś się tym zamęczała, to ja wszystko tobie zburzyłem. To ja wkroczyłem w twój świat bez pytania.

Przyłozyłam mu palec do ust.

- Cieszę się, że to zrobiłeś.

Odezwał się głos dyrektora, który własnie przemawiał mowę powitalną i rozpoczynającą całą imprezę. Zaraz po nim rozbrzmiała nasza kapela. Dziewczyny pociągnęły mnie ze soba by trochę potańczyć a chłopcy jak to oni dyskutowali o tych swoich sprawach.

Minęło pare godzin.Wszyscy już nie martwia się czy wyglądaja dobrze, czy wszyscy się na niego patrzą, czy nie. Każdy swietnie się bawi i popija pod stołem tak żeby nauczyciele nie patrzyli. Ale co jak co oni sami sa juz dobrze wstawieni. Każdy skacze i buja się w rytm muzyki. Niektórzy stoją po boku i bujaja się z kieliszkamiw ręce a inni cali spoceni zatracają się w muzyce. Tańczę własnie z moim chłopakiem. Chyba mogę go tak nazywać. Jak nie dla innych to przynajmniej dla samej siebie. Przez umysł przemknęła mi myśl czy może teraz Archaniołowie nie przyglądają się nam. Szybko wyrzuciłam tę myśl. Nie moge sobie nimi zaprzątac glowy, nie teraz. Przymknęłam oczy i dałam się ponieść muzyce. Za chwilę poczułam jak coś mi wymyka się z rąk. Otworzyłam oczy, było bardzo ciemno a światła migotały nam nad głowami wywołując efekt niczym chalucynacji. Gdzie on zniknął? Stałam sama na środku wielkiej sali a wszyscy obijali mi się o moje ramie szturchając mnie w tę i we wtę. Próbowałam wyszukac go wzrokiem i przecisnąć się przez tłumy. Ktoś stoi tyłem, to on? Sylwetka niemal taka sama. Nic nie widzę a w uszach mi dudni. Ledo widzę swoje stopy. Połozyłam rękę na jego ramieniu. Zakręcił mną dookoła i przyciągnął do siebie. Gdy spojrzałam mu w twarz uzmysłowiłam sobie, że to nie był on. To nie był mój Rissel.

- Co ty robisz? - Cofnęłam się krok, bo na więcej nie było miejsca.

- Gdzie masz swojego chłoptasia? - Spojrzał na mnie zalany w sztok Gale. Nigdy nie widziałam go w takim stanie. Przez moment myślałam, że to mój Rissel. Ale się pomyliłam. Jak mogłam się tak pomylić?

- Jak ty wyglądasz? Coś ty ze sobą zrobił? - Chwiał sie na nogach i usmiechał tak sam złowieszczo jak Rissel. Tylko ten uśmiech niósł ze sobą obrzydzenie i ból. Zaśmiał się pod nosem i pokręcił spuszczoną głową. Zbliżył się i połozył dłoń na moim policzku. Odwróciłam głowę w drugą stronę, nie chcę na niego patrzeć. Nie jak jest w takim stanie.

- Odejdz ode mnie. - wyszeptałam.

- Bo co? Jego tu nie ma, nie widzisz? Zostawił cię. - zaśmiał sie ale teraz głośno. - Myślałaś, że wszystko będzie dobrze, ale coś tutaj nie gra. On mi nie gra. I ja się tego dowiem.

- Nie zostawil mnie. - powiedziałam niezbyt pewnym tonem. Nie wiem gdzie jest.

- Tak? To niby gdzie się podział? - zadrwił ze mnie.

- Dlaczego mi to robisz? - Złapał dłonią mój podbrudek i spojrzał rozbieganymi oczami, ale skupił się teraz jak tylko mógł.

- Bo cie kocham, nie rozumiesz? - wymamrotał pełen złości.

- Jesteś pijany, to nie prawda. - próbowałam wyrwać się od niego. - Sam nie wiesz co mówisz, chodź, zabiorę cię na dwór.

Zaczął coś jeszcze mamrotać pod nosem, ale było gorzej niż myślałam. Upił się prawie w trupa. Chyba ostatkami sił odgrywal tą całą sytuację. Piękny chłopak o błękitnych oczach, idealnym ciele i kręconych blond włosach wyglądał jak siedem nieszczęść. Wyprowadziłam go na dwór i posadziłam na ławeczce przed szkołą. Próbował się podepszeć nogami ale i w tym musiałam mu pomóc.

- Zostaw mnie tutaj, nie jestem tego warty. - Troszkę się zebrał i usiadł już nie spadając na podłoge a jedną rękę miał za oparciem by się podtrzymać. - Zostwa mnie!

- Cicho, przestań już.

- Dlaczego taka jesteś?

- Jaka?

- Dlaczego mi to robisz? Nie możesz po prostu mnie zostawić tylko ciagle się pojawiasz i rujnujesz mi życie. Daj mi spokój. - Zakrył dłońmi twarz chwiejąc się lekko. Te słowa trochę zakóły mie w serce. Piekły mnie oczy. Chciałabym go teraz zostawić, ale nie mogę pozwolić by siedział tutaj sam. Wychylił głowę za ławkę i zwymiotował na trawę. Ja mało tego nie powtórzyłam po nim.

- Zaraz kogoś tu po ciebie przyślę, Dana i Roba. Zaraz się tobą zajmą.

Wytarł się rękawem. Wymamrotał coś jeszcze, podparł twarz jedną ręką i spojrzał na mnie. Wpatrywał się we mnie tymi swoimi oczyma. Przypomniał mi się mały chłopiec i dziewczynka. Wyjazdy nad jezioro we trójkę. Spanie w namiocie na podwórku przed domem. To wszystko przeze mnie.

- Zostań tutaj, nigdzie się nie ruszaj. Zaraz przyjdę. Tylko tu zostań. N i e r u s z a j s i ę. - przeliterowałam by zrozumiał. Przytaknął mi a ja poleciałam po chłopaków. Za chwilę do niego pobiegli a ja usiadłam koło Alice przy stoliku, która właśnie konsumowała psiłek.

- Widziałaś gdzies Rissela?

- Tak, szukał cię. Jeszcze cię nie znalazł? - mówiła z jedzeniem w ustach – przepraszam ale nie jadłam nic od wieków.

- A gdzie poszedł?

- Chyba na tyły szkoły, koło fontanny.

- Dzięki.

Poleciałam na tył szkoły. Gdy biegłam przez korytarze wpadłam na niego zziajanego.

- Jesteś! Gdzieś ty się podziewał?! Szkałam cię! Zostawiłeś mnie! Jak mogłeś? - Uderzyłam go lekko w pierś. Moje słowa trafiały w niego jak w tarczę i odbijały się. Przytulił mnie mocno do siebie i pogładziłpo włosach. Próbowałam się wyszarpać, bo byłam na niego wsciekła, że zostwił mnie i musiałam trafić na pijanego Gala. Ale on trzymał mnie tak mocno, że nie mogłam zrobić nic innego niż przestać się szamotać. Stalismy tak jeszcze chwilę aż się odezwał.

- Wybacz mi,ale musiałem cos załatwić. A to nie mogło wzlekać.

- Co niby musiałeś załatwić własnie teraz, he? - nadal się złościłam ale połowa całego tego gniewu jakby rozpłyneła się w jego objęciach.

- Nie mogę ci powiedzieć, nie teraz.

- Ty i te twoje tajemnice. Lepiej byłoby gdybym o niczymnie wiedziała. I dzięki za Gala, naprawdę super rozegranie.

- Za Gala? O czym ty mówisz? - zabrzmiał zaskoczony.

- Coś ty mu nagadał? Widziałeś jak onwygląda? Puść mnie.

Odchylił mnie ale nadal trzymał mnie rękoma.

- Nie byłem u niego. Nic mu nie mówiłem, nie mówiłas nic, że mam do niego pójść więc nie poszedłem. - Chyba mówi prawdę. To w takim razie gdzie był. Gdzie sobie poszedł? Spojrzałam na niego oczami pełnymi jadu. - Daj spokój. Silvia. Proszę, nie złość się. Przepraszam.

Wpartywałam się jeszcze w niego chwilę, ale to nie ma sensu żebym była na niego zła. Odpuściłam.

Osunął sie teraz spokojnie kilka kroków do tyłu. Światło słoneczne dopiero teraz ukazało wszystkie jego krzywizny i rysy twarzy. Cały był poobijany a włosy miał przybrudzone ziemią. Koszula wystawała niechlujnie ze spodni a krawat luźny nie zaciśnięty. Mankiety poodpinane, warga czerwona od krwi.

- Co ci się stało? - powiedziałam zdławionym głosem.

- Nie martw się, wszystko ci wytłumaczę, ale jeszcze nie teraz.

- To niby kiedy? Jak ty wyglądasz? A może ciagle mnie okłamujesz? A ta szopa na końcu sciezki to co to jest? A moze ty jesteś w jakiejś sekcie i po prostu cały czas mnie oszukujesz tak?

- To nie tak, uwierz mi! Nawet nie wiesz jak bardzo chciałbym ci powiedzieć. Zrozum to wszystko. To dla twojego dobra! - Gestykulował dłońmi i mówił niezwykle przejęty. - Tylko mi ufaj.

- Ufam ci! Nawet za bardzo! - wykrzyczałam na niego.

- Niewystarczająco. - objął mnie i położył głowę na moim obojczyku, pogładził ręka po ramieniu kończąc na mojej talii. Spodniósł oczy za mna i szepnął. - Wiej jak najdalej.

Stana przede mną a ja wiedziałam, ze jeśli każe mi uciekać to muszę go posłuchać, obejrzałam się przez ramie biegnąc korywarzem prowadzacym na salę. Usłyszałam tylko głuche dwa imiona: Roberti Grace. Z cienia wydobywały się ciemne postacie, ale wyglądem tylko trochę przypominające ludzi, jakby jakies kreatury na wzór ludzki. Dobiegłam do sali i odnalazłam Syz.

- Czy możemy jechać do domu? - powiedziałam panicznie.

- Jasne, już i tak strasznie późno. Tylko nie wiem gdzie jest Rob a zwłaszcza gdzie jest Gale. - Rozglądała się po sali z ponad setką tancząych ludzi.

- Galem sie nie martw jest...- zająkałam się - wróci później. A Rob mósiał, no cos załatwić. Nieważne nie wiem co dokładnie, jedzmy juz dobrze?

Zrobiła tylko skwaszoną minę i pojechałyśmy do domu.

Rozdział VI

 Rozdział VI

''Linia frontu''

Rano obudził mnie głośny odgłos alarmu na spontaniczne przemowy króla Neveeda, tak bardzo unikałam tego całego codziennego komunikatu, że teraz to było dla mnie zaskoczeniem. Zerwałam się na równe nogi. Ta sama melodia, ta sama przyśpiewka i ''Twoja wola, to mój czyn naszego, idealnego imperium. Bądźmy perfekcyjni... Każdy kto skończył 16 lat od dnia 17. 05. 2184 zobowiązany jest stawić się na głównym placu przed moja siedzibą, proszę przywdziać tradycyjne stroje, osoby nieobecne, stwarzające opory lub bunty zostaną surowo ukarane'' Melodyjna i koniec wyświetlanego komunikatu. To dwa dni po połowinkach. Na śmierć zapomniałam... Coroczny odsiew młodych ludzi. Nazywane jest to ''Linią frontu''. Każdego roku z naszego miasta Nevediee wybierani są młodzi ludzie od 16 lat do 19 na linie frontu. Czyli obowiązkowy, niewyborowy udział w wielkiej bitwie świata. 300 lat temu państwa rozpoczęły ogólnoświatowy bunt przeciwko wszystkim przywódcom, żyło nam się naprawdę ciężko, ludzie popadali w niewolę i paranoję, standard ludzkości spadł do zera. Zadłużyliśmy się, nie mieliśmy prawie żadnych praw, standard życia był nie do zniesienia. A to wszystko przez tych chciwych prezydentów. Można to nazwać ''trzecią wojną światową'' na ogromna skalę. Podziału administracyjnego takiego jak wtedy już nie ma. Nie ma Włoch, Wielkiej Brytanii czy Rosji. Tam gdzie kiedyś była Europa są teraz cztery wielkie miasta. Butflle, Fremiee, Nersotie i Neveedie. Wszystko podzielone jak najrówniej się da. Jesteśmy pod rządami absolutnymi aktualnego króla Neveeda. Sąsiadami naszymi są pod rządami króla Butflleya, Fremieerya, Narsotia. A linia frontu potrzebna jest by ''pomóc'' reszcie walczących państw w przyłączeniu się do ogólnoświatowego spisku 8 królów. Są pojedyncze jednostki które nadal się bronią i każdy kto otrzyma taki ''przywilej'' i pójdzie na front ''pomoże'' tym państwom zakończyć walkę i przyłączyć się do wielkiego miasta pod panowaniem aktualnego króla. Na początku to państwa się zbuntowały, ale nie wiadomo było jak do konca to rozegrać, więc niczego niepodejrzewający ludzie poszli za słowami otuchy Stowarzyszenia Ośmiu. Ci poprzez manipulację przejęli władzę w panstwach i zagarnęli wszystko dla siebie. Od tamtej pory zaślepiona ludność walczyła by spełnić plany Stowarzyszenia Ośmiu. A to doprowadziło do takiego stanu jaki jest teraz, do CIIMP czyli idealnych imperialnych miast przyszłości. Nie powiem żyje nam się naprawdę dobrze, żaden człowiek nie może powiedzieć nic złego na to jak żyje mu się teraz, elektronika wszystko inne poszło daleko na przód dzięki temu systemowi. Każdy ma pracę, dom i na tyle pieniędzy by mógł przeżyć i jeszcze starczyło mu na zachcianki. Ale to rządy absolutne i każde inne wykroczenie to kara śmierci. Absurdalnie śmieszne.

Do pokoju wpadła zszokowana mama, objęła mnie za policzki i patrzyła się z otwartymi ustami.

- Nie pozwolę, żebyś tam poszła. Nie pozwolę na to byś walczyła.

- Mamo, nie bój się o mnie. Nigdy jeszcze nie wzięli 16 latka. No dobra wzięli Martyiego i Nataniela ale tylko dlatego, że ich siła i mądrość przewyższała 19 latków. - uspokajałam mamę.

Pogładziła palcem po moim policzku i usiadła na łóżku.

- Całe życie przygotowywałam się do tego, że kiedyś możesz nie wrócić. Ale to i tak nic nie dało, po prostu nie mogę sobie wyobrazić, że moja jedyna córka przyczyni się do tego wszystkiego.

Usiadłam koło niej i wzięłam ją za rekę.

- Mamo nie martw się o mnie – sama nie wierzyłam we własne słowa, ale muszę trzymać się w garści, nie chcę tam trafić, muszę w nie uwierzyć. - bądź pewna, bądź dobrej myśli.

- Zrobiłam ryż z cynamonem i musem jabłkowym, zejdź jak będziesz gotowa. - Otarła cieniutką łezkę która miała właśnie wypłynąć jej z oka, wytarła rękę o starą koszulę taty, którą nosiła gdy zajmowała się kwiatami i wyszła. Włosy zaplotłam w luźnego warkocza sięgającego mi do pośladków, potarmosiłam grzywkę by wyglądała bardziej niesfornie i beztrosko. Pomalowałam rzęsy i usta tą sama czerwona szminką co zawsze. Ubrałam zwiewną koszulkę i kolorowe nieco w stylu Syzane legginsy, trampki nadawały się idealnie, medalion został na szyi tak jak zawsze a pełno bransoletek dopełniało image. Spojrzałam na siebie ostatni raz w lusterku, gdyby jeszcze dało się ukryć te moje koszmarne piegi, za dużo przebywam na słońcu. Spakowałam potrzebne książki, które wzięłam do domu by po odrabiać zadania do plecaczka i zeszłam na śniadanie. Schodząc przejechałam dłonią po błyszczącej balustradzie. Po drodze minęłam obrazek z czasów gdy byłam mała, ja i Syzane na huśtawkach. Byłyśmy wtedy takie roześmiane i beztroskie. Weszłam do kuchni a mama robiła porcję dla siebie. Zjadłyśmy razem śniadanie, ona opowiadała mi co ostatnio ja spotkało – gdy sadziła kwiatki na ogródku przed domem listonosz jej nie zauważył i uderzył ja gazetą. Musiało to wyglądać trochę komicznie. Już miałam wychodzić a gdy otworzyłam drzwi wpadłam na Syz.

- Te, śnieżko. Co ci tak śpieszno? Wiedziałam, że mnie uwielbiasz ale żeby tak do mnie gnać to chyba przesada, jeszcze sobie coś pomyślę. - uściskałam ja na powitanie.

- Myślałam, że to ja dziś po ciebie przychodzę – powiedziałam naturalnie.

- Tak, to twoja kolej, ale ktoś nalegał żebyśmy po ciebie przyszli.

Odeszła kroczek bym mogła zobaczyć kto stoi na dole przed schodami. To Rissel. Od kiedy Syz i Rizzel są przyjaciółmi? Czyżby tak przypadli sobie do gusty po ostatnim wypadzie? Machnął mi ręką na powitanie i stał w ten sam, luzacki i zadziorny sposób co zawsze. Powinnam go teraz przytulić, pocałować czy po prostu palnąć cześć? Kim on w ogóle dla mnie jest? W pospiechu zeszłam i postanowiłam, że po prostu przytulę go na powitanie a on musnął wargami mój policzek. Świetnie, a to co ma oznaczać?

- Ślicznie dziś wyglądasz, kruku.

- A co się stało, że przyszedłeś po mnie z Syz, hmm? - Syz stanęła obok nas.

- Wpadłem na nia po drodze gdy po ciebie szedłem.

- Tak, niecierpliwiłam się i po ciebie wyszłam, tak po prostu – uśmiechnęła się zakłopotana, chyba z dala sobie sprawę z tego jak to musi teraz wyglądać.

- Dobra, to nie przesłuchanie, zluzujcie – zaśmiałam się i poszliśmy do szkoły.

Bardzo chciało mi się do toalety więc zostawiłam ich z reszta i popędziłam do niej. Gdy weszłam do kabiny usłyszałam obok czyjąś rozmowę.

- Jak to pozwoliłaś by sobie od ciebie poszedł?

- A co miałam zrobić? Ciągle nawija o tej smołowatej pseudo gotce. - ktoś mlasnął z pogardą. Zdaje mi się, że to Annie mówiła do jednej ze swoich klonów. Ale nie wiem, która to.

- Ja nie wiem jak można przejmować się taką ślamazarą, ona nawet nie jest jakoś szczególnie ładna, nie to co ty. – aha, dzięki tapeciaro.

Drzwi od kabiny otworzyły się, weszłam na toaletę. Gdyby dowiedziały się, że je podsłuchuje nie dałyby mi żyć bardziej niż dotychczas. Już teraz dusze się zapachem ich paskudnych zbyt słodkich perfum zatruwających powietrze ale to będzie przesada. Przytknęłam rękę do ust.

- Nie martw się, ważne że to ze mną idzie na połowinki, co nie? - umyła ręce i wyszły. Wyszłam z kabiny i spojrzałam na siebie w lustrze. Czy jestem aż taka okropna? Nie, jestem głupia bo przejmuję się zdaniem tych kretynek. Zadzwonił dzwonek, o nie, spóźnię się na angielski. Pobiegłam jak najszybciej ale klasa już weszła do sali. Weszłam do niej i od razu przyszpilił mnie wzrok Gala.

- Któż to się pojawił? - Przytłoczył mnie gruby głos profesora.

- Przepraszam za spóźnienie - Skuliłam głowę i usiadłam na siedzenie obok Alice. Nadal czułam na sobie ostry wzrok Gala. Przez ostatni czas prawie o nim zapomniałam. Chyba nie jestem zbyt okrutna? Koniec lekcji, wszyscy wyszli a ja jeszcze się pakowałam. Wzdrygnęłam się gdy poczułam czyjąś rękę na ramieniu. Spojrzałam przez ramię. Rękę Gala. Odwróciłam sie powoli do niego i odeszłam krok od niego. Przyglądał mi się beznamiętnie.

- Dawno się nie widzieliśmy.

- Tak, byłam trochę zajęta.

- Chciałem tylko powiedzieć, że przepraszam za wtedy. Nie powinienem się na niego rzucać, to twoje życie.

- Ale...

- Nie musisz nic mówić, już ci wybaczyłem. - spojrzał na mnie tymi swoimi wielkimi niebieskimi oczami przepełnionymi skruchą i nutką bólu bardzo dobrze maskowaną ale zauważalną. Zarzucił plecak na ramię, wsadził ręce w kieszenie dobrze dopasowanych rybaczek z modnie podwijanymi końcami nogawek i poszedł. Wiodłam za nim wzrokiem ale się nie obrócił. Dlaczego dopiero teraz? Może ta ruda małpa miała rację, może faktycznie żałował tego wszystkiego co zrobił. Rissel stał w drzwiach i patrzył na chwilę, chyba na odchodzącego w głąb korytarza Gala i spojrzał na mnie.

- Idziesz?

- Tak – wsadziłam za ucho kosmyk który zbyt bardzo odbiegał od reszty włosów.

- Chodźmy coś zjeść, w stołówce podają dzisiaj placki z bananami na lunch. - Ujął moją dłoń. Była ciepła i mocna. Gdy szliśmy korytarzem dziewczyny patrzyły teraz na mnie jak na wroga a na niego niczym na zdobycz. Tak bardzo byłam zawsze na drugim planie, że bycie na pierwszym mnie przerażało.

- Te wszystkie dziewczyny, patrzą na ciebie tak zachłannie. Chyba zawsze tak masz co?

- Nie zaprzeczę, ale żadna z nich się nie liczy. Nie są w moim guście. A mówiłem ci już, że uwielbiam twoje piegi?

- Moje piegi? To przekleństwo. Nienawidzę ich. Są straszne. - zmarszczyłam nos.

- Mi się podobają – patrzył na mnie cały promienny.

Weszliśmy do dużej sali z mnóstwem stolików. Przy oknie stał pusty stolik, w sam raz dla nas. Trochę z boku, oświetlony od wiosennego słońca, na środku sali.

- Poczekaj tu na mnie. Zaraz do ciebie przyjdę.

Rozejrzałam się trochę po ludziach naokoło. Od zawsze siedziałam z resztą na trawniku i nieczęsto jadaliśmy w stołówce. Do tej pory myślałam, że grupy społeczne to tylko stereotyp. Ale po prawo siedzą coś w stylu hipsterów. Z tyłu za nimi same lalunie z towarzystwem Annie. Po lewej grupa Footbollowa a dalej za nimi ludzie z kółka teatralnego. Oparłam głowę na ręce i patrzyłam jak w moja stronę idzie Rissel. Ciągle ten sam piękny chłopak – anioł. Tylko o diabelnym uśmiechu i manierze. Słodki a za razem przeraźliwy. Usiadł na przeciwko mnie i podsunął mi tackę z plackami. Zaklaskałam w dłonie, bo wyglądały pysznie.

- Nie wiedziałam, że jestem aż tak głodna.

- To po części moja sprawka, wiem że jestem apetyczny.

Rzuciłam w niego kostka cukru do kawy. I zanuciłam do niego kawałek z piosenki Gorillaz:

- Make up for the time you've wasted, Come slowly – uśmiechnęłam się niewinnie do niego.

Nachylił się do mnie przez stół, zatrzymał się milimetr przed moimi ustami i musnął moja wargę. Spojrzał na usta a potem na mnie. Ręce miał napięte od podtrzymywania swojego ciała nad stołem. Kąciki jego ust powędrowały w górę. Serce chyba zaraz przeciśnie się przez żebra i wyskoczy z piskiem – Zaraz padnę na zawał. Przygryzł moja wargę. Lekko napierał na mnie. Wsadziłam swoją rękę we włosy z tyłu jego głowy.

- Cóż za uroczy obrazek – ocucił nas chichot Annie. - Brawo, brawo

Obróciłam głowę w jej stronę. On opierał swoje czoło o bok mojej głowy. Cofnął sie powoli na miejsce i spojrzał na nią bez aprobaty, beznamiętnie. Bez uczuć z zaciśnięta szczęką.

- W czymś ci pomóc? Zabłądziłaś? - Odezwał się neutralnym tonem.

- Jak chcesz to możesz mnie oprowadzić, chyba faktycznie się zgubiłam. - nachyliła się nad nim opierając się rękami o stolik. Odchrząknęłam.

- A może po prostu zostawiłaś mózg w domu? - dogryzłam przez zaciśnięte zęby.

- A ty też tutaj jesteś, prawie cię nie zauważyłam. - machnęła ręką.

- Gdybyś tak nie capiła tymi perfumami też nie zwróciłabym na ciebie uwagi. - prychnęłam.

Rissel odchrząknął i powiedział pięknym, dźwięcznym, męskim głosem:

- Chyba najwyższy czas byś go poszukała – puścił mi oczko. - Czas start.

- Jak śmiesz – stanęła oburzona. Odwróciła się na pięcie i powiedziała przez ramię – Jeszcze zobaczymy.

Dokończyliśmy lunch paplając o jakichś bzdetach. On zawsze potrafi mnie rozśmieszyć. Po lekcjach stanęłam z nm przed szkołą.

- Masz dzisiaj czas?

- Po kręgielni mam szlaban, ale tylko na dzisiaj. - trochę się zarumieniłam.

- Czyli masz – uśmiechnął się szeroko.

- Ale moja mama będzie w domu – zaprotestowałam.

- Bardzo chętnie ją poznam.

- Że moją mamę? Nie, to zły pomysł.

- Dlaczego? Wstydzisz się mnie?

Milczałam przez chwilę – Nie wstydzę się ciebie

- W takim razie będę o 18. - Pocałował mnie w policzek.

Podjechała Syz pod szkołę.

- Wsiadaj! Zostaw już tego kochasia. - puściła mi oczko.

- Już idę – uśmiechnęłam się do niego – Jedziesz z nami?

- Mam jeszcze do załatwienia parę spraw, jedź sama.

- Niech ci będzie.

Wsiadłam do samochodu Syz.

- Gale pożyczył ci samochód? Od kiedy taki pomocny?

- Samochód samochodem, ale w zamian myję za niego gary przez tydzień. - przewróciła oczami.

- Chłopcy – dodałyśmy w tym samym momencie.

Rozdział V

Przyszłam zmęczona po szkole do domu, dzisiaj idziemy na kręgle. Mam nadzieję, że się odprężę. Chociaż trochę. Mama przygotowała mi obiad i zostawiła karteczkę. Neveedy lezą na komodzie, odgrzej sobie obiad i jak chcesz to idź z przyjaciółmi, wrócę około 23. Odgrzałam to co mi zostawiła i zjadłam wszystko, kocham jak mama gotuje. Trzeba by było trochę przed wyjściem się pouczyć. Przejrzałam wszystkie lekcje na jutro, nauczyłam się przynajmniej trzech lekcji w tył tak w razie czego. Akurat zostało mi pół godziny na przygotowanie się. Założyłam czarne jeansy, koszulkę w więzienne paski, marynarkę w bordową kratę niczym męski szkocki kilt i buty typu vintage. Wyglądam normalnie, na luzie i niezobowiązująco. Czyli tak jak powinnam wyglądać. Czarne włosy rozpuściłam z kitki i rozpięłam moją prosta grzywkę. Poprawiłam usta szminką a czarne kreski dodały bardziej zalotny wygląd moim oczom. Rozległo się pukanie do moich drzwi. Przyjechał trochę prze czasem. Zaczęłam szukać kluczy by otworzyć drzwi, bo pamiętam gdzie je położyłam

- Już idę! - krzyknęłam z pokoju obok.

- Szybciej trochę mi zimno! - Zza drzwi rozległ się męski głos Rizzela.

Mam. Znalazłam. Otworzyłam drzwi i co zobaczyłam? Ten pajac stał przede mną w jaskraworóżowych okularach – nerdach i jasnoróżowym trykocie, bokserki wystawały mu spod niego. Parsknęłam tak głośnym śmiechem, że chyba zwróciłam na siebie uwagę całej okolicy. Spojrzałam jeszcze raz i nie mogłam powstrzymać śmiechu.

- Trochę mnie pije, byłaś pewna proponując mi to? - Potruptał z nogi na nogę.

- Przecież ja żartowałam głuptasie. - mówiłam przez śmiech.

- Jak miło zobaczyć cię tak uśmiechniętą – zaklaskał aktorsko w dłonie. - Ale teraz serio, mogę się u ciebie przebrać?

- Wchodź, nigdzie się tak z tobą nie pokażę.

Wszedł ocierając się o mnie jak Annie gdy próbuje być ode mnie w jakiś sposób lepsza stawiając stopy jak zawodowa baletnica i odwrócił się przez ramię.

- Ale tyłek mam w tym świetny – uśmiechnął się uwodzicielsko. Zaczął ściągać go na moich oczach, za chwilę stał już w samych bokserkach.

- Wiesz, że istnieje takie coś jak łazienka i jest po prawej za kuchnią?

- Tak wiem, ale chciałem ci sprawić przyjemność moim widokiem – puścił oczko.

Założył na siebie czarne spodnie Alpha khaki dockers, biały podkoszulek i granatową koszulę w kratę. Chyba faktycznie był na zakupach albo jeszcze bo jeszcze go w tym nie widziałam. Miał na nogach czarne engineer'y.

- To jak – zakręcił kluczykami od samochodu w palcach – jedziemy?

- No to jedziemy, reszta będzie na miejscu.

Wsiedliśmy do jego samochodu. Włączył radio, które umilało nam jazdę. Założyłam na głowę jego czerwona czapkę.

- Ładnie mi?

- Szczerze? Tak, tobie we wszystkim ładnie

- oj dobra dobra, mówisz tak żeby mi zapunktować.

- A zapunktowałem? - uśmiechnął się.

Wzniosłam oczy do nieba i obniżyłam szybę przy moim siedzeniu. Wystawiłam rękę i czułam jak zimny wiatr mi ją cała oblewa. Oziębiłam ją trochę i położyłam mu na karku.

- Jezu, zimne! Zdejmij to! - Zachichotałam i właśnie podjechaliśmy pod kręgielnię.

Reszta śmiała się i żartowała przy wyjściu. Podeszliśmy do nich.

- No ile można czekać – Powiedziała Grace.

- to jest Rissel, Rissel to kolejno od lewej - Rob, Syzanne znasz, Alice, Grace i Dan.

- Miło mi was poznać – podał wszystkim dłoń. Dan go zagadał i weszliśmy do środka.

Syz porwała mnie lekko na tył grupy

- No no, skąd on się urwał? Że tez musiałaś trafić na takiego przystojniaka. Nie dziwie ci się.

- Oj daj spokój – zaśmiałyśmy się.

Graliśmy tak przez parę godzin. Zamówiliśmy pizzę i dojadaliśmy w międzyczasie. Rissel instruował mnie typowym chwytem podrywacza jak poprawnie turlać kule do kręgli. Ale przyznam, jestem straszna sierotą w kręgle. Dogadywaliśmy się wszyscy naprawdę dobrze. Chłopaki zamówili trochę drinków na ''rozluźnienie'' atmosfery. Ale rozluźnić to jej już się chyba nie da bardziej.

- A mama nie będzie zła? - Zapytał Rissel.

- A co powiesz jej? - odparłam bez obaw z uśmiechem.

Obok był duży parkiet i grała muzyka, kręgielnia to tak naprawdę jeden wielki klub, a nazwę nosi taką, że zawsze zaczyna się tu od kręgli a kończy na dyskotece. Wszyscy ruszyliśmy by trochę potańczyć. Muzyka trance zaklinała nas niczym jak węże. Na środku sali byliśmy tylko ja i on. Nie wiem gdzie się nauczył tak tańczyć, ale nie obchodzi mnie to. Ważne przecież jest by dotrzymał mi kroku. Oplotłam jego szyję rękoma a nasze biodra były niemalże jednym organem. Pocałował mnie w szyję, policzek a potem spojrzał mi w oczy. Rękami błądził po moich plecach i palcami między moimi włosami. Nasze usta połączyły się, najpierw delikatnie a potem mocniej. Na chwilę jakby świat zatrzymał się, a muzyka ucichła. Przerwał pocałunek i uśmiechnął się. Czułam jak kąciki jego ust wędrują do góry tuz przy moich.

- A co powiedziałabyś gdybym zaproponował ci pójście ze mną na tegoroczne połowinki? - splótł moje dłonie ze swoimi.

- Zgodziłabym się, bez zastanowienia. - i znów pocałował mnie delikatnie.

Parę kolejnych godzin żartowałam sobie z dziewczynami a chłopaki dyskutowali bardzo intensywnie na swoje męskie tematy. Oczywiście dokończyliśmy grać w kręgle, teraz trochę bardziej nieudolnie ale bawiąc się przy tym świetnie. On nie spożył alkoholu wcale, nawet nie tknął . W sumie podobało mi się to. Taki chłopak jak on na pierwszy rzut oka zdawałoby się, że baluje do rana, ogrywa rywali w pokera za pieniądze, pali papierosy i cokolwiek sobie jeszcze wymyślisz. Ale nie, on po prostu czuje się z tym dobrze i szczerze mówiąc trochę mi wstyd gdy odłożył mi drinka bym więcej sama go nie tknęła. Z drugiej strony jednak się cieszę. Nawet nie wiem dlaczego po niego sięgnęłam, może czas by trochę nad sobą pomyśleć. Wychodząc rozdzieliliśmy się do samochodów i każdy pojechał w swoja stronę domu. Rissel otworzył mi drzwi do samochodu i chwilę rozmawiał przez telefon. Wyjrzałam do niego przez szyber dach. Zerknął na mnie i odszedł parę kroków, teraz go na pewno nie mogłam usłyszeć. Gestykulował tak jakby się z kimś kłócił. Albo przynajmniej prowadził poważną konwersację. Schowałam się do samochodu i wyglądałam tylko przez szybę kierowcy. Rozłączył się i trochę zdenerwowany podszedł do samochodu, gestem kazał mi uchylić szybę.

- Coś się stało? - zapytałam ponaglając go.

Oparł ręce na szybie i wpatrywał się we mnie przez parę sekund.

- Obiecasz mi coś?- powiedział twardo i trochę w stylu ojca, który nakryje cię na kradzieży pieniędzy.

- Tak, tylko powiedz mi o co chodzi. - Przekręciłam lekko głowę na bok, nie za bardzo wiedziałam o co mu może teraz chodzić. Przecież nic chyba złego nie zrobiłam.

- Muszę na chwilę gdzieś pójść, obiecaj mi, że zaczekasz tutaj na mnie aż po ciebie przyjdę. - Nakazał surowym głosem, tak obco i beznamiętnie. Tylko mu przytaknęłam bez słowa. Posłał mi uśmiech, odwrócił się i pomaszerował pewnym krokiem gdzieś ścieżką za kręgielnie. Stukałam paznokciami o panel. Rozejrzałam się trochę na kręcących się naokoło ludzi. Jeszcze jakaś para poszła tą samą ścieżką co mój anioł. Zaraz po nich chłopak z turkusowym irokezem i drugi z licznymi tatuażami na rękach. Wszyscy wyglądali jakoś... podobnie. Trochę się niecierpliwiłam. By zabić nieco czas włączyłam sobie odtwarzacz z jego płytą z piosenkami w środku. Znam prawie wszystkie kawałki, które tam lecą. Zaczęłam przełączać je beznamiętnie. A jego wciąż nie było. Gdzie on poszedł? Zerknęłam na telefon, jest już 22: 45. Nie ma go już od pół godziny. Przecież obiecałam mu, że tutaj zostanę. A jak mu się coś stało? Albo tamci mu coś zrobili? Nie wytrzymałam i z wahaniem otworzyłam drzwi. Wystawiłam nogi za samochód jakbym pierwszy raz wysiadała na księżycu. Postawiłam je na ziemi i dalej poszło jak składka. Zagłębiłam się w głąb ścieżki odpychając co róż jakieś gałązki drzew. Ścieżka była bardzo dobrze wydeptana, jakby ktoś chodził tędy setki razy. Na końcu dróżki stała jakaś stara szopa. Po co on miałby iść do jakiejś szopy? A tamci ludzie? No nie mówcie mi, że chodzą tutaj ćpać a on jest jakimś dilerem, czy coś? To wyjaśniałoby bredzenie o tym że jest moim aniołem. Tak to ma sens. Gdyby ktoś słyszał jakie ja brednie wygaduje wyszłabym na wariatkę. Usłyszałam za sobą trzask suchej gałązki.

Odwróciłam się w tym samym momencie.

- Anabell? Co ty tu robisz? - Z cienia wyłoniła się ciemna postać kobiety. Była wysoka, szczupła o bladej cerze, wyglądała jakby miała około 40 lat. Długie blond włosy z przesmykami siwizny opadały jej na łopatki. Stała z brodą wysoko uniesioną i rękami za plecami. W pierwszym momencie zauważyłam jaka jest piękna. Ma smukły podbródek, wystające kości policzkowe, podłużne łezkowate oczy i odsłonięte przylegające do twarzy uszy z kolczykami o takim samym kolorze jak mój medalion. Ale wyraz twarzy był raczej poważny i za razem łagodny. Trochę władczy. Miała na sobie coś na wzór zbroi, tylko w damskim fasonie i raczej jako lekka ochrona niż przeznaczona do walki. Podeszła kilka kroków i obeszła mnie dookoła.

- To zadziwiające, w pierwszej chwili wzięłam cię za twoja matkę. Ty musisz być zapewne jej córką. Silvia tak? - Mówiła inteligentnym i rozważnym tonem. Wzięła w palce moje włosy i i powoli stanęła przede mną. - Jestem Lynn, co robisz tutaj sama w środku nocy w ciemnym lesie? - Przymrużyła lekko oczy i uśmiechnęła się, już widziałam gdzieś taki sam uśmiech.

- Pies mi uciekł, myślałam, że pobiegł w te stronę. - nie utrzymywałam z nią kontaktu wzrokowego.

Obeszła mnie i stanęła, automatycznie obróciłam się w jej stronę. - Nie radziłabym chodzić ci tutaj samej, lepiej wróć do domu, pies sam się znajdzie. - Splotła ręce z przodu. - Ale miło było cię poznać i wiesz, przypominasz mi trochę kruka z tymi czarnymi włosami, ale zmykaj już.

Jej głos wydawał się być niezwykle uspokajający i przekonywający. Trochę jakby zaklinała mnie głosem tak melodyjnym i uczuciowym. Ni chciałam więcej przebywać w towarzystwie tej kobiety. Przyprawiała mnie o dreszcze za razem upewniając mnie podświadomie że nic się nie dzieje. Może to wszystko było za sprawą ruchów które wykonywała, wyrazu twarzy.

- Nie będę już Pani przeszkadzać, Do widzenia.

- Jeszcze jedno. Niech ta rozmowa zostanie naszą tajemnicą. - Zawróciłam ścieżką i wróciłam do samochodu. To było naprawdę dziwnie. Ale w pierwszej chwili uświadomiłam sobie, że pytała mnie co ja tu robię a ona? Kobiety chyba nie przechadzają się same po lesie. A w kręgielni na pewno nie była. Otworzyłam drzwi do samochodu i usiadłam z nogami spuszczonymi do ziemi po stronie kierowcy by mieć dobry widok na ścieżkę. Skąd ja mogłam znać ten uśmiech i skąd ona zna moje imię, a co gorsza imię mojej matki. Za pięć minut zjawił się Rissel.

- Przepraszam, że musiałaś tyle czekać. Już jedziemy do domu. - uśmiechnął się przepraszająco. Mam wrażenie, jakby coś przede mną ukrywał. Miał na sobie inne buty niż przedtem. Cięższe i mocniejsze.

- Co to za buty? - przymrużyłam oczy.

- Buty? Jakie... - spojrzał w dół i podrapał się ręką w głowę. - Miałem je wcześniej, przebrałem je bo są o wiele wygodniejsze. Pewno nie zwróciłaś uwagi.

Wepchnął się koło mnie na siedzenie a ja przesunęłam się obok. Uśmiechnął się do mnie tak jak zawsze,złowieszczo i tajemniczo. Ten uśmiech. Taki jak tej kobiety. Ale może mi się tylko zdaję. Za piętnaście minut już byliśmy pod domem. Wysiadłam z samochodu ale Rissel uchylił szybę i powiedział :

- Nawet się ze mną nie pożegnasz? - Posłał mi szeroki, pewny uśmiech.

Podeszłam do niego i pocałowałam go w usta.

- Na więcej nie licz – Oblizał usta a ja weszłam do domu.

Rozdział V

Zaczęłam powoli rozwiązywać i ściągać buty w korytarzu by mieć trochę więcej czasu by opanować emocje, powiesiłam kurteczkę i spojrzałam na lusterko na ścianie. Gdyby nie te czerwone oczy wyglądałabym całkiem normalnie.
- Czy to ty? - Zawołała mama z salonu.
- Tak, to ja. Już wróciłam.
Poszłam w stronę pokoju. Mama siedziała na sofie a w telewizorze grał jakiś teleturniej. Obok niej na stoliczku leżał czerwony kubek w białe kropki, który kupiłam jej na święta tamtego roku. W powietrzu wyczuwalna była woń kawy, pewno taka była zawartość kubka. Szczupła kobieta, bardzo ładna i wysoka , mimo swojego wieku wyglądała prawie jak moja siostra, była bardzo urokliwa kobietą o tak samo czarnych ale już nie tak prostych jak moje włosach. Na nosie miała okulary i opatulona kocem rozwiązywała krzyżówkę z wielkim przejęciem. Mam dwa wyjścia. Jakoś ugrać, że wszystko gra a później się rozpaść na kawałeczki, udać ze wszystko jest w porządku, pogadać trochę z mamą by ją w tym upewnić i mieć spokój do reszty dnia albo po prostu myknę do pokoju ale raczej nie da mi potem spokoju. Cóż, chyba to pierwsze wydaje się lepsza opcją. Usiadłam koło niej po turecku i nakryłam się kocem. Zdobyłam się na jak najszczerszy uśmiech jaki było mnie stać i zapytałam:
- Jak minęła ci randka?
- Lepiej niż się spodziewałam. Nazywa się Timothy Landthrott i jest bardzo dobrym dentystą. Czy mówiłam ci że tam go poznałam? Wiesz jak byłam wyleczyć tą przeklęta dziurę.
- Nie, chyba mi o tym nie mówiłaś
- Czy coś się stało? Masz czerwone oczy.
- W powietrzu pełno jest pyłków a wiesz jak mój organizm na nie reaguje, ciągłe kichanie, ta alergia – Pociągnęłam nosem dla efektu.
- Ah tak, a bierzesz te tabletki co ci dałam?
- Biorę? Dobra, zapomniałam o nich ale będę brała.
- Mówiłam ci że alergia się od nich zmniejszy.
- A pro po, przystojny jest?
- Nawet jak, lekki zarost. Mocne rysy twarzy. Ciemne włosy,dobrze zbudowany, wysoki. Byleby tylko nie okazał się być draniem.
- Jak tylko coś ci o tym będzie wiadomo wal do mnie a ja się z nim policzę. - udałam mięśniaka.
- Dobrze, masz to jak w banku – przybiła mi żółwika.
- Idę już do siebie, potem przyjdę jeszcze do ciebie.
- No to idź słonko.
Wstałam i wyszłam z pokoju, po czym wbiegłam na górę. Po drodze czułam jak łzy zbierają mi się pod powieki. Weszłam do pokoju, usiadłam przed łóżkiem i oparłam plecy o nie. Nie wiem dlaczego ale cichy szloch miażdżący mnie od środka nie dał się powstrzymać. Rozłożyłam ręce z zaskoczenia dlaczego tak się dzieje. Nikt nie umarł , uspokój się. Ale myśl o stracie ich obojgu zabolała. Myślami zaczęłam szukać ratunku. Telefon. Gdzie ja go ostatnio wyrzuciłam? Poraczkowałam w miejsce gdzie błyszczała lśniąca obudowa.
- Syzane? - Zaskoczył mnie mój zachrypnięty głos od szlochu.
- ty płaczesz? - wyszeptała do słuchawki.
- Przyjedź do mnie, proszę Syz. - Mówiłam z przerywanym oddechem by się jak najbardziej uspokoić.
- Co się stało? Albo nic nie mów, zaraz do ciebie przyjadę. Daj mi 10 minut. - I przerwało połączenie.
Podeszłam do komody z lusterkiem i położyłam na nim telefon. Spojrzałam na siebie w lusterku i zobaczyłam kogoś innego, nie mnie. Nie uśmiechniętą i pewną siebie tylko dziewczynę, która na chwilę obecną nie wie gdzie jest. Otarłam łzy z policzków, poprawiłam włosy, ale nic to nie dało. Ostatni raz płakałam tak na pogrzebie mojego ojca. Albo gdy Annie wysłała wszystkim moje fotki z szatni w samym staniku. Lub nawet gdy Syz złamała nogę w wypadku. Pamiętam jak walnęła mnie w głowę i mówiła – To tylko noga, ciesz się że nie serce, to to dopiero boli. Próbowała udawać wtedy twardą ale wiedziałam że ją bolała, złamanie w kilku miejscach boli jak cholera.
Usłyszałam jak coś podjeżdża pod dom i po chwili dzwonek do drzwi.
- Syzane Kochanie! Silvia jest na górze. Idź do niej – z dołu wydobył się głos mamy.
Stukanie po schodach i zaraz w drzwiach stanęła moja przyjaciółka. Podeszłam do niej i przytuliłam ją najmocniej jak umiałam. Ona zaskoczona przytuliła mnie lekko a potem mocniej.
- Co się stało? - spytała spokojnym głosem.
Puściłam ją i usiadłam na łóżku, poklepałam miejsce obok siebie. Podeszła i usiadła obok.
- To powiesz mi?
Wahałam się chwilkę i spojrzałam na nią.
- Gale mnie nienawidzi.
- Jak to nienawidzi? Co ty?
- Bo pamiętasz jak mówiłam ci, że spotkałam pewnego chłopaka, wtedy w kozie. Ja nie myślałam, że... Tak dam się ponieść emocjom. Znasz mnie, wszyscy inni zazwyczaj przechodzili w nicość. Ale z nim łączy mnie jakaś więź – bardziej tajemnica niż więź ale nie mogę jej tego wszystkiego powiedzieć – myślałam, że to tylko kolejny, który chce się tylko pobawić. Polubiłam go, nawet bardziej niż sądziłam i gdy byłam z nim w kawiarence, wychodząc dojrzałam Gala, a on nas. Nawet nie wiesz jak chciałam zapaść się pod ziemie. Jaka ja jestem głupia. Zaczęli okładać się pięściami, obydwoje, jak samce alfa. Jak jakieś dzieci. Nie mogłam znieść tego widoku i uciekłam a w zaślepieniu mało nie potrąciłby mnie samochód ale Rissel odepchnął mnie i zarazem uratował. Przeżył, ale ani jeden, ani drugi mi chyba nie wybaczy. Jestem głupa.
Położyła rękę na moim ramieniu
– Przestań, nic się nie stało. Serce nie sługa. Mojemu głupiemu bratu właściwie się należało. Tyle lat bawił się tobą a teraz nagle wielce zazdrosny. A i to dlatego dzisiaj powiedział, że idzie na bal z Annie.
- Bal... Zapomniałam zupełnie.
- Słuchaj, idziemy we wtorek na kręgle, rozerwiesz się z nami. I mam strasznie głupi pomysł.
- Ty masz same głupie pomysły – uśmiechnęłam się lekko.
- Przyjdź z nim No wiesz. Chcę poznać gościa który tak ogłupił moja przyjaciółkę.
- wcale nie ogłupił. - szturchnęłam ja lekko w ramie a ona mnie przytuliła. - ale on się przecież do mnie nie odzywa. Może zostanę w domu.
- Nie ma, jutro w szkole pójdziesz do niego i go zaprosisz. Tylko go nie przepraszaj. Wiedział, że byłaś z Galem a mimo to i tak zajmował ci czas sobą. No nie mów ze go przeprosiłaś.
- Tak ,to wszystko moja wina, to ja się w sumie bawiłam nimi.
- Weź się w garść, śnieżko! To zawsze jest wina facetów nie?
- Zostaniesz dzisiaj u mnie? Nie zostawiaj mnie samej.
- Masz to jak w banku!
Resztę wieczoru spędziłyśmy śpiewając do dezodorantów i oglądając głupawe, łzawe komedie romantyczne. Co jak co ale takie filmy poprawiają humor chyba najbardziej na świecie, mimo że dołują, ale zawsze lepiej popatrzeć jak ktoś ma problemy niż na swoje, ale w filmach zawsze są dobre zakończenia i podświadomie chcemy też takie mieć. Opowiadała mi trochę o randkach z Robem, co robili, gdzie poszli a ja w zamian bardziej szczegółowo opowiedziałam jej wszystkie moje spotkania z Galem i Risselem. Tak bardzo bym chciała nie iść jutro do szkoły.



Nazajutrz pożyczyłam jej trochę moich ubrań, ogarnęłyśmy się, zjadłyśmy obfite śniadanie i pojechałyśmy jej samochodem do szkoły. Nadal zastanawiam się nad dobą dlaczego nie zrobiłam prawa jazdy, Syz zdała je za pierwszym razem to mi też by się pewno udało. Prawie każdy 16 latek u nas w szkole ma zdane prawko a parkingi lśnią od samochodów. Przechodząc korytarzem miałam dziwne wrażenie, że wszyscy się na mnie patrzą. Albo może mi się zdaje. Wiedziałam, że coś tu smierdzi, w nasza stronę zmierza Annie i jej świta. Blond tapeciara i ta pusta farbowana brunetka. Gdyby one chociaż używały trochę swojego mózgu, ale nie bo po co.
- Cześć wieśniary, gdzie kupiłyście te bluzeczki, z second- handzie?
- ciebie tez niemiło widzieć – odparłam ze sztucznym uśmieszkiem.
- Czego ty znów chcesz? Jeśli myślisz, że się przymilisz i damy ci ściągnąć z testu to się mylisz, niech ludzie zobaczą jaka jesteś pusta bez wyręczania się innymi. - dogryzła jej Syzanne.
- Chciałam się tylko spytać czy wybieracie się na bal obejrzeć mnie jak zostaję królowa balu – Udała, że to co powiedziałyśmy ją uraziło – A Gale będzie MOIM królem. - Popatrzyła na paznokcie, zaśmiała się z przyjaciółeczkami i poszła kręcąc koparą na wszystkie strony.
Co za jędza, zawsze znajdzie pretekst by móc człowieka zrównać z ziemią.
- Nie przejmuj się tą lalunią. Jeśli woli kretynki proszę bardzo. - wzruszyła ramionami i uśmiechnęła się do mnie z czułością. - A pro po, pamiętasz co mi wczoraj obiecałaś?
- Rozmyśliłam się? Nie każ mi tego robić, jakby chciał już by się do mnie odezwał.
- Bo zaciągnę cię do niego siłą, o chyba nawet tam stoi. Tam przy drzewie.
- Ani się waż, jeszcze nie teraz, potem do niego pójdę.
Spojrzał się na nas obojętnym spojrzeniem, zarzucił plecak na plecy i poszedł przed siebie. Odprowadziłam go wzrokiem i poszłam na lekcje. Całą lekcję nie mogłam skupić się na niczym. To patrzyłam w okno, to pustym wzrokiem w tablice, lub zeszyt. Robiłam to co mi kazano bez żadnych interakcji. Po lekcjach usiadłam ze wszystkimi na naszym trawniku a oni częściowo pozwolili mi zapomnieć o tym wszystkim. Syz szturchnęła mnie w ramie i wskazała podbródkiem na Rissela który stał przy samochodzie i patrzył się na nas. Nachyliła się do mnie i szepnęła.
- Idź do niego. Teraz albo nigdy.
Odetchnęłam, nabrałam pewności siebie i pomaszerowałam do niego. Odwróciłam się jeszcze by dodała mi otuchy, wystawiła w moja stronę uniesione kciuki i wróciła do rozmowy ze wszystkimi.
Światło słoneczne idealnie go teraz oświetlało, jego blond włosy wyglądały nieziemsko a on sam bardzo przystojnie i groźnie. Ręce wsadzone miał w tylne kieszenie spodni. Zwykły, biały podkoszulek z bordowymi męskimi rurkami i bransoletkach na rękach sprawiały, że wyglądał niezwykle męsko. Zawahałam się, bo przecież ostatnio o mało go nie zabiłam. Ale czy anioła można zabić? Nie wiem czy nie zraniłam go tym, myślałam, że wie o Galu, że wie o tym wszystkim. Przecież powinien wiedzieć, jest moim aniołem stróżem do cholery. To jakie może mieć pretensje, on sam to zaczął. Tak, to on zaczął. Stanęłam kilka kroków przed nim.
- Nie odzywałeś się.
- A miałem? Myślałem, że nie chcesz nie znać. - ujrzałam zaciekła iskrę w jego oczach.
- Nie musiałeś się z nim bić, przecież wiedziałeś, że będzie wściekły widząc mnie z kimś innym.
- Było warto. Bić się o kogoś takiego jak ty jest warto. - spojrzał na bok gdzieś w przestrzeń. Automatycznie odwróciłam głowę w ta samą stronę. Pewnym krokiem w naszą stronę szła Annie. Przechodząc widziałam zainteresowanie w jej oczach. Puściła mu oczko i pomachała. Rissel zimno przejechał ją z góry na dół i zwrócił się w moją stronę. Spojrzał na mnie tym samym wzrokiem prosto w oczy. Podszedł kilka kroków. Już nie dzielił mnie żaden dystans.
- Gdybym chciał, byłaby moja. Ale nie chcę.
- To dlaczego byłeś taki wściekły na mnie?
- Byłem wściekły na siebie, kruku. - Nasze twarze były teraz niebezpiecznie blisko. - A po części nie dawałem rodzicom do zrozumienia, że coś jest na rzeczy. A do tego ojcu Zafkielowi, który przynosi sprawiedliwość Boga i przewodzi Tronami od trudnych doświadczeń, wyzwań i niebezpieczeństw nie chciałbym mu podpaść. - Zakręcił kosmyk moich włosów wokół palca i uśmiechnął się tak jak zawsze – złowieszczo. - Ale nie martw się. Nie musisz.
- A co się stanie gdy twój ojciec dowie się o wszystkim? Dowie się o mnie?
- Cii – przytknął mi lekko palec do ust – Wszystko jest pod kontrolą. - Po co przyszłaś? Chyba nie tylko po to by zbesztać mnie, że do ciebie nie dzwoniłem – podniósł jedną brew.
- Zastanawiałam się, czy nie pójdziesz ze mną i przyjaciółmi we wtorek do kręgielni.
- Zapraszasz mnie na randkę? - grymas oblał całą jego twarz w bezlitosnym uśmiechu.
- to nie jest randka, pomyślałam że miło by było gdzieś wyjść razem. - trochę się zdenerwowałam. To miała być randka? Nie. Tylko wypad ze znajomymi a on jeszcze kpi sobie ze mnie.
- Czyli randka. - Podnosząc głowę musnął swoim nosem mój – W co mam się ubrać? Nie wiem, będę musiał iść na zakupy chyba – spojrzał sobie na paznokcie jak typowa modnisia i się zaśmiał.
- wiesz daruj sobie, odwołuję zaproszenie – spojrzałam na niego pochmurnie i odwróciłam się. Nikt nie będzie stroił sobie ze mnie żartów. Zacisnęłam pięści i ruszyłam do przyjaciół.
- Poczekaj, przecież tylko żartowałem. Chyba się za to nie obraziłaś?
- O co ci właściwie chodzi, hmm?
- O której?
- Co o której? - drygnęłam z niezrozumienia.
- Kiedy mam po ciebie przyjechać?
- Bądź o 17 i jak nie wiesz co ubrać to różowe okulary i trykot – wzniosłam oczy do nieba i pomaszerowałam do reszty. W duchu cieszyłam się z tego co zrobiłam ale i tak to pajac.

Rozdział V

Wychodząc z lokalu zostawił pieniądze z napiwkiem na stoliku i wyszliśmy. Nadal obejmował mnie ramieniem, opowiadał mi jakiś głupi kawał , który mnie rozśmieszył. Gdy odwróciłam twarz od niego w szerokim uśmiechu naprzeciwko nas stał Gale na stacji benzynowej i tankował samochód. Podśpiewywał sobie pod nosem, obrócił się w naszą stronę i znowu na samochód. Szybko spojrzał jeszcze raz na nas i otworzył oczy w z zaskoczenia. Na twarzy przemknęła mu złość i nieco zazdrości. Skończył tankować, zamknął uchylone drzwi od samochodu i ruszył w nasza stronę. Rissel nadal coś mi opowiadał ale ja zatrzymałam się i momentalnie pobladłam na twarzy. Poczułam wielką chęć by właśnie w tej chwili pobiec sobie przynajmniej 3 kilometry prosto przed siebie. Albo zamienić się w strusia pędziwiatra i pognać gdzie pieprz rośnie. Przez barierę szczęścia wbiła mi się kropla paniki. Anioł spojrzał na mnie zaskoczony.
- Zobaczyłaś ducha? - przystanął razem ze mną i spojrzał tam gdzie zatrzymał się mój wzrok.
Ku nam zmierzał Gale, tak samo wysoki i dobrze zbudowany jak mój Stróż. Miał na sobie czarne bojówki i biały podkoszulek, Granatowa bluza została na samochodzie. Szedł prosto na nas. Rissel spojrzał na mnie potem na niego i puścił mnie. Stanął w lekkim rozkroku krok przede mną. Nie widziałam jego twarzy, ale na pewno uśmiechał się wyzywająco. Zakryłam ręką usta. Gale podszedł do niego i wymierzył mu mocny, celny strzał w szczękę. Nie czekając wbiłam się pomiędzy Rissela, który właśnie złapał się za szczękę i chciał mu oddać.
- Przestańcie! - krzyknęłam panicznie.
Gale spojrzał mi prosto w oczy ze złością i bólem.
- To to miałem ci wybaczyć? - wręcz wypluł te słowa z wyrzutem.
- To nie tak – Byłam cała roztrzęsiona, czułam jak głos mi się łamie.
- Zostaw ją – wtrącił Rissel z kpiącym uśmieszkiem – to teraz nie jej, ale nasza sprawa.
- Zwariowałeś? - rzuciłam panicznie. Stanęłam tyłem do Gala i przodem do Rissela błagając go spojrzeniem by się opamiętał. Patrzyłam raz na niego a raz na Gala.
Gale zacisnął pięści aż zbielały mu kostki, odepchnął mnie na bok i niemalże skoczył na Rissela. Ten odepchnął go z pełną gracją i uderzył go pięścią. Zaczęli się okładać. Czułam jak pieką mnie oczy. Stałam bezradna i patrzyłam jak ranią się nawzajem fizycznie a mnie psychicznie.
Wykrzyknęłam jak najgłośniej się dało przez łzy – Przestańcie!
Obrócili jednocześnie głowy w moja stronę. Popatrzyłam się na jednego potem na drugiego.
- Nie chcę widzieć na oczy żadnego z was! Co wy robicie? - Objęłam rękami swoje ramiona.
Odwróciłam się i zaczęłam iść szybkim krokiem w stronę, której jeszcze nawet nie znałam. Byleby iść przed siebie. Byleby jak najdalej. Chciałam by ktoś za mną teraz pobiegł, ale kto? Zezłościłam się na samą siebie i ruszyłam jeszcze szybciej, niemal biegłam na ślepo. Łzy rozmazywały mi drogę. Zobaczyłam jak gnają na mnie dwa światła. Czyjeś ciało nagle odepchnęło mnie na bok. W szoku odwróciłam się i spojrzałam na klękającego tuż przed samochodem Rissela zmachanego i poturbowanego, opierał się rękami o asfalt. Spojrzał się na mnie oczami przepełnionymi bólem i troską. Samochód cofnął kilka centymetrów do tyłu. Zakryłam rękami usta i podbiegłam do niego. Kucnęłam przy nim i objęłam jego policzki rękoma.
- Nic ci nie jest? - Wyszeptałam w wielkim szoku, zaskoczenia i dezorientacji. Zaczęłam badając go wzrokiem czy nic mu się nie stało. Zdjął dłonie z policzków i wstał podpierając się na jednej nodze. Podniósł mnie za ramiona i skamieniał na twarzy.
- Gdybym nie zdążył... - Wściekł się trochę Ale zaraz uspokoił – Przepraszam cię, naprawdę. Przepraszam. Nie powinienem - Pokuśtykał bliżej mnie.
- Samochód, czy... - Wciągnęłam szybko powietrze, proszę żeby nie...
- Nic mi nie będzie - Rozejrzał się nerwowo – Wiesz przecież.
Z samochodu wyszedł starszy mężczyzna w garniturze i telefonem w dłoni. Cały spanikowany oblał nas spojrzeniem.
- Nic ci nie jest? A tobie? Rozmawiałem przez telefon i zjechałem lekko na chodnik zaraz wezwę karetkę. Zapłacę odszkodowanie, ile będzie trzeba.
- Nie trzeba. Może pan jechać – odparł oschle i twardo Rissel.
- Ale przecież... ja cie... musisz jechać do szpitala! - Panikował mężczyzna.
- Powiedziałem, nic mi nie jest. Dziękuję za troskę. - Zbył faceta. - Proszę jechać, albo wezwę policję.
- Dobrze, już. Niech Bóg ma was w opiece dzieci.
Spojrzał się w górę i prychnął – Dzięki za przypomnienie – wyszeptał do siebie. Złapał się dłonią za głowę i odwrócił w moja stronę.
- Odwiozę cię do domu - Z jego oczu nie mogłam odczytać nic. Jakby zablokował się dla mnie. Ruszył w stronę samochodu. Bez słowa niepewnie poszłam za nim. Gala już nie było. Nigdy mi nie wybaczy. Próbowałam powstrzymać nową falę napływających łez. Wsiadłam za nim do samochodu i jechaliśmy do domu. Całą drogę nawet się nie odezwał. Cisza aż kuła w uszy i szczypała w usta. Ale to wszystko moja wina. Nie mogę teraz powiedzieć nic na swoją obronę. Gdybym nie... Nie narobiła nadziei Galowi i gdybym nie spotkała Rissela, albo przynajmniej odepchnęła go przy pierwszej okazji on nie znalazł by się na ulicy potrącony przez samochód, Gale nie musiałby być poraniony przez jego pięści. Nie czułby teraz tyle bólu który mu zafundowałam. Podkuliłam kolana do twarzy i zakryłam je dodatkowo rękami. Podjechaliśmy na podwórko pod domem. Patrzył  beznamiętnie w przestrzeń przed samochodem. Spojrzałam na niego już opanowana.
- Wszystko przeze mnie, to ja przepraszam.
Nie czekając na odpowiedź wysiadłam z samochodu i potruchtałam w stronę domu. Nie odwracając się weszłam do niego.

Rozdział V

Weszłam do domu i oparłam się plecami o drzwi. Trochę brakowało mi tchu. Pomyślałam sobie jakby to było być z nim, jakby to było gdybym znała go od samego początku. Ale dlaczego Archaniołowie zabronili mu zbliżyć się do mnie i być w ukryciu? Nie rozumiem tego. Niby co mogę zrobić takiego, że zagrażałoby im wszystkim? Gdybym wiedziała, że znam go od zawsze może byłoby mi łatwiej. Pozbyłam się tych myśli i pomaszerowałam do łazienki. Już jest 1 w nocy. Weszłam na górę do swojej łazienki i powoli zaczęłam ściągać suknię. Zacząwszy od gorsetu po wszystkie drobiazgi. Rękawiczki, pierścionki, bransoletki. Stanęłam w samej bieliźnie przed lusterkiem i wpatrywałam się w siebie. Zwykła, normalna dziewczyna, trochę za chuda i malutka, 164 to nie żaden wyczyn. Rozpuściłam włosy, które teraz sięgały mi prawie do pośladków i łaskotały mnie w plecy. Rozebrałam się i weszłam pod prysznic. Strumienie ciepłej wody działały na mnie kojąco i odprężająco. Mogłabym tutaj zostać w nieskończoność, ale kto za mnie zapłaci rachunek za wodę? Umyłam włosy z tony lakieru do włosów i brokatu. Ubrałam się w majteczki i koszulkę do spania. Umyłam dokładnie zęby a włosy owinęłam ręcznikiem w turban i usiadłam na łóżku, wcale nie byłam śpiąca. Sięgnęłam po telefon by sprawdzić wiadomości. Żadnej od Gala. Mam nadzieję, że mi wybaczy to co zrobiłam. Nie sądziłam, że kiedyś będę umiała z niego zrezygnować. Co się ze mną dzieje? Kiedyś gdy patrzyłam na niego nie widziałam na świecie nikogo innego. Oczywiście bywali różni chłopcy w moim życiu, ale to były takie zabawy. Wzbudzanie ewentualnej zazdrości w nim, gierki. Zawsze obsypywali mnie kwiatkami i uśmiechami ale ja zbywałam ich przy pierwszej okazji. Nie jestem jakąś łamaczką męskich serc, ale nie mogłam być z żadnym przez niego. A teraz? Uległam jakiemuś blondwłosemu, przystojnemu chłopakowi, o którym nie wiem nic poza tym, że jest moim aniołem stróżem. To niewiarygodne. Zwariowałam. To czyste szaleństwo. Dałam mu si omotać w niecały tydzień. Kroczek po kroczku zbliżał się do mnie, zagadywał na przerwach, wysyłał uśmieszki i spojrzenia aż wreszcie mu uległam. Uspokój się, musisz być twarda. Kim on jest żebyś od razu siedziała i rozmyślała o nim tak jak teraz.
Zrobiłam skwaszoną minę i wpakowałam się pod ciepłą kołdrę. Wzięłam telefon w rękę i wysłałam smsa do Gala '' Gniewasz się na mnie? Przepraszam''. Nie otrzymałam żadnej odpowiedzi. Przekręciłam się w stronę okna i patrzyłam na księżyc, który przypominał trochę uśmiech Rissela ale nieco odwrócony. Odwróciłam się jeszcze raz na plecy i wpatrywałam w sufit. Zerknęłam na telefon a on zawibrował mi w ręce. Wiadomość nie była jakaś rewelacyjnie długa. Tylko parę słów '' Chyba się pośpieszyłem'' W sercu jakby mnie coś lekko zakuło. Przełknęłam głośno ślinę i zadzwoniłam do Gala.
- He? - burknął mi do słuchawki.
- Prze...przepraszam – jąkałam się do słuchawki
- To ja przepraszam.
- Ale ty nic...
- Nie powinienem był pytać się o to. Lepiej będzie jeśli nie będziemy się w to zagłębiać. Tak będzie łatwiej – przerwał mi w pół zdania.
- Dziękuję, że przez telefon – odpowiedziałam z niedowierzaniem.
- Wybacz mi - powiedział łamiącym się głosem i rozłączył.

Wyrzuciłam telefon na drugi koniec pokoju. Świetnie.

Nawet nie pamiętam kiedy zasnęłam. Chyba od razu jak wpakowałam twarz w poduszkę. Wstałam zaspana. Która jest godzina? Spojrzałam na zegarek, dochodziła 12. Jezu, mam tyko godzinę by się wyszykować! Zbiegłam na dół by coś zjeść a na kanapie w pokoju spała mama, bardzo zmęczona. Dopiero co wróciła. Pocałowałam ja w policzek i nakryłam kocem. Zrobiłam sobie kanapkę i wzięłam jogurt z lodówki. Śniadanie jak znalazł, nie? Zjadłam i pobiegłam na górę. Stanęłam przed szafką. No i w co ja mam się ubrać? Wyciągnęłam z szafki pastelowo kremową koszulkę z kołnierzykiem zapinanym na guziczek i czarną skórzaną spódniczkę. Do tego czarne mokasyny i kurteczka w rękę. Zaraz, moje włosy! Z wczorajszego przejęcia nawet nie zdjęłam z nich ręcznika, jedyna pamiątka, która mi została teraz po tacie to idealnie proste włosy. Nieważne, czy miałabym je przez tydzień na wałkach czy katowała je lokówką one i tak zaraz wrócą do pierwotnego stanu. Rozczesałam je i spięłam w wysoki koński ogon. Chyba jestem jedyną dziewczyną która lubi swoje włosy. Kolczyki w kształcie brylancików będą się nadawały. Umyłam zęby, musnęłam usta czerwoną szminka i pomalowałam rzęsty tuszem. No powiedzmy, wyglądam dobrze. Niby chwila ale 45 minut zleciało niczym 5. Zaraz pewnie po mnie przyjedzie. Zostawiłam mamie karteczkę z informacją,że wychodzę na miasto i wrócę niedługo, żeby się nie martwiła. Zamknęłam drzwi od zewnątrz i akurat podjechał samochód Rissela. Wyszedł z samochodu i oparł się o niego. Miał na sobie ciemne jeansy i czarną koszulkę z nadrukiem. Jego mięśnie rąk opinały się na rękawkach. Jeśli się przyjrzeć były to drogie ubrania. Na szyi miał złoty łańcuszek. Zagwizdał do mnie.
- Nie wiedziałem, że możesz być tak ładna, kruku.- Wyszczerzył białe zęby.
Spojrzałam na siebie i nie widziałam nic nadzwyczajnego. No dobra mało kiedy nosze spódniczki, nawet nie wiem dlaczego dla niego zrobiłam wyjątek. Podeszłam do niego i uśmiechnęłam się głupawo. Miałam ochotę pobiec do domu i przebrać spódniczkę na spodnie. Czułabym się bardziej komfortowo. Przejechał dłonią po gładkim kucyku i odgarnął go do tyłu.
- Ładnie ci tak – uniósł kącik ust do góry w cwanym uśmiechu, wskazał brodą na samochód – No to co, czas ruszać w drogę.
Otworzył mi drzwi od samochodu jak dżentelmen i powędrował na miejsce kierowcy. Odpalił i ruszyliśmy.
- Gdzie jedziemy?
- I tak pewno nigdy tam nie byłaś.
- A może byłam?
- Uwierz, tam jeszcze nie byłaś – uśmiechnął się patrząc na drogę.
Podjechaliśmy pod dosyć sporą kafejkę ''Pod znakiem''. Fakt faktem nigdy tu nie byłam. Weszliśmy a nad drzwiami zabrzęczał dzwoneczek. Kobieta przy barze uśmiechnęła się do niego a on do niej. Każdy tylko zerknął na nas, posłał miły uśmiech i prawie niezauważalnie szybko wrócili do swoich spraw. Sprawiało to wrażenie jakby był częstym gościem. Pomieszczenie było w jasnych kolorach, bardzo przyjemne i przytulne z nutka nowoczesności i starodawności. Ściany zdobiły obrazki różnych ludzi, którzy robili sobie zdjęcia w tym lokalu. Pewno istniała jakaś akcja na dekorację lokalu, nawet nie głupi pomysł by zostawić po sobie jakiś ślad. Usiedliśmy przy stoliku nieco w tyle pod oknem. Stoliczki były okrągłe i białe,bardzo urokliwe. Na każdym stał kwiatek w innym kolorze i jasne turkusowe serwetki. Muszę przyznać ze jest tu naprawdę uroczo.
- Skąd wiedziałeś, że mi się tu spodoba? - zapytałam z zaciekawieniem.
- Byłem tego pewny – uśmiechnął się z dumą.
- Hej, tamten koleś pod ścianą, nie wiem dlaczego ale jest bardzo blady. - przeniosłam wzrok z chłopaka na Rissela.- Jak ty.
- To stróże. Możesz ich rozpoznać po tęczówkach i kolorze skóry. Anioły mają trzy barwy tęczówek, wszystkie w najczystszym kolorze brązu, błękitu lub zieleni. Wy ludzie macie mutacje tęczówek, wiesz dwukolorowe, zielononiebieskie, piwne. Ale ty o dziwo masz czysto błękitne.
Rozejrzałam się po sali, jakieś pół sali miało przeraźliwie jasną skórę.
- Czy to jakaś wasza tajna knajpka?
- Jeśli tak to to nazywasz to tak.
Kelnerka przyszła do nas i spytała się o zamówienie uśmiechając się do Rissela. Zamówiłam naleśniki z dżemem jak on i kawę. Odeszła z uśmiechem do kuchni.
- Ale czy zabranie mnie na kawę i deser, ale akurat w tym przypadku naleśniki nie miały być nagrodą? - podniosłam brwi do góry.
- I tak bym cię prędzej czy później tutaj zabrał. A swoją nagrodę już i tak wygrałem. - znów obdarzył mnie iście uwodzicielskim uśmiechem. Na początku mnie irytował ale teraz już się przyzwyczaiłam i nawet mu ulegam. Kelnerka przyniosła nasze dania. Wzięłam łyk kawy, była pyszna. Nie wiem jak ją zrobili ale lepszej chyba nie piłam. Rozejrzałam się po zdjęciach wokół nas. Na jednym była dziewczyna o blond włosach, bardzo ładna i wysoka z czystymi zielonymi oczami i bladą cerą a koło niej dziewczyna w brązowych kręconych włosach z blond pasemkami z nietypowa urodą, chyba brazylijską.
- Kobiety też są stróżami? - zaciekawiło mnie to.
- Tylko niektóre, te które sobie w szczególności zasłużą na ten tytuł.
- To nie wszystkie anioły są nimi?
- Nie, inne anioły zajmują się mniej lub bardziej ważnymi sprawami lub po prostu się wylegują.
- Czyli, że mężczyźni są zawsze a kobiety za zasługi?
- Tak jest od milionów lat. Mężczyźni jako bardziej trwałe i mocne tworzywa sprawdzają się lepiej. Tylko kobiety, które jakoś sobie zasłużą na przykład ratując człowieka pod nieobecność jego stróża, lub po prostu krew archanielska. - zjadł kolejny kawałek naleśnika.
- A ty – wzięłam łyk kawy – jak zostałeś stróżem?
Wytarł mi palcem pozostałości po ciemnym płynie znad górnej wargi i uśmiechnął się niegrzecznie.
- Urodziłem się nim. Mój ojciec i matka to jedni z Archaniołów. Archaniołowie to zastęp aniołów Boskich, którzy czuwają nad innymi i pełnią nad nimi nadzór. Ten ród wywodzi się aż od Świętego Michała Archanioła, tego który zabijał dusze nieczyste. To coś takiego jak rody królewskie na ziemi. Tylko o wiele potężniejsze.
- Twoi rodzice, jak wyglądają? Pewno nigdy ich nie zobaczę.
To pytanie trochę zbiło go z tropu i dokończył naleśniki. Spojrzał jeszcze raz na mnie.
- Szukałam twojego zdjęcia, nigdy wcześniej z nikim go nie robiłeś? - przymrużyłam oczy i posłałam mu tak samo uwodzicielski uśmiech.
- A co powiesz, gdybyśmy sobie zrobili takie zdjęcie? - spojrzał uwodzicielsko.
- Więc na co czekamy?– uśmiechnęłam się szeroko.
- Poszedł gdzieś na chwilę i wrócił z wysokim mężczyzną. Wyglądał trochę jak taki typowy francuz. Bardzo chudy, nieco ponad trzydziestkę z beretem na głowie i koszulka w błękitnobiałe paski.
- Zdjęcie dla młodej pary – chyba jednak był francuzem, bo akcent mówił sam za siebie.
Rissel usiadł koło mnie, objął mnie ramieniem a ja wtuliłam się lekko w niego.
- A teraz widzę szerokie uśmiechy – i zrobił zdjęcie. - cóż za piękna para, niczym modele, anioły, a ty belle dame ze świecą takiej szukać, incroyable beauté- Francuz zaczął okładać nas komplementami
- Zaraz wrócę z wywołanym zdjęciem – powiedział i odszedł.
- merci Antoine – kiwnął mu głowa Rissel.
- A nie mówiłem, że jesteś śliczna? - szturchnął mnie lekko.
- Oj przestań – lekko się zarumieniłam.
- No przecież bym cię nigdy nie okłamał, kruku – przyłożył prawa dłoń do serca a drugą uniósł.
-A gdzie będzie wisieć nasze zdjęcie?
- Pewno przy tym stoliku, zawsze wieszają je tam gdzie było zrobione.
Zerknęłam naokoło nas, nad nami było akurat trochę miejsca by je powiesić. Wręcz idealne. Po 15 minutach przyszedł Antoine i wręczył nam zdjęcie w ramce. Było chyba o rozmiar większe od pozostałych.
- Désolé, nie mogłem powstrzymać się, by tak belle zdjęcie zostawić bez wyróżnienia.
Rissel wziął je od niego i powiesił w puste miejsce Stanęłam koło niego i przyjrzałam się zdjęciu.
- Lepszego zrobić nie mógł – Uśmiechnął się i objął mnie ramieniem.

Rozdział V

- Dlaczego nie powiedziałeś mi o tym wszystkim wcześniej?- spojrzałam na niego.
Jego blond włosy lekko powiewały na wietrze.Ciemne rzęsy okalające jego oczy były teraz przymrużone. Wpatrywał się nerwowo w ziemię bawiąc się źdźbłem trawy. Łokcie oparte miał na kolanach a nogi w lekkim rozkroku. Wyglądał teraz jak zbuntowany nastolatek, który uciekł z domu i rozważał czy ma poczekać do rana, złapać stopa i wyjechać jak najdalej, zatrzymać się u kumpla albo wrócić tam skąd właśnie uciekł. Uśmiechnął cię niczym zawodowy gracz pokerowy i przeszył mnie spojrzeniem.
- Nie powinnaś wiedzieć o niczym. Stróżowie nawet czasem przyjaźnią się ze swoimi podopiecznymi, którzy nie zdają sobie z niczego sprawy. Chodzą z nimi na zakupy, oglądają filmy wieczorem, chodzą na tory wrotkarskie, piją gorącą czekoladę... dzięki temu mogą być pewni, że nic im się nie stanie. Ale... my jesteśmy nieśmiertelni i pojawia się kłopot gdy przyjaciel zaczyna się starzeć a ty nie i to jest to ryzyko. Dlatego większość wybiera bycie tylko znajomym lub działanie w ukryciu. Stróżowie anielscy nie mogą zakochać się w podopiecznym. To narusza wszelkie prawa i sprowadza klęskę i potępienie na stróża.
-To dlaczego zdecydowałeś się, że zbliżysz się do mnie, a co do czego powiedziałeś mi o wszystkim?
- Nie zamierzałem ci powiedzieć, tak jak zbliżyć się do ciebie. Ale nie mogłem, ja... - nie dokończył tylko przerwał źdźbło którym się bawił przed chwilą. Kość jego szczęki zacisnęła się. Rzucił je na ziemię i wstał z ławki. Z dezorientacji otworzyłam oczy szerzej i spuściłam nogi na ziemię. Przeszedł parę kroków w prawo a potem w lewo z rekami w przednich kieszeniach spodni. - Miałem stać obojętnie i przyglądać ci się przez całe twoje życie jak poradził mi najwyższy Archanioł. Ale nie wybaczyłbym sobie, gdybym nawet nie zamienił z tobą słowa. Nie wybaczyłbym sobie gdybym cię nie poznał. Wydaję mi się, że... Nieważne - Zatrzymał się naprzeciwko mnie i podniósł zimny wzrok z ziemi wprost na mnie.
- Muszę odprowadzić cię do domu. Nie chcę żebyś miała kłopoty.
- Ale przecież to daleko. Nogi i tak już mnie pieką i..
- Kruku, mam samochód, trochę tu już żyję. - znów posłał mi swój niebezpieczny uśmiech. - Madame - Wyciągnął rękę w moja stronę a ja bez żadnych zbędnych pytań podałam mu ją.
Szliśmy na parking przed ZOO. Było am chyba z tysiąc samochodów.
- To co? czyli że się trochę teraz pobawimy? - zapytałam podśmiewając się.
- Dobra, ja będę go odblokowywał,wiesz wydaje takie bip bip i bierzemy się za szukanie - spojrzał się jakby właśnie dał mi wyzwanie.
- Trochę jak dzieci w przedszkolu, ale kto pierewszy ten wygrywa tak?
- A czy ktoś nam zabrania? No właśnie. Oczywiście, ale musi być też nagroda - przygryzł wargę i mrugnął.
- A więc jaka to ma być nagroda?
- Jeśli wygram to zabieram cię jutro na kawę i pyszny deser a jeśli ty wygrasz jutro zabieram cię na kawę i deser. Chociaż nie wiem czy jest coś słodszego ode mnie. To jak?
- A trzecia opcja?
- Chyba że chcesz posmakować tej pyszności to wiesz - podniósł brew.
Zarumieniłam się trochę.
- Ah tak. Jeśli wygram dostaję od ciebie pocałunek a jeśli ty zabieram cię do knajpki.
-Ej! Ale ja przecież nic nie powiedziałam.
- Wiem, że tego chcesz - zaśmiał się.
- Dobra grajmy już. 3,2,1 start - zabrałam mu kluczyki i włączałam by słyszeć gdzie znajduje się samochód.
Biegłam przez rzędy samochodów. Magia kolorów migała mi przed oczami. Z daleka słychać cichy odgłos samochodu. poczułam jak coś przebiega mi przed oczami . To Rissel. Jeszcze chwilę temu był daleko w tyle. Nie dam się wykiwać. Pobiegłam ile sił w nogach i go wyprzedziłam cały czas naciskając przycisk. Puknęłam w parę samochodów by włączył się alarm ale to był głupi pomysł. Co jak co ale to jego samochód, chyba zna odgłos alarmu który wydaje. Ale trochę to zagłuszyło jego brzmienie. Ja tez już zdążyłam nauczyć się tego dźwięku i nie był dla mnie trudny do odróżnienia. Gdy obejrzałam się na chwilę zobaczyłam że nie ma go w zasięgu mojego wzroku. Nieważne, muszę dobiec tam pierwsza. Gdy już byłam przy samochodzie, już miałam go dotknąć Rissel wyprzedził mnie i złapał samochód od drugiej strony.
- To nie fair, jesteś aniołem! - Trochę spanikowałam tym wszystkim i rozzłościłam się, że całe to moje bieganie poszło na marne ale po chwili zrozumiałam, że to tylko zabawa.
- A ty masz naturalny dar sportowca - powiedział cały promienny na twarzy.
Właśnie coś do mnie dotarło. Przegrałam i muszę go pocałować. Nagle otępiałam bo z daleka zobaczyliśmy światła policji. To pewnie przez te wszystkie włączone alarmy po drodze.
- Dobra, zmywamy się. Chyba nie chcesz znaleźć się na posterunku - powiedział rozbawionym głosem, chłopaka który sprawiał wrażenie, że zna się na takich przeżyciach.- Wsiadaj.
Otworzył mi drzwi do samochodu i sam pomaszerował na miejsce kierowcy. Odpalił samochód i wyjechaliśmy z parkingu przed dotarciem do nas policji. Jego samochód w środku pełny był jakiś dupereli, drobiazgów i papierków. A to po opakowaniach po fastfoodach lub jakiekolwiek inne papierki. Przede mną leżała czerwona czapka, różaniec, paczka gum i jakieś notatki. Spojrzałam się na niego a on zerkał na mnie z ukosa.
- Przepraszam cię za ten bałagan, miałem posprzątać ale jakoś tak wyszło - uśmiechnął się szeroko patrząc na drogę. Uwagę zwróciło mi jedno zdjęcie na górze które wystawało spod klapki przeciwsłonecznej. Szybkim ruchem ręki sięgnęłam po nie i wyciągnęłam jak się okazało moje zdjęcie.
- Dlaczego masz w samochodzie moje zdjęcie?
- Jestem twoim stróżem, gdyby kiedykolwiek coś ci się stało a ja nie wiedziałbym gdzie jesteś zostaje mi to zdjęcie, mógłbym cię po nim znaleźć - odpowiedział neutralnym tonem. Założę się, że kłamie. - Nie mam obsesji na twoim punkcie, nie martw się. Nie jestem psychopatą. 
Podjechaliśmy już pod dom. Chciałam już wysiadać kiedy wstał i podbiegł by otworzyć mi drzwi obdarzając mnie swoim uwodzicielskim uśmiechem. 
- Albo wydaje mi się, albo coś dzisiaj wygrałem. - Liczyłam ze zapomnni.
Nie pytając mnie o nic zbliżył się do mnie, objął dłonią mój policzek a druga położył na mojej talii i pocałował. Nie wiem dlaczego ale nie potrafiłam oprzeć się jego pocałunkowi. Jego usta różnią się od ust Gala. Jego są pełne i ciepłe a Rissela delikatne, a pocałunek czuły. Odsunął powoli usta od moich ust i spojrzał mi w oczy chyba najbardziej seksownie jak tylko potrafił.
- Wpadnę jutro po ciebie o 13. Ubierz coś ładnego - kąciki jego ust powędrowały prawie do samych uszu po czym wsiadł do samochodu i odjechał.