Stróżem. Słowo to latało mi w czaszce i obijało się głośnym szeptem w mojej głowie. Ale co to znaczy stróż? Przecież... Przecież, ja myślałam, że to tylko rodzice mawiali nam gdy byliśmy mali, że istnieją, że są tacy którzy nas strzegą, a jeśli jest... Aniołem Stróżem?
- Aniele Boży, stróżu mój - zaczęłam cicho szeptać pod nosem modlitwę ze spuszczoną głową. Nie chciałam by zobaczył moich oczu, czułam, że mam już w nich szklanki - ty zawsze przy mnie stój...
Od tych słów już razem dokończyliśmy modlitwę. On głośno i wyraźnie, ja szeptałam z niedowierzaniem.
-Amen - skończyliśmy razem, głośno.
Podniosłam głowę oszołomiona. Nagle wszystko mi się rozjaśniło. Gdy byłam mała, tata mawiał mi, że zawsze przy mnie będzie taki ktoś kto zadba oto by żadna krzywda mi się nie stała. Że będzie czuwał nade mną a Bóg mu świadkiem, że tak jest. Albo wtedy gdy miałam 6 lat i prawie wypadłam przez poręcz do wybiegu dla krokodyli, jakiś chłopiec złapał mnie koszulkę uśmiechnął się pomaszerował, jak wtedy myślałam szukać rodziców. Albo gdy w piaskownicy przewróciłam się i prawie upadłam na wbitą gałąź, ale jakiś blond włosy chłopiec w ostatniej chwili zabrał patyczka pod pretekstem, że to jego. Lub rok temu gdy byłam w 1 liceum gdy Annie porozwieszała wszędzie moje zdjęcia po szkole z dopiskiem '' Oto przykład jak się nie ubierać. Porady stylu i mody. Kółko w środy i czwartki po lekcjach'' a ktoś je pościągał. Chodziły pogłoski, ze jakiś blondyn, który przyjechał na konkurs matematyczny. On czuwał nade mną przez całe moje życie ale ja nie pamiętałam związku pomiędzy tymi zdarzeniami. Jest ode mnie rok starszy. Ale to wiedział, że będzie moim aniołem stróżem odkąd się urodził?
- Ale jaki związek z tym ma mój medalion?
- To ja podłożyłem go ci gdy byłaś w księgarni. Każdy podopieczny dostaje od nas coś w roku gdy kończy swoje 16 urodziny. Ale to stóż wybiera moment dania go. Wiesz, coś takiego jak gotowość podopiecznego.
- To każdy człowiek ma swojego stróża? Każdy wie ze go ma?
- W tym sęk że... - zawahał się przez chwilkę i wpatrywał się we mnie mądrym i opanowanym spojrzeniem - Nie każdy człowiek posiada stróża, nie mają go ci co zbłądzili w wierze i ci którzy się go wyrzekli. Tylko ty wiesz, że go masz. Nie powinienem ci tego mówić. Ale wiem, że dzięki tobie świat może stać się lepszy. A medalion będzie wskazywał ci gdy gdzieś czai się niebezpieczeństwo.
- A wtedy gdy byłam z Galem... świecił się a potem zjawiłeś się ty...
- Nie zauważyłaś tego, byłaś zbyt... zajęta. Ktoś czaił się przy twoim domu i majstrował przy oknie. Prawdopodobnie myślał, że nikogo nie ma w domu. No już nic ci nie zagraża. Ale nie mogłem opanować się i nie przyjść do ciebie i cię nie przeprosić. Nie teraz, gdy zbliżyłem się do ciebie. - Na jego twarz spłynęła jak fala poczucie oświecenia. Skupiona mina na chwile rozluźniła mu się na chwilę i znowu spięła ale teraz w kamień.Złapał mnie za rękę i wyszeptał odwracając się na chwilę plecami do czegoś.
- Nie panikuj. Obserwuja nas.
- Kto nas obserwuje? - Wyprostowałam się.
- Nie rozglądaj się. Patrz mi w twarz tak, jakbyś widziała mnie po raz pierwszy.
Powoli ujął mnie na ręce i zaczął sprowadzać na dół z wielkiej klatki. Wyszeptał mi do ucha:
- Teraz cię odłożę, podziękujesz mi i bez zbędnych ceregieli udasz się do wyjścia. Nie mogę teraz z tobą być. Później ci wytłumaczę.
Odegraliśmy krótką scenkę po czym zniknął.
Szła przez tłumy ludzi wyprostowana trzęsąc się niemiłosiernie. Ciarki przechodziły przez całe moje ciało.
Gale.
Zostawiłam go tam samego w restauracji. Gdzie mój telefon? Znalazłam telefon w małej torebeczce która nosiłam ze sobą. Wystukałam numer Syzane.
- Syz, jest z tobą Gale?
- Cześć piękna ty moja, a nie ma go z tobą? - Zachichotała, oho ktoś tu czegoś nadużył.
- Przepraszam cię ale czuję się fatalnie i chyba wrócę do domu. Gdybyś go spotkała przekaż mu to.
- Dlaczego sama mu tego nie powiesz? Zostaw mnie rozmawiam. Pokłóciliście się? - zabrzmiało jakby odeszła na chwilkę gdzieś na bok.
- Nie, znaczy nie wiem. Później i wytłumacz. Muszę kończyć.
Maszerowałam bosymi stopami przed siebie pobudzona. Trawa łaskotała mnie w stopy. Dochodziłam już do głównej starej bramy wyjściowej z ZOO. Gdybym nie wiedziała, że to impreza miastowa i byłabym turystą pomyślałabym, że jakaś sekta ma tutaj zjazd czy coś w tym rodzaju.
Zaraz mamy nie ma dzisiaj w domu. Proszę, żeby chociaż raz rozerwała się i wróciła dopiero rano. Nie teraz proszę, mamonie wracaj. Nagle zadzwoniła mi komórka.
- Hej kochanie, Nie obrazisz się jeśli wrócę dopiero jutro? ale przecież nie muszę ci się tłumaczyć. Będę około 11. Jesteś już w domu?
- Właśnie do niego zmierzam? - cholera, oby się nie kapnęła, że zmyślam.
- No to do zobaczenia jutro - Rozłączyła się.
Usiadłam powoli na jednej z ławek przy drodze prowadzącej do ZOO. Rozejrzałam się trochę, było tutaj tak ciemno, że ledwo mogłam zobaczyć własną dłoń. Zamknęłam oczy i oparłam się o oparcie ławki. Drzewo spokojnie szumiało i docierała do mnie głośna muzyka. Poczułam się niezwykle samotna, tam ludzie bawią się do białego rana a ja? Czekam na kogoś kto podaje się za mojego anioła stróża. Że istnieje Przeciwświat, tajemne miejsce o którym ludzie nie wiedzą. Znaki na niebie, medalion. Mój ojciec, musiał wiedzieć coś o tym skoro uświadamiał mnie o tym juz od maleńkiego. Ale ja wtedy byłam za mała by cokolwiek zrozumieć. A jeśli on ma jakiś związek z tym? Co gorsza, jeśli on sam był aniołem stróżem? nie to wykluczone, to nie może być...
- Jesteś, bardzo dobrze.
Wzdrygnęłam się na jego widok. Jak on dostał się tutaj i ja nie słyszałam jak się do mnie zbliża. Jaka ja głupia, przez całe życie tak robi.
- Jestem - odparłam półgłosem.
- Przepraszam cię, jeśli dla ciebie to tak wielki szok, za dużo powiedziałem jak na pierwszy raz.
- Dlaczego ludzie nie mogą przebywać w Przeciwświecie?
- Właściwie to mogą... Ale jest stare anielskie przykazanie '' Stój u boku, chroń w potrzebie, nie daj by zło dosięgnęło stóp jego, a jeśli zbłądzi naprowadź, a jeśli odkryje czego znać nie powinien uchroń od tego, bo niewiedza jest potęgą''. Ludzie nie powinni znać sekretów boskich. Ale na świecie od lat rozsiewa się zło a ja wiem, że kiedyś wyniszczymy to zło.
Nie zrozumiałam niczego co do mnie mówił. A przykazania tym bardziej, była jak mi się wydaje w mowie anielskiej. nie znam tego, a nawet nie raczył mi przetłumaczyć. Nieważne.
- kto nas obserwował? - zapytała, szczęka zadrżała mi z zimna.
Zdjął marynarkę i nałożył ją na mnie. Powoli wsadziłam ręce w jej rękawy. Była chyba o dwa rozmiary za duża. No ja jestem niska i szczupła a on wysoki i dobrze zbudowany.Podkuliłam dogi i objęłam je rekami.
- Archaniołowie. Oni odpowiedzialni są za stróżów. Obserwują nas a raczej testują od czasu do czasu. Nie zawsze oglądają co robimy ale i tak wiedzą, chociaż każdy stróż potrafi ich nieco okiwać. - puścił mi oczko.
- Dlaczego ja?
To pytanie zamurowało go chyba bo odchylił lekko głowę do tyłu i spojrzał na mnie ze zdumieniem po chwili zaśmiał się bezgłośnie i pokiwał głową. Spojrzał na ziemię pomiędzy nogami.
- Sam zadaję sobie to pytanie. Zostałaś mi przydzielona nawet gdy jeszcze się nie urodziłaś. Ja od zawsze byłem przeznaczony tobie a ty... mnie.
czwartek, 25 kwietnia 2013
wtorek, 23 kwietnia 2013
Rozdział V
Rozdział V
Czułam jak drętwieją mi kolana i palce u rąk. Czułam jak rozpływają mi się wszystkie stawy. Czułam jak włosy przylegają mi do ciała. Długa, czarna suknia była lekko pobrudzona od dołu a podeszwy szpilek lekko zdarte. Czułam jak gorset zatrzymuje mi dopływ powietrza. Nie pozwala oddychać. Nie pozwala żyć, uciska mnie. Czułam jak moje ciało rozgrzane do czerwoności płonie i policzki wypalają mi się na twarzy. Wszystko wokół mnie wirowało. Dlaczego to zrobiłam? Nie wiem. wiem tylko jedno. Że dziwnie wzbudza we mnie zaufanie. Że ma w sobie coś czego brakowało mi przez całe życie. tylko nie wiem co to jest. Jakby jakaś część mnie była przeznaczona do innych celów. Złapałam go rękami za ramiona. Czułam że jeśli się czegoś nie podtrzymam to upadnę.
Nikt nie zwracał na nas uwagi a półmrok idealnie podkreśla atmosferę. Momentalnie zrobiło mi się teraz zimno. Chyba dotarło do mnie że... Że zostawiłam gala, zostawiłam go tam siedzącego w restauracji.
- Dlaczego tutaj jesteś? - spytał neutralnym tonem.
Puściłam go powoli. Spojrzałam jak moje ręce dygoczą.
- Chcę ci zaufać - wyszeptałam. - Chcę wiedzieć co przede mną ukrywasz.
- Jesteś gotowa? Naprawdę chcesz mi zaufać? Bo gdy to zrobisz nie będziesz mogła już więcej postrzegać rzeczywistości taką jaka jest. Nie będzie ciebie ani mnie takiej jak wcześniej.
Przerwałam ten nieznaczny dystans pomiędzy nami. Kiwnęłam głowa.
- W takim razie chodź ze mną.
Wziął mnie za rękę. Druga ręka lekko podnosiłam suknię. Nogi mnie piekły w wysokich szpilkach i trochę było mi zimno. Prowadził mnie przez tłumy ludzi. Zatrzymaliśmy się na chwilkę, bo chciałam zdjąć szpilki. Już wolę iść boso.
Dotarliśmy trochę na ubocze ZOO. Tutaj już nie dudniła tak muzyka, było cicho i spokojnie. Drzewa powiewały sobie na wietrze a granatowe niebo prawie było w zasięgu ręki. Tak jakbym mogła chwycić jedną gwiazdę i przypiąć sobie we włosy. Byliśmy na wzgórzu, widok był nieziemski. Wszystko takie ładne, niczym z najpiękniejszych obrazów najznakomitszych malarzy. Zatrzymał się, spojrzał na mnie i w jednej chwili zwinnie wskoczył na dach klatki dla lwa. Oczywiście pustej bo teraz robiły za atrakcję. Wyciągnął do mnie rękę i pomógł wejść na górę.Usiedliśmy na jej brzegu a on oparł się rękami do tylu i spoglądał w nie.
- Na co tak patrzysz?
- Widzisz ten układ gwiazd? - Narysował jakiś znak między gwiazdami.
- Nic nie widzę, nie ma takiej konstelacji.
- Wytęż wzrok, wiem, że potrafisz. Spójrz jeszcze raz - Wpatrywał się we mnie intensywnie.
Z niepewnością spojrzałam jeszcze raz w gwiazdy. Ku moim oczom ukazał się dziwny znak. Jeszcze nigdy w życiu nie widziałam czegoś takiego. To tak jakby wszystkie konstelacje Złączyły się w jeden wielki znak. Nie, nie wielki. Ogromny. Wszystkie końce i początki utworzyły spójna całość. Aż ugięły mi się ręce.
- Co...Co to jest? - Moje oczy błądziły po całym tym układzie. Nigdy wcześniej nie widziałam czegoś takiego. Nigdy przedtem chyba żaden z naukowców nie odkrył związku pomiędzy tym.
- To nazywa się Przeciwświatem. Potocznie zwany niebem przez ziemskich mieszkańców takich jak ty. Ale tam. Tam istnieje miejsce jakiego teraz nie jesteś w stanie sobie wyobrazić. Nawet gdybym ci go teraz opisał nie zrozumiałabyś. Ale chodzi o to, że ziemia to tylko jedna część prawdziwego świata.
- jak jedna część? O czy ty do mnie mówisz? - Oczy niemal wyszły mi z orbit. To szaleniec. On gada jakieś brednie. Że niby nie ma tylko jednego świata?
- Tu jest życie. A tam jest Praime czyli po naszemu życie po życiu. Tak to nazywamy. Nie wiem dlaczego tak jest, po prostu mnie tak uczono. Ludzie wiedzą tylko tyle ile Pan im pozwoli. Pamiętasz gdy zabrałem cię do Nakritte? To jedno z miast w Przeciwswiecie. Ludziom nie wolo tam przebywać. Ale nie mogłem ci tego nie pokazać. Myślałem, że sobie przypomnisz, że będziesz pamiętała...
- Pamiętała, co...?
Odetchnął głęboko. Usiadł teraz w moja stronę i świdrował mnie swoim spojrzeniem. Chwilę milczał jakby chciał mi coś najprościej przekazać.
- Gdy byłaś małą dziewczynką jeszcze nie byłaś w stanie niczego zaobserwować. Czy pamiętasz jak medalion zaświecił się gdy chwilę po tym przyszła do ciebie Syzane?
- Skąd o tym wiesz?
- A pamiętasz jak naszyjnik zaświecił ci się chwilę przed tym jak w klubie wybuchła bomba narkotykowa? Gdybyś widziała jak Gale panikował, od razu pobiegł po samochód. myślał że za nim biegniesz ... - Nagle zobaczył moja minę i przestał sobie żartować. Nagle jego twarz wyglądała jakby dostała chwilowego olśnienia i znowu skamieniała. Znów kości jego szczęki poruszyły się w zacisku. - To nie on cię wyniósł z lokalu. To byłem ja. Odłożyłem cię niedaleko bo cię szukał. Tylko posadził cię w samochodzie. Myślał, że biegniesz za nim do samochodu ale ty wleciałaś wprost w opary silnego narkotyku. A pamiętasz gdy wtedy w Nakritte też ci się palił? A gdy siedziałaś w domu z Galem?
- Skąd ty to wszystko wiesz? - Odsunęłam się od niego. Ramiona miałam tak wiotkie, że bałam się, że zaraz spadnę na plecy.
- Bo jestem twoim stróżem.
Czułam jak drętwieją mi kolana i palce u rąk. Czułam jak rozpływają mi się wszystkie stawy. Czułam jak włosy przylegają mi do ciała. Długa, czarna suknia była lekko pobrudzona od dołu a podeszwy szpilek lekko zdarte. Czułam jak gorset zatrzymuje mi dopływ powietrza. Nie pozwala oddychać. Nie pozwala żyć, uciska mnie. Czułam jak moje ciało rozgrzane do czerwoności płonie i policzki wypalają mi się na twarzy. Wszystko wokół mnie wirowało. Dlaczego to zrobiłam? Nie wiem. wiem tylko jedno. Że dziwnie wzbudza we mnie zaufanie. Że ma w sobie coś czego brakowało mi przez całe życie. tylko nie wiem co to jest. Jakby jakaś część mnie była przeznaczona do innych celów. Złapałam go rękami za ramiona. Czułam że jeśli się czegoś nie podtrzymam to upadnę.
Nikt nie zwracał na nas uwagi a półmrok idealnie podkreśla atmosferę. Momentalnie zrobiło mi się teraz zimno. Chyba dotarło do mnie że... Że zostawiłam gala, zostawiłam go tam siedzącego w restauracji.
- Dlaczego tutaj jesteś? - spytał neutralnym tonem.
Puściłam go powoli. Spojrzałam jak moje ręce dygoczą.
- Chcę ci zaufać - wyszeptałam. - Chcę wiedzieć co przede mną ukrywasz.
- Jesteś gotowa? Naprawdę chcesz mi zaufać? Bo gdy to zrobisz nie będziesz mogła już więcej postrzegać rzeczywistości taką jaka jest. Nie będzie ciebie ani mnie takiej jak wcześniej.
Przerwałam ten nieznaczny dystans pomiędzy nami. Kiwnęłam głowa.
- W takim razie chodź ze mną.
Wziął mnie za rękę. Druga ręka lekko podnosiłam suknię. Nogi mnie piekły w wysokich szpilkach i trochę było mi zimno. Prowadził mnie przez tłumy ludzi. Zatrzymaliśmy się na chwilkę, bo chciałam zdjąć szpilki. Już wolę iść boso.
Dotarliśmy trochę na ubocze ZOO. Tutaj już nie dudniła tak muzyka, było cicho i spokojnie. Drzewa powiewały sobie na wietrze a granatowe niebo prawie było w zasięgu ręki. Tak jakbym mogła chwycić jedną gwiazdę i przypiąć sobie we włosy. Byliśmy na wzgórzu, widok był nieziemski. Wszystko takie ładne, niczym z najpiękniejszych obrazów najznakomitszych malarzy. Zatrzymał się, spojrzał na mnie i w jednej chwili zwinnie wskoczył na dach klatki dla lwa. Oczywiście pustej bo teraz robiły za atrakcję. Wyciągnął do mnie rękę i pomógł wejść na górę.Usiedliśmy na jej brzegu a on oparł się rękami do tylu i spoglądał w nie.
- Na co tak patrzysz?
- Widzisz ten układ gwiazd? - Narysował jakiś znak między gwiazdami.
- Nic nie widzę, nie ma takiej konstelacji.
- Wytęż wzrok, wiem, że potrafisz. Spójrz jeszcze raz - Wpatrywał się we mnie intensywnie.
Z niepewnością spojrzałam jeszcze raz w gwiazdy. Ku moim oczom ukazał się dziwny znak. Jeszcze nigdy w życiu nie widziałam czegoś takiego. To tak jakby wszystkie konstelacje Złączyły się w jeden wielki znak. Nie, nie wielki. Ogromny. Wszystkie końce i początki utworzyły spójna całość. Aż ugięły mi się ręce.
- Co...Co to jest? - Moje oczy błądziły po całym tym układzie. Nigdy wcześniej nie widziałam czegoś takiego. Nigdy przedtem chyba żaden z naukowców nie odkrył związku pomiędzy tym.
- To nazywa się Przeciwświatem. Potocznie zwany niebem przez ziemskich mieszkańców takich jak ty. Ale tam. Tam istnieje miejsce jakiego teraz nie jesteś w stanie sobie wyobrazić. Nawet gdybym ci go teraz opisał nie zrozumiałabyś. Ale chodzi o to, że ziemia to tylko jedna część prawdziwego świata.
- jak jedna część? O czy ty do mnie mówisz? - Oczy niemal wyszły mi z orbit. To szaleniec. On gada jakieś brednie. Że niby nie ma tylko jednego świata?
- Tu jest życie. A tam jest Praime czyli po naszemu życie po życiu. Tak to nazywamy. Nie wiem dlaczego tak jest, po prostu mnie tak uczono. Ludzie wiedzą tylko tyle ile Pan im pozwoli. Pamiętasz gdy zabrałem cię do Nakritte? To jedno z miast w Przeciwswiecie. Ludziom nie wolo tam przebywać. Ale nie mogłem ci tego nie pokazać. Myślałem, że sobie przypomnisz, że będziesz pamiętała...
- Pamiętała, co...?
Odetchnął głęboko. Usiadł teraz w moja stronę i świdrował mnie swoim spojrzeniem. Chwilę milczał jakby chciał mi coś najprościej przekazać.
- Gdy byłaś małą dziewczynką jeszcze nie byłaś w stanie niczego zaobserwować. Czy pamiętasz jak medalion zaświecił się gdy chwilę po tym przyszła do ciebie Syzane?
- Skąd o tym wiesz?
- A pamiętasz jak naszyjnik zaświecił ci się chwilę przed tym jak w klubie wybuchła bomba narkotykowa? Gdybyś widziała jak Gale panikował, od razu pobiegł po samochód. myślał że za nim biegniesz ... - Nagle zobaczył moja minę i przestał sobie żartować. Nagle jego twarz wyglądała jakby dostała chwilowego olśnienia i znowu skamieniała. Znów kości jego szczęki poruszyły się w zacisku. - To nie on cię wyniósł z lokalu. To byłem ja. Odłożyłem cię niedaleko bo cię szukał. Tylko posadził cię w samochodzie. Myślał, że biegniesz za nim do samochodu ale ty wleciałaś wprost w opary silnego narkotyku. A pamiętasz gdy wtedy w Nakritte też ci się palił? A gdy siedziałaś w domu z Galem?
- Skąd ty to wszystko wiesz? - Odsunęłam się od niego. Ramiona miałam tak wiotkie, że bałam się, że zaraz spadnę na plecy.
- Bo jestem twoim stróżem.
poniedziałek, 22 kwietnia 2013
Rozdział V
Rozdział V
'' Wybacz mi''
Wszystko w około wirowało nam nad głowami. Eksplozja kolorów migotała coraz intensywniej. Liście drzew były lizane przez światełka lampek a powietrze tańczyło nad pochodniami. One całe oświetlały nasze twarze gdy otuleni byliśmy nocą. Tylko księżyc przypominał nam, że świat nie zniknął i wciąż jesteśmy w tym samym miejscu. Wszędzie słychać głośną nastrojową muzykę i szepty, przeraźliwe szepty rozbawionych ludzi. Śmiechy i przeraźliwe jęki ekscytacji.. Jego włosy z blondu zrobiły się złoto kasztanowe a oczy jak czarne otchłanie nicości. Wpatrywał się we mnie pustym spojrzeniem z mała iskrą desperacji. Staliśmy tak przez krótką chwile. Czułam ze jego usta cierpią by nie dopuścić do pocałunku. Jego mocne ramiona podtrzymywały mnie przed upadkiem z niezwykła lekkością. Jak jego oczy krzyczały bezgłośnie.
- Skąd miałeś tą maskę? - zapytałam nagle.
Uśmiechnął się tylko do mnie, przygryzł wargę i pokręcił lekko głową. Nagle postawił mnie na ziemi i oddalił się trochę.
Stał z rękami włożonymi w przednie kieszenie ręcznie szytych spodni idealnie do niego dopasowanych. W półmroku wyglądał jak anioł ale ten z diabelskich zastępów. W ciemnym półmroku pochodnia nadawała mu blasku.
- Chciałem zbliżyć się do ciebie - wyszeptał ledwie słyszalnie.
- Ale dlaczego? Gdzie byłeś przez ostatnie dni? - zrobiłam krok w jego stronę a on się oddalił.
- Za dużo chciałabyś wiedzieć. Musisz mi zaufać, wtedy się dowiesz - uśmiechnął się tak jak zawsze tylko trochę przyjaźniej. Utrzymywał znaczny dystans ale coś kazało mi pobiec w jego stronę. Opierałam się jak tylko mogłam.
Usłyszałam wołanie Gala. Nawoływał moje imię.
- Gale?
Odwróciłam się by go poszukać. Zauważyłam jak przebija się przez fałdy kobiecych sukien. Pobiegłam lekko w jego stronę. Chcę żeby był teraz przy mnie. Rissel był niebezpiecznie kuszący. Nie chce zrobić głupstwa. Chcę żeby przy mnie był mój Gale. Chcę czuć się pewniej przy nim. Pomachałam do niego ręką. Przybiegł do mnie i złapał mnie za ramiona.
- Zapomniałem jak dobrą jesteś biegaczką. Kto to był? Ktoś zabrał mi maskę gdy ją na chwile odłożyłem.
- To był... - Gdy się odwróciłam zobaczyłam tylko maskę leżącą na ławeczce przed nami.
- Chodźmy stąd. Może masz ochotę coś zjeść?
- Tak, pewnie. Chodźmy stad.
Gdy szłam naszyjnik palił mnie w szyję. Wręcz myślałam, ze zostawił poparzenia na mojej skórze. Kolor stał się intensywniejszy. On tu jest.Czułam jego obecność ale nie wiedziałam gdzie. Wszędzie po drodze wydawało mi się, że go widzę. Facet koło stoiska z watą. Mężczyzna tańczący z kobietą. Coś sobie ubzdurałam. Coś sobie zmyśliłam. Nie wiedziałam, że jego widok wywrze na mnie takie wrażenie. Nie wiedziałam, że tak na mnie działa. W nozdrzach nadal zalegał mi zapach jego perfum. Chyba się czymś naćpałam. Objęłam Gala mocniej za rękę. Chciałam być pewna czy aby przypadkiem to nie jest jakiś dziwny sen, że to dzieje się naprawdę. Gdy doszliśmy do restauracji usiedliśmy przy stoliku a kelnerka w pięknej bordowej sukni w stylu gotyckim spytała nas o zamówienie. Nie byłam w stanie nic wybrać więc Gale dokonał za mnie wyboru. Przez chwile jeszcze wpatrywałam się w szybę.
- Kiedy wreszcie przyjdzie to zamówienie, co jak co ale ruchu aż tak wielkiego nie ma.
- Tak tak, pewnie.
- Czy ty mnie w ogóle słuchasz?
- Tak tak, pewnie.
Rzucił we mnie kosteczka cukru w kształcie serduszka.
- Ej, za co to?
- Wstawaj śpiąca królewno.
- Przecież wcale nie spałam głuptasie.
- Aha, a co mówiłem wczesniej?
- Że piękna mamy noc?
- tak jak myślałem - pokręcił lekko głową.
Faktycznie, może trochę odkleiłam się od rzeczywistości. Jest chyba troszeczkę zły na mnie. Złapałam go za rękę i pogładziłam jego kostki. Każdą delikatnie, każdą po kolei. Spojrzałam mu w oczy. Widzę przed sobą pewnego siebie, przystojnego i zakochanego chłopaka. Jego blond kręcone włosy lekko opadały mu na czoło. Wyglądał trochę jak surfer w garniturze. Ale nadal przystojnie. Jego błękitne oczy teraz wyglądały bardziej w tym świetle na morskie. Jak bezkresne fale na morzu. Czyste i wolne.Czuję jak cos eksploduje mi w środku. Szepnęłam do niego cicho.
- Wybacz mi.
- Ale za co?
- Po prostu, przysięgnij, że mi wybaczysz. Obiecaj mi to.
- Obiecuję.
Pocałowałam go tak, jakby świat miał się za chwilę skończyć. Jakbyśmy byli teraz sami, jakby nie było nikogo więcej. Jakby był narkotykiem a ja narkomanką i wyszłam z restauracji. Stanęłam przed nią i łapczywie nabierałam powietrze w płuca. Co ja właściwie robię? Zaczęłam szukać go wzrokiem. Nigdzie go nie było. Biegłam wzdłuż alejki z ptakami. Każdy ćwierkał inaczej w rytm muzyki. Czułam, że jestem coraz bliżej. Wyczuwałam go coraz mocniej. Biegłam na ślepo przed siebie i nagle znalazłam się w jego objęciach. Patrzył pełen niedowierzania i zaskoczenia we mnie. Trzymał mnie lekko w talii.
- Powiedz mi, że to nie będzie najgorsza decyzja w moim życiu.
'' Wybacz mi''
Wszystko w około wirowało nam nad głowami. Eksplozja kolorów migotała coraz intensywniej. Liście drzew były lizane przez światełka lampek a powietrze tańczyło nad pochodniami. One całe oświetlały nasze twarze gdy otuleni byliśmy nocą. Tylko księżyc przypominał nam, że świat nie zniknął i wciąż jesteśmy w tym samym miejscu. Wszędzie słychać głośną nastrojową muzykę i szepty, przeraźliwe szepty rozbawionych ludzi. Śmiechy i przeraźliwe jęki ekscytacji.. Jego włosy z blondu zrobiły się złoto kasztanowe a oczy jak czarne otchłanie nicości. Wpatrywał się we mnie pustym spojrzeniem z mała iskrą desperacji. Staliśmy tak przez krótką chwile. Czułam ze jego usta cierpią by nie dopuścić do pocałunku. Jego mocne ramiona podtrzymywały mnie przed upadkiem z niezwykła lekkością. Jak jego oczy krzyczały bezgłośnie.
- Skąd miałeś tą maskę? - zapytałam nagle.
Uśmiechnął się tylko do mnie, przygryzł wargę i pokręcił lekko głową. Nagle postawił mnie na ziemi i oddalił się trochę.
Stał z rękami włożonymi w przednie kieszenie ręcznie szytych spodni idealnie do niego dopasowanych. W półmroku wyglądał jak anioł ale ten z diabelskich zastępów. W ciemnym półmroku pochodnia nadawała mu blasku.
- Chciałem zbliżyć się do ciebie - wyszeptał ledwie słyszalnie.
- Ale dlaczego? Gdzie byłeś przez ostatnie dni? - zrobiłam krok w jego stronę a on się oddalił.
- Za dużo chciałabyś wiedzieć. Musisz mi zaufać, wtedy się dowiesz - uśmiechnął się tak jak zawsze tylko trochę przyjaźniej. Utrzymywał znaczny dystans ale coś kazało mi pobiec w jego stronę. Opierałam się jak tylko mogłam.
Usłyszałam wołanie Gala. Nawoływał moje imię.
- Gale?
Odwróciłam się by go poszukać. Zauważyłam jak przebija się przez fałdy kobiecych sukien. Pobiegłam lekko w jego stronę. Chcę żeby był teraz przy mnie. Rissel był niebezpiecznie kuszący. Nie chce zrobić głupstwa. Chcę żeby przy mnie był mój Gale. Chcę czuć się pewniej przy nim. Pomachałam do niego ręką. Przybiegł do mnie i złapał mnie za ramiona.
- Zapomniałem jak dobrą jesteś biegaczką. Kto to był? Ktoś zabrał mi maskę gdy ją na chwile odłożyłem.
- To był... - Gdy się odwróciłam zobaczyłam tylko maskę leżącą na ławeczce przed nami.
- Chodźmy stąd. Może masz ochotę coś zjeść?
- Tak, pewnie. Chodźmy stad.
Gdy szłam naszyjnik palił mnie w szyję. Wręcz myślałam, ze zostawił poparzenia na mojej skórze. Kolor stał się intensywniejszy. On tu jest.Czułam jego obecność ale nie wiedziałam gdzie. Wszędzie po drodze wydawało mi się, że go widzę. Facet koło stoiska z watą. Mężczyzna tańczący z kobietą. Coś sobie ubzdurałam. Coś sobie zmyśliłam. Nie wiedziałam, że jego widok wywrze na mnie takie wrażenie. Nie wiedziałam, że tak na mnie działa. W nozdrzach nadal zalegał mi zapach jego perfum. Chyba się czymś naćpałam. Objęłam Gala mocniej za rękę. Chciałam być pewna czy aby przypadkiem to nie jest jakiś dziwny sen, że to dzieje się naprawdę. Gdy doszliśmy do restauracji usiedliśmy przy stoliku a kelnerka w pięknej bordowej sukni w stylu gotyckim spytała nas o zamówienie. Nie byłam w stanie nic wybrać więc Gale dokonał za mnie wyboru. Przez chwile jeszcze wpatrywałam się w szybę.
- Kiedy wreszcie przyjdzie to zamówienie, co jak co ale ruchu aż tak wielkiego nie ma.
- Tak tak, pewnie.
- Czy ty mnie w ogóle słuchasz?
- Tak tak, pewnie.
Rzucił we mnie kosteczka cukru w kształcie serduszka.
- Ej, za co to?
- Wstawaj śpiąca królewno.
- Przecież wcale nie spałam głuptasie.
- Aha, a co mówiłem wczesniej?
- Że piękna mamy noc?
- tak jak myślałem - pokręcił lekko głową.
Faktycznie, może trochę odkleiłam się od rzeczywistości. Jest chyba troszeczkę zły na mnie. Złapałam go za rękę i pogładziłam jego kostki. Każdą delikatnie, każdą po kolei. Spojrzałam mu w oczy. Widzę przed sobą pewnego siebie, przystojnego i zakochanego chłopaka. Jego blond kręcone włosy lekko opadały mu na czoło. Wyglądał trochę jak surfer w garniturze. Ale nadal przystojnie. Jego błękitne oczy teraz wyglądały bardziej w tym świetle na morskie. Jak bezkresne fale na morzu. Czyste i wolne.Czuję jak cos eksploduje mi w środku. Szepnęłam do niego cicho.
- Wybacz mi.
- Ale za co?
- Po prostu, przysięgnij, że mi wybaczysz. Obiecaj mi to.
- Obiecuję.
Pocałowałam go tak, jakby świat miał się za chwilę skończyć. Jakbyśmy byli teraz sami, jakby nie było nikogo więcej. Jakby był narkotykiem a ja narkomanką i wyszłam z restauracji. Stanęłam przed nią i łapczywie nabierałam powietrze w płuca. Co ja właściwie robię? Zaczęłam szukać go wzrokiem. Nigdzie go nie było. Biegłam wzdłuż alejki z ptakami. Każdy ćwierkał inaczej w rytm muzyki. Czułam, że jestem coraz bliżej. Wyczuwałam go coraz mocniej. Biegłam na ślepo przed siebie i nagle znalazłam się w jego objęciach. Patrzył pełen niedowierzania i zaskoczenia we mnie. Trzymał mnie lekko w talii.
- Powiedz mi, że to nie będzie najgorsza decyzja w moim życiu.
niedziela, 21 kwietnia 2013
Rozdział IV
Zapomniałam, że dzisiaj w miejskim ZOO jest festival i przyjeżdża cyrk, wszędzie ludzie chodzą poprzebierani i w maskach. Nazywamy to maskaradą. Dzieje się to raz w każdej porze roku ale w różnych okolicznościach. A wymyśliliśmy to my, mieszkańcy. Nikt nie lubi tego miasta takiego szarego i metalicznego. Skomputeryzowanego głuchego miasta. W ten jeden dzień jest magia kolorów. Wzdłuż drzew porozwieszane są kolorowe lampki. Wszędzie są pochodnie. Ludzie chodzą na szczudłach w wielkich sukniach balowych, całe miasto zawsze wybiera tematykę tego dnia. Dzisiejszą jest bal karnawałowy. Oczywiście ja o tym zapomniałam a jakby inaczej.
- Wiem ze zapomniałaś więc pójdziemy sobie teraz coś wypożyczyć. Znam świetną wypożyczalnię z kostiumami. Jest tam wszystko czego chcesz, Syz mi ja poleciła.
- Naprawdę? a gdzie to jest? Ona tez idzie, z Robertem pewnie - uśmiechnęłam się do niego
-Tak, tak. potem do nas dołączą.
Trzymając się za rękę szliśmy do wypożyczalni. Moim oczom ukazał się ogromny salon z milionem sukni, przeróżnych i kostiumów od kowbojskich po kombinezony strażackie. Zaczęliśmy przebierać się w różne stroje. Zabrałam strój amazonki.
- Wyglądasz nieziemsko, chyba go dla ciebie kupię i będziesz go dla mnie nosiła - uśmiechnął się figlarnie.
- Spadaj głupku - dałam mu lekka muke w ramie i buziaka w policzek.
Przebrałam się z powrotem w swoje ubrania i ukradkiem zauważyłam jak na jednym z wieszaków mignął mi koralik od sukienki w identycznym kolorze jak mój medalion. Od razu ruszyłam w stronę sukni. W końcu wydobyłam ja spod falban innych sukni z wieszaka. Była przepiękna, mieszanka stylu barokowej przez co miała wielki falbaniasty dół ściągany w pasie aż do ziemi i gotycki bo górna część była niczym gorset. Cała była czarna z różnymi odcieniami fioletu. Taka jaką sobie można wymarzyć. Dziwnym trafem gale wyszukał sobie podobny z fioletowymi falbanami pod szyją i różą przy górnej kieszonce. Nawet styl kostiumu był identyczny. Przyszedł już w niego ubrany do mnie.
- Widzę że będziemy idealnie dobrani - uśmiechnął się szeroko puszczając mi oczko.
- Ale powiem ci, ze trampki idealnie ci do tego pasują - zaśmiałam się. -Chodź znajdziemy sobie resztę dodatków i co najważniejsze jakieś maski.
Dobraliśmy sobie resztę strojów. Każdy z nas znalazł idealnie pasujące buty dla siebie. On błyszczące lakierki a ja wysokie szpilki. A teraz maski. Jaka by tu wybrać. Jest ich pełno, zółte, czerwone, różowe, z piórkami, z brokatem, z cekinami. Znaleźliśmy sobie maski do pary. Moja to biała maska z otworem na oczy i namalowanymi brokatem z smukłymi małymi ustami a piórka robiły za rzęsy. A Gale identyczną tylko odlew dla mężczyzny tylko z czarnymi ustami i fioletową obramówką wokół wycięć na oczy. Będziemy wyglądali nieziemsko. Pojechaliśmy do domu Gala by sie przygotować. Syzane pomogła mi zrobić fryzurę i odpowiedni makijaż. W końcu nie będę cały czas chodzić w masce. Byłam już gotowa. Gale czekał na mnie i Syz z Robertem na dole isię niecierpliwili. Zeszłyśmy na dół a było widać ze kopary im opadły. Zaniemówili przez chwilkę. Nagle jednoczesnie wypowiedzieli:
- Wyglądacie nieziemsko.
Wszyscy razem pojechaliśmy na festival. Oczywiście teraz była 20 i wszystko wyglądało efektowniej niż za dnia. Kolorowe lampki i pochodnie nadawały niesamowity klimat. I ci wszyscy ludzie w maskach i pięknych strojach. Aż szkoda, że nie możemy mieć w oczach aparatu bo robiłabym teraz miliony zdjęć za kazdym mrugnięciem. Tak tu jest pięknie. Akurat przyjechaliśmy w samą porę na uroczyste otwarcie festivalu. Rozległ się piękny, niski głos z głośników:
- Panie i Panowie, niniejszym ogłaszam że festival wiosenny zostaje rozpoczęty. Panowie proszą panie, panie proszą panów i ustawmy się do menueta.
Oczywiście wszyscy ustawili się twarzą do siebie i rozpoczął się taniec. Kobiety ciągle stoją w tym samym miejscu a mężczyźni przesuwają się o krok do następnej kobiety, aż znajda swoja ukochaną. Praktycznie każdy tańczy z każdym. Gale stał gdzieś po drugiej stronie koła więc musiałam czekać aż do mnie dojdzie. Tańczyłam z przeróżnymi panami w różnym wieku wszyscy w pięknych maskach. No nareszcie. Gale. Ale pachniał jakoś inaczej. Bardziej intensywnie niż on, może zmienił perfumy. Skinęłam mu w akcie rozpoczęcia tańca. Cały taniec polega na kłanianiu się partnerowi i wykonywaniu wszelkich gestów. Po zakończeniu tańca odeszliśmy z koła. Bo w końcu znaleźliśmy swoją parę. Pognaliśmy obok na altankę w tle grała inna muzyka. W uszach rozbrzmiewały słowa piosenki. If I lose myself tonight. It'll be by your side. Własnie zatraciliśmy się w sobie jak mówią słowa piosenki. Tylko ja i on. Gdy już chciałam zdjąć mu maskę, gdy trzymałam dłonie na niej obudził mnie głos z tyłu, głos Gala:
- Silvia? - Automatycznie obejrzałam się za siebie. Tam stał Gale. Ale jak to możliwe?
Chciałam szybko zdjąć maskę chłopcu który wydawał się być nim ale ten zniknął, rozpłynął się w tłumie. Zauważyłam tylko jak przenika przez grupę ludzi i bez namysłu ruszyłam za nim. Przedzierałam się poprzez tłum roześmianych ludzi śledząc go wzrokiem. W końcu dojrzałam go stojącego przy fontannie. Byliśmy tutaj prawie sami. Jeszcze tylko kirka par stało gdzieś w oddali popijając drinki.
- kim jesteś?
Odwrócił się w moja stronę. Patrzył we mnie brązowymi oczami spod maski. Teraz dostrzegałam lekka różnicę, spod marynarki zamiast wielkich bufiastych falban wystawała koszula po prostu podobna z falbanami i kwiatek w kieszonce był całkiem inny. Fason bardzo podobny ale nieco się różnił. Podeszłam do niego a on nie protestował gdy chciałam mu zdjąć maskę.
Rissel.
To był Rissel. Byłam naprawdę zszokowana tym widokiem, ze aż cofnęłam się o kilka kroków i potknęłam. ale on zdążył mnie złapać silnymi ramionami. Jego twarz była teraz przy mojej jak wtedy w tym Ogrodzie. Wszystko mignęło mi przed oczami. Zmarszczyłam lekko brwi. Chciałam wyszarpać się z jego objęć. Ale on przybliżył sie i szepnął mi do ucha.
- Nie mogę z ciebie zrezygnować.
- Wiem ze zapomniałaś więc pójdziemy sobie teraz coś wypożyczyć. Znam świetną wypożyczalnię z kostiumami. Jest tam wszystko czego chcesz, Syz mi ja poleciła.
- Naprawdę? a gdzie to jest? Ona tez idzie, z Robertem pewnie - uśmiechnęłam się do niego
-Tak, tak. potem do nas dołączą.
Trzymając się za rękę szliśmy do wypożyczalni. Moim oczom ukazał się ogromny salon z milionem sukni, przeróżnych i kostiumów od kowbojskich po kombinezony strażackie. Zaczęliśmy przebierać się w różne stroje. Zabrałam strój amazonki.
- Wyglądasz nieziemsko, chyba go dla ciebie kupię i będziesz go dla mnie nosiła - uśmiechnął się figlarnie.
- Spadaj głupku - dałam mu lekka muke w ramie i buziaka w policzek.
Przebrałam się z powrotem w swoje ubrania i ukradkiem zauważyłam jak na jednym z wieszaków mignął mi koralik od sukienki w identycznym kolorze jak mój medalion. Od razu ruszyłam w stronę sukni. W końcu wydobyłam ja spod falban innych sukni z wieszaka. Była przepiękna, mieszanka stylu barokowej przez co miała wielki falbaniasty dół ściągany w pasie aż do ziemi i gotycki bo górna część była niczym gorset. Cała była czarna z różnymi odcieniami fioletu. Taka jaką sobie można wymarzyć. Dziwnym trafem gale wyszukał sobie podobny z fioletowymi falbanami pod szyją i różą przy górnej kieszonce. Nawet styl kostiumu był identyczny. Przyszedł już w niego ubrany do mnie.
- Widzę że będziemy idealnie dobrani - uśmiechnął się szeroko puszczając mi oczko.
- Ale powiem ci, ze trampki idealnie ci do tego pasują - zaśmiałam się. -Chodź znajdziemy sobie resztę dodatków i co najważniejsze jakieś maski.
Dobraliśmy sobie resztę strojów. Każdy z nas znalazł idealnie pasujące buty dla siebie. On błyszczące lakierki a ja wysokie szpilki. A teraz maski. Jaka by tu wybrać. Jest ich pełno, zółte, czerwone, różowe, z piórkami, z brokatem, z cekinami. Znaleźliśmy sobie maski do pary. Moja to biała maska z otworem na oczy i namalowanymi brokatem z smukłymi małymi ustami a piórka robiły za rzęsy. A Gale identyczną tylko odlew dla mężczyzny tylko z czarnymi ustami i fioletową obramówką wokół wycięć na oczy. Będziemy wyglądali nieziemsko. Pojechaliśmy do domu Gala by sie przygotować. Syzane pomogła mi zrobić fryzurę i odpowiedni makijaż. W końcu nie będę cały czas chodzić w masce. Byłam już gotowa. Gale czekał na mnie i Syz z Robertem na dole isię niecierpliwili. Zeszłyśmy na dół a było widać ze kopary im opadły. Zaniemówili przez chwilkę. Nagle jednoczesnie wypowiedzieli:
- Wyglądacie nieziemsko.
Wszyscy razem pojechaliśmy na festival. Oczywiście teraz była 20 i wszystko wyglądało efektowniej niż za dnia. Kolorowe lampki i pochodnie nadawały niesamowity klimat. I ci wszyscy ludzie w maskach i pięknych strojach. Aż szkoda, że nie możemy mieć w oczach aparatu bo robiłabym teraz miliony zdjęć za kazdym mrugnięciem. Tak tu jest pięknie. Akurat przyjechaliśmy w samą porę na uroczyste otwarcie festivalu. Rozległ się piękny, niski głos z głośników:
- Panie i Panowie, niniejszym ogłaszam że festival wiosenny zostaje rozpoczęty. Panowie proszą panie, panie proszą panów i ustawmy się do menueta.
Oczywiście wszyscy ustawili się twarzą do siebie i rozpoczął się taniec. Kobiety ciągle stoją w tym samym miejscu a mężczyźni przesuwają się o krok do następnej kobiety, aż znajda swoja ukochaną. Praktycznie każdy tańczy z każdym. Gale stał gdzieś po drugiej stronie koła więc musiałam czekać aż do mnie dojdzie. Tańczyłam z przeróżnymi panami w różnym wieku wszyscy w pięknych maskach. No nareszcie. Gale. Ale pachniał jakoś inaczej. Bardziej intensywnie niż on, może zmienił perfumy. Skinęłam mu w akcie rozpoczęcia tańca. Cały taniec polega na kłanianiu się partnerowi i wykonywaniu wszelkich gestów. Po zakończeniu tańca odeszliśmy z koła. Bo w końcu znaleźliśmy swoją parę. Pognaliśmy obok na altankę w tle grała inna muzyka. W uszach rozbrzmiewały słowa piosenki. If I lose myself tonight. It'll be by your side. Własnie zatraciliśmy się w sobie jak mówią słowa piosenki. Tylko ja i on. Gdy już chciałam zdjąć mu maskę, gdy trzymałam dłonie na niej obudził mnie głos z tyłu, głos Gala:
- Silvia? - Automatycznie obejrzałam się za siebie. Tam stał Gale. Ale jak to możliwe?
Chciałam szybko zdjąć maskę chłopcu który wydawał się być nim ale ten zniknął, rozpłynął się w tłumie. Zauważyłam tylko jak przenika przez grupę ludzi i bez namysłu ruszyłam za nim. Przedzierałam się poprzez tłum roześmianych ludzi śledząc go wzrokiem. W końcu dojrzałam go stojącego przy fontannie. Byliśmy tutaj prawie sami. Jeszcze tylko kirka par stało gdzieś w oddali popijając drinki.
- kim jesteś?
Odwrócił się w moja stronę. Patrzył we mnie brązowymi oczami spod maski. Teraz dostrzegałam lekka różnicę, spod marynarki zamiast wielkich bufiastych falban wystawała koszula po prostu podobna z falbanami i kwiatek w kieszonce był całkiem inny. Fason bardzo podobny ale nieco się różnił. Podeszłam do niego a on nie protestował gdy chciałam mu zdjąć maskę.
Rissel.
To był Rissel. Byłam naprawdę zszokowana tym widokiem, ze aż cofnęłam się o kilka kroków i potknęłam. ale on zdążył mnie złapać silnymi ramionami. Jego twarz była teraz przy mojej jak wtedy w tym Ogrodzie. Wszystko mignęło mi przed oczami. Zmarszczyłam lekko brwi. Chciałam wyszarpać się z jego objęć. Ale on przybliżył sie i szepnął mi do ucha.
- Nie mogę z ciebie zrezygnować.
Rozdział IV
Na szczęście dzisiaj jest piątek. Wczoraj nie widziałam Rissela w szkole. Mam nadzieję, że to nie przeze mnie. A Gale jest jakiś dziwny. Taki nieobecny. Znalazłam go siedzącego w szkolnej bibliotece, przygotowywał się na chyba jakiś test albo chciał od wszystkiego uciec. Dosiadłam się do niego a on nawet na mnie nie spojrzał.
- Cześć, pomyślałam że cię tu znajdę.
Oczywiście nie otrzymałam żadnej odpowiedzi albo myślał, że umie przekazywać wiadomości telepatycznie.
- Czy mógłbyś mi odpowiedzieć? - Zerknął tylko na mnie i wrócił do książki. Wstałam z krzesła i oparłam dłonie na blacie - O co ci w ogóle chodzi, co?
- Siadaj, ludzie się patrzą - mruknął pod nosem i spojrzał na mnie. Opadłam na siedzenie.
- A więc? Dowiem się czy nie? - burknęłam do niego.
- Nie widzisz, że się uczę?
- No wiesz znam cię, nigdy nie uczysz się w szkolnej bibliotece bo uczysz się w domu i tego nie potrzebujesz, przychodzisz tutaj gdy chcesz pomyśleć.
Wyjął ołówek zza ucha i lekko go przygryzł. Pomachał nim w ręce, chciał cos powiedzieć i się powstrzymał ale zaraz odpowiedział z rezygnacją.
- Kto to był?
- Mówiłam ci, nikt ważny. Dlaczego się tak tym przejmujesz?
- Wiesz, on wyglądał jakbyś akurat ty była ważna dla niego. - niemalże wypluł to słowa akcentując każde pokolei
- Ale nie jestem. Dlaczego o to pytasz?
- Bo mi na tobie zależy, zauważ to wreszcie.
Trochę przeraziłam się tą jego nagłą odpowiedzią. Jemu na mnie zależy? A gdy mi na nim zależało i nadal zależy to spływało to po nim jak woda.
- Wiesz, gdybyś nie zauważył, zależało mi i to bardzo. Przez ostatnie trzy lata. I nadal tak jest, to ty coś zauważ. - Nie myśląc o niczym wstałam od stołu i rozejrzałam się po ludziach. Wszyscy się na nas patrzyli i wrócili do swoich spraw. Nie musi przecież mnie tak kontrolować, mogę znać kogo chcę. Maszerowałam prosto przez korytarz i zatrzymała mnie czyjaś ręka.
- Jesteś głucha czy co? Przepraszam!
Odwróciłam się do niego, stał z rozłożonym rękami i ołówkiem za uchem.
- Rozumiesz? Przepraszam. - Jakoś dziwne, że wszyscy mnie przepraszają po tym jak nie myślą co robią. Stałam bezsilna. Co mogłam na to poradzić. Podszedł i pocałował mnie mocno. Spojrzeliśmy sobie w oczy i mimo woli uśmiech zagościł mi na twarzy. Wziął mnie za rękę i dodał
- Nie chcę żeby coś się między nami popsuło ale... Chciałaby być ze mną?
Lekko dotknęłam dłonią jego twarzy i przytuliłam się do niego. Wyszeptałam mu do ucha jedno zwykłe, proste, pospolite słowo ale o tak wielkiej mocy: tak.
Narzuciłam na siebie kurteczkę i wyszłam na spotkanie z Galem. Spostrzegłam go siedzącego na jednej z ławek Gdy mnie zobaczył uśmiechnął się szeroko i pocałował mnie w czoło a potem delikatnie w usta. Jest ode mnie prawie o głowę wyższy więc mogłam się w nim praktycznie schować.
- Naprawdę dobrze jest móc mieć cie przy sobie - chwycił mnie za rękę - chodź, coś ci pokarzę.
- Cześć, pomyślałam że cię tu znajdę.
Oczywiście nie otrzymałam żadnej odpowiedzi albo myślał, że umie przekazywać wiadomości telepatycznie.
- Czy mógłbyś mi odpowiedzieć? - Zerknął tylko na mnie i wrócił do książki. Wstałam z krzesła i oparłam dłonie na blacie - O co ci w ogóle chodzi, co?
- Siadaj, ludzie się patrzą - mruknął pod nosem i spojrzał na mnie. Opadłam na siedzenie.
- A więc? Dowiem się czy nie? - burknęłam do niego.
- Nie widzisz, że się uczę?
- No wiesz znam cię, nigdy nie uczysz się w szkolnej bibliotece bo uczysz się w domu i tego nie potrzebujesz, przychodzisz tutaj gdy chcesz pomyśleć.
Wyjął ołówek zza ucha i lekko go przygryzł. Pomachał nim w ręce, chciał cos powiedzieć i się powstrzymał ale zaraz odpowiedział z rezygnacją.
- Kto to był?
- Mówiłam ci, nikt ważny. Dlaczego się tak tym przejmujesz?
- Wiesz, on wyglądał jakbyś akurat ty była ważna dla niego. - niemalże wypluł to słowa akcentując każde pokolei
- Ale nie jestem. Dlaczego o to pytasz?
- Bo mi na tobie zależy, zauważ to wreszcie.
Trochę przeraziłam się tą jego nagłą odpowiedzią. Jemu na mnie zależy? A gdy mi na nim zależało i nadal zależy to spływało to po nim jak woda.
- Wiesz, gdybyś nie zauważył, zależało mi i to bardzo. Przez ostatnie trzy lata. I nadal tak jest, to ty coś zauważ. - Nie myśląc o niczym wstałam od stołu i rozejrzałam się po ludziach. Wszyscy się na nas patrzyli i wrócili do swoich spraw. Nie musi przecież mnie tak kontrolować, mogę znać kogo chcę. Maszerowałam prosto przez korytarz i zatrzymała mnie czyjaś ręka.
- Jesteś głucha czy co? Przepraszam!
Odwróciłam się do niego, stał z rozłożonym rękami i ołówkiem za uchem.
- Rozumiesz? Przepraszam. - Jakoś dziwne, że wszyscy mnie przepraszają po tym jak nie myślą co robią. Stałam bezsilna. Co mogłam na to poradzić. Podszedł i pocałował mnie mocno. Spojrzeliśmy sobie w oczy i mimo woli uśmiech zagościł mi na twarzy. Wziął mnie za rękę i dodał
- Nie chcę żeby coś się między nami popsuło ale... Chciałaby być ze mną?
Lekko dotknęłam dłonią jego twarzy i przytuliłam się do niego. Wyszeptałam mu do ucha jedno zwykłe, proste, pospolite słowo ale o tak wielkiej mocy: tak.
***
Reszta dnia upłynęła mi szybko i bardzo przyjemnie. nie powróciliśmy więcej do tamtego zdarzenia. Leząc w łóżku dotarło do mnie. jestem z Galem. Szczęśliwsza chyba już być nie mogę. Dzisiaj wieczorem przyjechała mama. Opowiadała mi o tym co ją tam spotkało i jakie wynagrodzenie dostała ale jest haczyk. Za kilka dni będzie musiała wyjechać ponownie. Nie mogę jej zatrzymywać bo wydawała się zadowolona, że wreszcie ktoś docenił jej ciężka pracę. Plotkowałyśmy trochę. wyznałam jej nawet, że jestem z Galem. Przecież nie mam przed nią tajemnic. A z Syzane wyczerpałam już wszystkie pogaduchy na ten temat, no przynajmniej mi ale ona mogłaby gadać o tym tygodniami. Współczuję mu w domu. Pewno jadaczka jej się nie zamyka. Chyba, że on się zamknie w pokoju z dala od niej. W zamian mama wyznała mi że się z kimś spotyka. Jutro idzie na randkę. Wspaniale. Od śmierci taty nie miała nikogo bardzo długo i wreszcie zacznie żyć normalnie.
Nazajutrz Zjadłam z mama syte śniadanie i obejrzałyśmy jakiś film. Jestem umówiona z Galem na 17 w Central Parku. Mówił, że ma dla mnie jakąś niespodziankę. Ciekawe co wykombinował.
- Dobra mamo zaraz się spóźnię. I tak nie będzie cię na kolacji i to nie zrobi różnicy jak zjem z Galem, racja?
- Oczywiście słonko, ale żebyś nie łaziła dłużej ode mnie. to by było dziwne. Narzuciłam na siebie kurteczkę i wyszłam na spotkanie z Galem. Spostrzegłam go siedzącego na jednej z ławek Gdy mnie zobaczył uśmiechnął się szeroko i pocałował mnie w czoło a potem delikatnie w usta. Jest ode mnie prawie o głowę wyższy więc mogłam się w nim praktycznie schować.
- Naprawdę dobrze jest móc mieć cie przy sobie - chwycił mnie za rękę - chodź, coś ci pokarzę.
piątek, 19 kwietnia 2013
Rozdział IV
Jeszcze pod wpływem adrenaliny biegłam prosto do domu. Nie mogę wyrzucić z siebie obrazu tego pięknego świata, który w jednej sekundzie z pięknego, niebiańskiego i magicznego miejsca szarzeje i opada ze swojej świetności jak liście na jesień i gnije. Jak wzmagają się wiatry jakby chciały zniszczyć to wszystko. To było przerażające. I jego - dlaczego tak mnie potraktował? Wypędził mnie z tego miejsca, wręcz wyrzucił. Jestem oszołomiona. Co to miało w ogóle znaczyć? Dlaczego tak na mnie patrzył? Tak, jakby znał skutki swojego czynu ale nie dbał o nie a w ostateczności to wszystko go przerosło. Nie powinnam była się z nim spotykać. Nie powinnam. I że miało być tak fajnie i było, dopóki nie wrzasnął na mnie z taką wściekłością. Przecież ja go w ogóle nie znam. Przecież ja nie wiem kim on jest. Pojawił się znikąd. Nie mogłam wykrztusić z siebie nic więcej niż zszokowanie i dezorientacja. A wydawało mi się, że mnie lubi. Pierwsza zasada do zapamiętania: Nie pakuj się w nic póki nie zdobędziesz 100% pewności, że to co robisz jest dobre. A teraz wbij to sobie do głowy. Gdy uświadomiłam sobie ze siedziałam w bezruchu oparta plecami o drzwi z szoku wybudził mnie dzwonek do drzwi. Wstałam, poprawiłam roztrzepane włosy i otworzyłam drzwi. Ku moim oczom ukazał się zdyszany Gale.
- Gdy cię zobaczyłem nie mogłem cię już dogonić i pobiegłem za tobą a później cię zgubiłem. Po stronie w którą biegłaś zorientowałem się, że gnasz do domu. Jezu, jaki ty masz czas na 1000m ? - oparł się rękami o kolana i ustabilizował oddech. - Daj mi jeszcze chwilkę - odsapnął.
Stałam nieruchomo i wpatrywałam się w niego. Nie pytaj co się stało bonie wiem co ci powiedzieć.
- Co się stało? Ktoś cię gonił? - Masz ci babo placek. Próbowałam wydobyć z siebie jakikolwiek odgłos ale chyba wyzbyłam się go gdy wypluwałam płuca po biegu. Po prostu z bezsilności przytuliłam go tak mocno, że z oszołomienia tez się nie odezwał. Po prostu objął mnie swoimi umięśnionymi rekami i chronił przed całym światem. Nie chciałam przerywać tego, tylko stać tak w nieskończoność. Stać tak i być koło niego by nikt więcej nie mógł się do mnie dostać. Objął moja twarz smukłymi ale silnymi rękami
- Co się stało? Dlaczego tak biegłaś? - Spytał półgłosem.
- Ja... - Co ja właściwie mam mu powiedzieć? skłamać? Czy powiedzieć mu prawdę, że spotkałam się z jakimś chłopakiem, o którym nie mam pojęcia, wyszliśmy tylnymi drzwiami księgarni do ogrodu, o którym nikt także nie ma pojęcia, a potem rzeczywistość zaczęła mi się usuwać spod nóg i gdy nadeszła groza kazał mi się stamtąd wynosić? - wydawało mi się, że ktoś mnie goni i w przypływie adrenaliny... - przeklęłam się w duchu.
- Dobrze, nic się nie stało. to najważniejsze - i przytulił mnie jeszcze bardziej.
- Chyba nie będziemy tutaj tak stali co? Chodź, zrobię gorącą czekoladę - zaproponowałam.
- O nie nie, jeśli pozwolisz to ja to zrobię - uśmiechnął się do mnie szeroko.
- Niech ci będzie - przewróciłam oczami i uśmiechnęłam się do niego.
Weszliśmy do domu, usiadłam na kanapie koło kuchni i przyglądałam mu się. Co ja robię? Raz pół dnia spędzam z jednym a resztę z drugim. Co jest ze mną nie tak? Ale to nic złego zwłaszcza, że Rissela raczej nie chcę przez najbliższy czas widzieć na oczy.
- Dlaczego tu ze mną jesteś? - odpowiedziałam bez zastanowienia.
- Jak to dlaczego? Robię ci gorącą czekoladę? Masz zaniki pamięci? - stał tyłem do mnie i mieszał juz gotowe gorące czekolady w dłoniach.
- Nie o to mi chodzi. Dlaczego tu jesteś? Dlaczego ze mną?
Powoli odłożył kubki na blat stołu. wyglądał jakby przez chwilę nie wiedział co powiedzieć. Za chwilę wziął kubki w dłonie podszedł do kanapy, dał mi jeden i spojrzał się na mnie będąc za razem bardzo blisko mnie.
- Pomyślałem, że chcę cię znów zobaczyć. Szedłem do ciebie i zauważyłem jak biegniesz. Bez namysły pobiegłem za tobą
- Chciałeś mnie zobaczyć? - wzięłam łyk czekolady.Nad górną warga zostały mi brązowe wąsy.
- Tak, ale nie spodziewałem się, e zobaczę tutaj tak pięknego pana- zaśmiał się bezgłośnie.Spojrzałam się na niego zdumiona i wytarłam językiem górną wargę. Musiałam wyglądać jak czubek.
Nie wiem dlaczego mimo to że przez ten cały czas byliśmy prawie tak dobrymi przyjaciółmi jak ja z Syzane. Takie wieczory zdarzały się tak często jak to było możliwe. Ale nie były takie jak teraz. Żaden z nich nie był taki jak ten. Czułam coś dziwnego w brzuchu. To nie motylki. Tylko takie chomiczki z ostrymi pazurkami biegające mi po wnętrznościach równocześnie łaskocząc mnie sierścią. W domu było cicho. Czas jakby stanął na moment. Naszyjnik mi zaświecił. Co to może oznaczać?
- Ładne, kto to zaprojektował? - wziął go w rękę - ałć, gorące!
- Nie wiem, mam go...yy... znalazłam go po prostu - przestań świecić. Nie chcę by coś się wydarzyło. Przestań świecić. I momentalnie zgasł.
Odwróciliśmy głowy w stronę drzwi w tym samym momencie gdy usłyszeliśmy głośne pukanie. Kto to może być? O tej porze? Zaraz, Gale tez nie powinien tutaj być. Jest prawie 22. Co ja wyprawiam? Obdarzyłam go przepraszającym uśmiechem i wygramoliłam się przez niego do drzwi. ku mojemu zaskoczeniu przed drzwiami stanął Rissel. Zaniepokojony i zmęczony. Wyjrzał przez ramię i spojrzał na siedzącego Gala. Momentalnie wyraz twarzy z zaniepokojenia zmienił się znów w zamknięta księgę bez wyrazu z wielką tajemnicą. Przeszył mnie od stóp po głowę a potem jego.
- Widzę, że już zdążył się tobą ktoś zająć. - przeszył mnie spojrzeniem którego nie mogłam rozpracować. Nie było w nim żadnych uczuć. Tak jakby jego oczy zrobione były ze szkła a twarz z betonu.
- Czego ty ode mnie chcesz?
- kto to jest ?- Odezwał się Gale wstając z kanapy.
- Nikt, uwierz mi - i z powrotem spojrzałam na Rissela. Zamknęłam drzwi za nami i staliśmy na zewnątrz.
- Czego ty ode mnie chcesz?
- Przepraszam - otworzyłam szerzej oczy.
- Ty mnie przepraszasz? Przyjmuję, ale po tym jak mnie potraktowałeś nie powinniśmy się więcej spotykać. - Jego twarz przez cały czas była jak twarda skała, jedynie było widać jak ruszyła mu się kość szczęki. Spojrzał na mnie tak jakby dokładnie rozumiał moje słowa. Stał itylko wpatrywał sie we mnie - no powiedz coś!
- co ja mam ci powiedzieć? Że żałuję? Że zrobiłem coś złego,czego nie powinienem robić? Że zabrałem cię do Nakritte chociaż nie powinienem? Przepraszam słyszysz? Przepraszam! - Wydarł się na mnie ale nie tak jak wtedy, teraz z całym bólem zbieranym w sobie i szybko znów skamieniał. - Zresztą już nieważne może tak będzie lepiej - Odwrócił się i zaczął iść. A ja? chciałam za nim pobiec, zamiast tego stałam i patrzyłam się jak odchodzi.
- Rissel! Rissel zaczekaj! - krzyczałam ile sił w płucach ale jego już nie było. I co ja narobiłam?
Na ganek wyszedł Gale.
- Wszystko w porządku?
- Tak, wszystko gra - Rozejrzałam się jeszcze ale go nie dostrzegałam.
- Wiesz, będę się już zbierał.
- Co? dlaczego? Przecież wiesz, że możesz zostać...
- Tak wiem, ale uważam że powinnaś odpocząć. - Złapał mnie za ramiona, przytulił do siebie i pocałował w policzek jak matkę gdy jest się młodym i wychodzi do szkoły.Co ja najlepszego zrobiłam...
- Gdy cię zobaczyłem nie mogłem cię już dogonić i pobiegłem za tobą a później cię zgubiłem. Po stronie w którą biegłaś zorientowałem się, że gnasz do domu. Jezu, jaki ty masz czas na 1000m ? - oparł się rękami o kolana i ustabilizował oddech. - Daj mi jeszcze chwilkę - odsapnął.
Stałam nieruchomo i wpatrywałam się w niego. Nie pytaj co się stało bonie wiem co ci powiedzieć.
- Co się stało? Ktoś cię gonił? - Masz ci babo placek. Próbowałam wydobyć z siebie jakikolwiek odgłos ale chyba wyzbyłam się go gdy wypluwałam płuca po biegu. Po prostu z bezsilności przytuliłam go tak mocno, że z oszołomienia tez się nie odezwał. Po prostu objął mnie swoimi umięśnionymi rekami i chronił przed całym światem. Nie chciałam przerywać tego, tylko stać tak w nieskończoność. Stać tak i być koło niego by nikt więcej nie mógł się do mnie dostać. Objął moja twarz smukłymi ale silnymi rękami
- Co się stało? Dlaczego tak biegłaś? - Spytał półgłosem.
- Ja... - Co ja właściwie mam mu powiedzieć? skłamać? Czy powiedzieć mu prawdę, że spotkałam się z jakimś chłopakiem, o którym nie mam pojęcia, wyszliśmy tylnymi drzwiami księgarni do ogrodu, o którym nikt także nie ma pojęcia, a potem rzeczywistość zaczęła mi się usuwać spod nóg i gdy nadeszła groza kazał mi się stamtąd wynosić? - wydawało mi się, że ktoś mnie goni i w przypływie adrenaliny... - przeklęłam się w duchu.
- Dobrze, nic się nie stało. to najważniejsze - i przytulił mnie jeszcze bardziej.
- Chyba nie będziemy tutaj tak stali co? Chodź, zrobię gorącą czekoladę - zaproponowałam.
- O nie nie, jeśli pozwolisz to ja to zrobię - uśmiechnął się do mnie szeroko.
- Niech ci będzie - przewróciłam oczami i uśmiechnęłam się do niego.
Weszliśmy do domu, usiadłam na kanapie koło kuchni i przyglądałam mu się. Co ja robię? Raz pół dnia spędzam z jednym a resztę z drugim. Co jest ze mną nie tak? Ale to nic złego zwłaszcza, że Rissela raczej nie chcę przez najbliższy czas widzieć na oczy.
- Dlaczego tu ze mną jesteś? - odpowiedziałam bez zastanowienia.
- Jak to dlaczego? Robię ci gorącą czekoladę? Masz zaniki pamięci? - stał tyłem do mnie i mieszał juz gotowe gorące czekolady w dłoniach.
- Nie o to mi chodzi. Dlaczego tu jesteś? Dlaczego ze mną?
Powoli odłożył kubki na blat stołu. wyglądał jakby przez chwilę nie wiedział co powiedzieć. Za chwilę wziął kubki w dłonie podszedł do kanapy, dał mi jeden i spojrzał się na mnie będąc za razem bardzo blisko mnie.
- Pomyślałem, że chcę cię znów zobaczyć. Szedłem do ciebie i zauważyłem jak biegniesz. Bez namysły pobiegłem za tobą
- Chciałeś mnie zobaczyć? - wzięłam łyk czekolady.Nad górną warga zostały mi brązowe wąsy.
- Tak, ale nie spodziewałem się, e zobaczę tutaj tak pięknego pana- zaśmiał się bezgłośnie.Spojrzałam się na niego zdumiona i wytarłam językiem górną wargę. Musiałam wyglądać jak czubek.
Nie wiem dlaczego mimo to że przez ten cały czas byliśmy prawie tak dobrymi przyjaciółmi jak ja z Syzane. Takie wieczory zdarzały się tak często jak to było możliwe. Ale nie były takie jak teraz. Żaden z nich nie był taki jak ten. Czułam coś dziwnego w brzuchu. To nie motylki. Tylko takie chomiczki z ostrymi pazurkami biegające mi po wnętrznościach równocześnie łaskocząc mnie sierścią. W domu było cicho. Czas jakby stanął na moment. Naszyjnik mi zaświecił. Co to może oznaczać?
- Ładne, kto to zaprojektował? - wziął go w rękę - ałć, gorące!
- Nie wiem, mam go...yy... znalazłam go po prostu - przestań świecić. Nie chcę by coś się wydarzyło. Przestań świecić. I momentalnie zgasł.
Odwróciliśmy głowy w stronę drzwi w tym samym momencie gdy usłyszeliśmy głośne pukanie. Kto to może być? O tej porze? Zaraz, Gale tez nie powinien tutaj być. Jest prawie 22. Co ja wyprawiam? Obdarzyłam go przepraszającym uśmiechem i wygramoliłam się przez niego do drzwi. ku mojemu zaskoczeniu przed drzwiami stanął Rissel. Zaniepokojony i zmęczony. Wyjrzał przez ramię i spojrzał na siedzącego Gala. Momentalnie wyraz twarzy z zaniepokojenia zmienił się znów w zamknięta księgę bez wyrazu z wielką tajemnicą. Przeszył mnie od stóp po głowę a potem jego.
- Widzę, że już zdążył się tobą ktoś zająć. - przeszył mnie spojrzeniem którego nie mogłam rozpracować. Nie było w nim żadnych uczuć. Tak jakby jego oczy zrobione były ze szkła a twarz z betonu.
- Czego ty ode mnie chcesz?
- kto to jest ?- Odezwał się Gale wstając z kanapy.
- Nikt, uwierz mi - i z powrotem spojrzałam na Rissela. Zamknęłam drzwi za nami i staliśmy na zewnątrz.
- Czego ty ode mnie chcesz?
- Przepraszam - otworzyłam szerzej oczy.
- Ty mnie przepraszasz? Przyjmuję, ale po tym jak mnie potraktowałeś nie powinniśmy się więcej spotykać. - Jego twarz przez cały czas była jak twarda skała, jedynie było widać jak ruszyła mu się kość szczęki. Spojrzał na mnie tak jakby dokładnie rozumiał moje słowa. Stał itylko wpatrywał sie we mnie - no powiedz coś!
- co ja mam ci powiedzieć? Że żałuję? Że zrobiłem coś złego,czego nie powinienem robić? Że zabrałem cię do Nakritte chociaż nie powinienem? Przepraszam słyszysz? Przepraszam! - Wydarł się na mnie ale nie tak jak wtedy, teraz z całym bólem zbieranym w sobie i szybko znów skamieniał. - Zresztą już nieważne może tak będzie lepiej - Odwrócił się i zaczął iść. A ja? chciałam za nim pobiec, zamiast tego stałam i patrzyłam się jak odchodzi.
- Rissel! Rissel zaczekaj! - krzyczałam ile sił w płucach ale jego już nie było. I co ja narobiłam?
Na ganek wyszedł Gale.
- Wszystko w porządku?
- Tak, wszystko gra - Rozejrzałam się jeszcze ale go nie dostrzegałam.
- Wiesz, będę się już zbierał.
- Co? dlaczego? Przecież wiesz, że możesz zostać...
- Tak wiem, ale uważam że powinnaś odpocząć. - Złapał mnie za ramiona, przytulił do siebie i pocałował w policzek jak matkę gdy jest się młodym i wychodzi do szkoły.Co ja najlepszego zrobiłam...
czwartek, 18 kwietnia 2013
Rozdział IV
Rozdział IV
- Co nie? Powiedz ze tak, powiedz że mam rację - Zwróciła się do mnie Grace.
- Tak tak, pewnie - przypaliłam trochę głupa. Pewno i tak ma rację.
Jeszcze chwilkę sprzeczali się o tym kto ma rację i mianowicie wygrała Grace. A poszło o to ile lat żyją żółwie morskie. Sprzeczali się o lata ich życia, bezsens.
- To jak? idziemy po szkol na te zakupy? Im szybciej tym lepiej... - Zapytałam Syzane
- No jasne, ale co ci sie tak spieszy?
- Obiecałam mamie że przed jej przyjazdem posprzątam, sama wiesz wielki syf a nigdy nie wiadomo kiedy przyjedzie, ta jej praca i w ogóle i muszę sie pouczyć - Paskudnie się czuję trochę ja okłamywać. Nie mogę odwołać spotkania, ani jednego, ani drugiego. Nie mam nic lepszego do roboty a kupowanie sukienek i pójście z tym natrętem jakoś się ze sobą równają. No może te sukienki są lepsze bo spędzę czas z Syzane - Sama rozumiesz, to jak?
- pewnie, pójdziemy od razu jak skończą się lekcje - uśmiechnęła się.
Minęły już lekcje. Miałam dwa sprawdziany które zbiły mnie z tropu. W prawdzie napisałam je przynajmniej na 4 ale musiałam się wysilić. A nienawidzę pisać sprawdzianów. Zawsze niszczą resztę dnia.Wybrałyśmy się do największej galerii jaka może być. Już zapomniałam jak to jest być w centrum miasta. Wszystko takie sztywne i skomputeryzowane. Tik - tak, tik - tak. Jeden wielki zegarek. Żeby nie wytykali nas zbytnio palcami po części zachowywałyśmy się jak oni. na obrzeżach miasta gdzie prawie wszyscy się wyprowadzili a samo centrum to tylko pracownicy można przełamać tę barierę.No ale co poradzić. W centrum jest wszystko czego potrzebujesz i słyszałyśmy, ze są tu najlepsze kiecki.Weszłyśmy do ulubionego sklepu. Ekspedientka pomogła nam coś wybrać. Siedziałyśmy tam chyba z dwie i pół godziny aż znalazłyśmy to co nam się podobało. Syzane kupiła długą do kostek sukienkę bez ramiączek w pastelowych kolorach kwiatów więc wygląda bardzo wytwornie z nutka jej stylu. Do tego pastelowo miętowe szpilki i białą marynarkę w nowoczesnym kroju. Ja dla odmiany mam krótką, czarną sukienkę do połowy ud z tiulem i bez ramiączek ściąganą pod biustem. Idealnie przylegała do mojego ciała. Dobrałam czarne szpilki z ćwiekami i skórzaną kurteczkę. Mam już jedną ale nowa zawsze się przyda a jest delikatniejsza od tej mojej. W sam raz do sukienek ale z pazurem jaki lubię. dokupiłyśmy jeszcze jakieś błyskotki i zakupowego szaleństwa nadszedł kres. Nie wiedziałam, że tak fajnie i sprawnie nam wyjdzie. Nie mylili się że w centrum jest w czym przebierać. O nie zostało mi jeszcze jakieś pół godziny. Na szczęście mama Syz zadzwoniła do niej, że potrzebna jest w domu. Poszła do domu a ja śmignęłam taksówką na umówione miejsce. stanęłam przed wielgaśnym, mrocznym budynkiem i zawahałam się. Chcę tam iść? A jeśli to psychol? A jeśli coś mi zrobi? Ale z drugiej strony kto nie ryzykuje ten nic nie zyskuje tak? Otworzyłam wielkie drewniane drzwi i weszłam do środka. Było tak przeraźliwie zimno. Stał tam. Czytał jak mi się zdaje mangę. Spojrzał przez ramię i posłał mi ten sam złowieszczy uśmiechem.
- Jednak przyszłaś - powiedział spokojnym i opanowanym tonem. Powoli odłożył mangę na półkę i podszedł do mnie. Stał tylko krok ode mnie. Obserwowałam każdy jego precyzyjny i zwinny ruch. Wyciągnął do mnie dłoń i spojrzał mi w oczy.
- To jak? nie boisz się ze mną iść? - świdrował mnie tymi swoimi oczami. Zawahałam się ale podałam mu swoją dłoń. Prowadził mnie przez zawiłe przedziały które wydawały się być wielkim labiryntem. Wyszliśmy tylnym wyjściem. Nawet nie zdawałam sobie sprawy że jest tu cos takiego. Wyjście prowadziło na ogromny ogród. mój naszyjnik zaczął emanować jakimś dziwnym fioletowym światłem. Cały wibrował mi na szyi
- Co sie dzieje? Gdzie my idziemy? Co to za miejsce? - zaczęłam się lekko denerwować. a on prowadził mnie w milczeniu. Kazał zamknąć mi oczy. Nie chcę zamykać oczu! Żeby mnie potem udusił w tych krzakach?
- Chyba zwariowałeś, Rissel ja chcę być świadoma gdzie idę! - Zatrzymałam się gwałtownie aż go lekko pociągnęłam. Odwrócił się zdumiony.
- Nie ufasz mi? Zdumienie szybko zniknęło z jego twarzy i zastapił je nikczemny uśmiech. jego szczęka lekko drgnęła. Przybliżył się do mnie - Nie masz się czego bać. Proszę, po prostu mi zaufaj inaczej zrujnujesz cała moja ciężka pracę - powiedział to tak jakby wcale się nie napracował. Chyba że to tylko tak wypowiedział. W ogóle mu nie ufam. Co ja sobie myślałam? Że zabierze mnie na kawę i miło spędzimy czas? Nie, on mnie musiał wywlec przez tylne drzwi przerażającej księgarni do wielkiego ogrodu o którym nie miałam pojęcia. A do tego każe mi zamknąć oczy pewno przed tym jak mnie zamorduje. Nawet nie zauważyłam że drżały mi ręce i mój głos był nieco nerwowy. Cofnęłam się o krok. Złapał mie za ramiona.
- ufasz mi? - wyszeptał. Spojrzał mi prosto w oczy.
- Dobrze, tylko puść mnie już. Trochę za mocno - potrząsnęłam lekko ramionami bysie oswobodzić. ogarnął się trochę i mnie puścił. Ręką przejechał po swoich włosach i wyciągnął z kieszeni bordową apaszkę. Przewiązał mi bardzo delikatnie nią oczy i prowadził za obie ręce.Po kilkunastu krokach zatrzymaliśmy się jakby się wahał. Poczułam jak przeszywa mnie chłód, jakby ściana zbudowana z chłodnego powietrza, która zaraz zniknęła. Czułam, że skręcamy. Szliśmy tak chyba jeszcze przez 10 minut. Temperatura nieco poszła w górę. Ciągle wypytywałam się go czy już doszliśmy na miejsce. Milczał lub mnie uspokajał. W końcu się zatrzymaliśmy. Odsłonił mi oczy. Przede mną ukazała się piękna polana a przed nami drzewo. U jego podnóża lezał rozłożony koc w owocami i innymi przekąskami. W naszym mieście jest pełno takich prywatnych posiadłości z ogrodami w środku miasta. W końcu było prawie tak wielkie jak jedno państwo w dawnym podziale administracyjnym. Pewno to było jedno z nich. Widok mnie oczarował. Nie było tu słychać gwaru jaki tam jest. Totalne przeciwieństwo. Było pięknie, jasno i kolorowo. Magicznie. Poszłam kilka kroków na przód i przyglądałam się polance. Wciągnęłam w płuca czyste powietrze.
- gdzie my jesteśmy?
- Jesteśmy w Nakritte.
- Nakritte? Nigdy o tym nie słyszałam... Co to za miejsce, jest przepiękne.
- Dowiesz się w swoim czasie - Na chwilkę zamilkł - nie zaprzątaj sobie tym głowy, Chodź. - wskazał podbródkiem drzewo. Poszliśmy tam razem. Usiadł na koc i położył się na plecach. Zamknął oczy i rozkoszował się słońcem.Zrobiłam to samo lecz nie mogłam się powstrzymać by na chwilkę na niego popatrzeć. Nie zwróciłam na to wcześniej uwagi. Jego skóra była niemal przeźroczysta. Straszliwie blada i pokryta przeróżnymi tatuażami tylko jakby niewidocznymi na pierwszy rzut oka, prawie tak przeźroczystymi jak on sam.. Nie to co Gale. On był bardzo opalony. Ciało Rissela było niebiańsko wyrzeźbione. Jego zazwyczaj napięte mięśnie były teraz rozluźnione. A jego rysy twarzy były ostre i przystojne. zobaczyłam, że się uśmiecha.
- Wiem, że patrzysz
- Wcale ci się nie przyglądałam - zaprzeczyłam.
- Kłamiesz - odparł melodyjnie
- Nawet na mnie nie patrzysz
- nie muszę patrzeć żeby wiedzieć kiedy kłamiesz - otworzył oczy i spojrzał na mnie
- Ale co my tu właściwie robimy
- Pomyślałem ze chciałabyś się wyrwać od twojego... naszego świata- poprawił się niedostrzegalnie szybko. Dotknął moich włosów i przekręcił się na bok w moja stronę. Zbliżył twarz niebezpiecznie blisko bawiąc się kosmykiem i odsunął się. - chcesz cos do jedzenia?
- Tak,strasznie zgłodniałam. co my tu mamy?
Parę godzin spędziliśmy na jedzeniu i wymienianiu się ulubionymi kawałkami. Okazało się że mamy podobny gust muzyczny. tylko on woli nieco starsze zespoły a ja nowe i świeże. Nawet nie spodziewałam się, że możemy mieć tyle wspólnego. Nagle zebrał się wielki wicher. Mój naszyjnik znowu zacząłwypalać niemalże mi skórę. Rozejrzał się gwałtownie i wstał.
- Musisz stad uciekać- wrzasnął.
- Ale dlaczego? Zbiera sie tylko na deszcz
- Wynoś się stąd! Medalion cię poprowadzi! Nie każ mi używać siły.
Patrzył na mnie wściekły ale w jego oczach było widać emocje której nie mogłam sprecyzować. Ból z zaskoczeniem przemieszany z czułością i złością. Totalnie jak nie on. Zawsze twardy jak skała, nieprzenikniony. Nawet gdy tylko rozmawialiśmy jeszcze kilkanaście minut temu wydawał się być nieugięty w swoim cwaniactwie i tajemniczości. Nie dawał mi dotrzeć do siebie bardziej niż sam na to pozwolił.
Stałam jak ściana. Moje nogi odmawiały mi posłuszeństwa. Nie mogłam się ruszyć. ryknął na mnie tak ze moje całe ciało zostało sparaliżowane.
- WYNOŚ SIĘ STĄD! - usłyszałam przenikliwe warknięcie.
Nie myśląc pobiegłam a intuicja sama mnie prowadziła. Nawet nie wiedziałam że wiem jak się tak szybko dostać do wyjścia chociaż że przez połowę drogi miałam zawiązane oczy. Czułam ciepło na szyi. To naszyjnik sprawiał że wiedziałam gdzie iść. Wydostałam się i dysząc zatrzasnęłam za sobą wielkie drzwi. Co się właśnie stało?
- Co nie? Powiedz ze tak, powiedz że mam rację - Zwróciła się do mnie Grace.
- Tak tak, pewnie - przypaliłam trochę głupa. Pewno i tak ma rację.
Jeszcze chwilkę sprzeczali się o tym kto ma rację i mianowicie wygrała Grace. A poszło o to ile lat żyją żółwie morskie. Sprzeczali się o lata ich życia, bezsens.
- To jak? idziemy po szkol na te zakupy? Im szybciej tym lepiej... - Zapytałam Syzane
- No jasne, ale co ci sie tak spieszy?
- Obiecałam mamie że przed jej przyjazdem posprzątam, sama wiesz wielki syf a nigdy nie wiadomo kiedy przyjedzie, ta jej praca i w ogóle i muszę sie pouczyć - Paskudnie się czuję trochę ja okłamywać. Nie mogę odwołać spotkania, ani jednego, ani drugiego. Nie mam nic lepszego do roboty a kupowanie sukienek i pójście z tym natrętem jakoś się ze sobą równają. No może te sukienki są lepsze bo spędzę czas z Syzane - Sama rozumiesz, to jak?
- pewnie, pójdziemy od razu jak skończą się lekcje - uśmiechnęła się.
Minęły już lekcje. Miałam dwa sprawdziany które zbiły mnie z tropu. W prawdzie napisałam je przynajmniej na 4 ale musiałam się wysilić. A nienawidzę pisać sprawdzianów. Zawsze niszczą resztę dnia.Wybrałyśmy się do największej galerii jaka może być. Już zapomniałam jak to jest być w centrum miasta. Wszystko takie sztywne i skomputeryzowane. Tik - tak, tik - tak. Jeden wielki zegarek. Żeby nie wytykali nas zbytnio palcami po części zachowywałyśmy się jak oni. na obrzeżach miasta gdzie prawie wszyscy się wyprowadzili a samo centrum to tylko pracownicy można przełamać tę barierę.No ale co poradzić. W centrum jest wszystko czego potrzebujesz i słyszałyśmy, ze są tu najlepsze kiecki.Weszłyśmy do ulubionego sklepu. Ekspedientka pomogła nam coś wybrać. Siedziałyśmy tam chyba z dwie i pół godziny aż znalazłyśmy to co nam się podobało. Syzane kupiła długą do kostek sukienkę bez ramiączek w pastelowych kolorach kwiatów więc wygląda bardzo wytwornie z nutka jej stylu. Do tego pastelowo miętowe szpilki i białą marynarkę w nowoczesnym kroju. Ja dla odmiany mam krótką, czarną sukienkę do połowy ud z tiulem i bez ramiączek ściąganą pod biustem. Idealnie przylegała do mojego ciała. Dobrałam czarne szpilki z ćwiekami i skórzaną kurteczkę. Mam już jedną ale nowa zawsze się przyda a jest delikatniejsza od tej mojej. W sam raz do sukienek ale z pazurem jaki lubię. dokupiłyśmy jeszcze jakieś błyskotki i zakupowego szaleństwa nadszedł kres. Nie wiedziałam, że tak fajnie i sprawnie nam wyjdzie. Nie mylili się że w centrum jest w czym przebierać. O nie zostało mi jeszcze jakieś pół godziny. Na szczęście mama Syz zadzwoniła do niej, że potrzebna jest w domu. Poszła do domu a ja śmignęłam taksówką na umówione miejsce. stanęłam przed wielgaśnym, mrocznym budynkiem i zawahałam się. Chcę tam iść? A jeśli to psychol? A jeśli coś mi zrobi? Ale z drugiej strony kto nie ryzykuje ten nic nie zyskuje tak? Otworzyłam wielkie drewniane drzwi i weszłam do środka. Było tak przeraźliwie zimno. Stał tam. Czytał jak mi się zdaje mangę. Spojrzał przez ramię i posłał mi ten sam złowieszczy uśmiechem.
- Jednak przyszłaś - powiedział spokojnym i opanowanym tonem. Powoli odłożył mangę na półkę i podszedł do mnie. Stał tylko krok ode mnie. Obserwowałam każdy jego precyzyjny i zwinny ruch. Wyciągnął do mnie dłoń i spojrzał mi w oczy.
- To jak? nie boisz się ze mną iść? - świdrował mnie tymi swoimi oczami. Zawahałam się ale podałam mu swoją dłoń. Prowadził mnie przez zawiłe przedziały które wydawały się być wielkim labiryntem. Wyszliśmy tylnym wyjściem. Nawet nie zdawałam sobie sprawy że jest tu cos takiego. Wyjście prowadziło na ogromny ogród. mój naszyjnik zaczął emanować jakimś dziwnym fioletowym światłem. Cały wibrował mi na szyi
- Co sie dzieje? Gdzie my idziemy? Co to za miejsce? - zaczęłam się lekko denerwować. a on prowadził mnie w milczeniu. Kazał zamknąć mi oczy. Nie chcę zamykać oczu! Żeby mnie potem udusił w tych krzakach?
- Chyba zwariowałeś, Rissel ja chcę być świadoma gdzie idę! - Zatrzymałam się gwałtownie aż go lekko pociągnęłam. Odwrócił się zdumiony.
- Nie ufasz mi? Zdumienie szybko zniknęło z jego twarzy i zastapił je nikczemny uśmiech. jego szczęka lekko drgnęła. Przybliżył się do mnie - Nie masz się czego bać. Proszę, po prostu mi zaufaj inaczej zrujnujesz cała moja ciężka pracę - powiedział to tak jakby wcale się nie napracował. Chyba że to tylko tak wypowiedział. W ogóle mu nie ufam. Co ja sobie myślałam? Że zabierze mnie na kawę i miło spędzimy czas? Nie, on mnie musiał wywlec przez tylne drzwi przerażającej księgarni do wielkiego ogrodu o którym nie miałam pojęcia. A do tego każe mi zamknąć oczy pewno przed tym jak mnie zamorduje. Nawet nie zauważyłam że drżały mi ręce i mój głos był nieco nerwowy. Cofnęłam się o krok. Złapał mie za ramiona.
- ufasz mi? - wyszeptał. Spojrzał mi prosto w oczy.
- Dobrze, tylko puść mnie już. Trochę za mocno - potrząsnęłam lekko ramionami bysie oswobodzić. ogarnął się trochę i mnie puścił. Ręką przejechał po swoich włosach i wyciągnął z kieszeni bordową apaszkę. Przewiązał mi bardzo delikatnie nią oczy i prowadził za obie ręce.Po kilkunastu krokach zatrzymaliśmy się jakby się wahał. Poczułam jak przeszywa mnie chłód, jakby ściana zbudowana z chłodnego powietrza, która zaraz zniknęła. Czułam, że skręcamy. Szliśmy tak chyba jeszcze przez 10 minut. Temperatura nieco poszła w górę. Ciągle wypytywałam się go czy już doszliśmy na miejsce. Milczał lub mnie uspokajał. W końcu się zatrzymaliśmy. Odsłonił mi oczy. Przede mną ukazała się piękna polana a przed nami drzewo. U jego podnóża lezał rozłożony koc w owocami i innymi przekąskami. W naszym mieście jest pełno takich prywatnych posiadłości z ogrodami w środku miasta. W końcu było prawie tak wielkie jak jedno państwo w dawnym podziale administracyjnym. Pewno to było jedno z nich. Widok mnie oczarował. Nie było tu słychać gwaru jaki tam jest. Totalne przeciwieństwo. Było pięknie, jasno i kolorowo. Magicznie. Poszłam kilka kroków na przód i przyglądałam się polance. Wciągnęłam w płuca czyste powietrze.
- gdzie my jesteśmy?
- Jesteśmy w Nakritte.
- Nakritte? Nigdy o tym nie słyszałam... Co to za miejsce, jest przepiękne.
- Dowiesz się w swoim czasie - Na chwilkę zamilkł - nie zaprzątaj sobie tym głowy, Chodź. - wskazał podbródkiem drzewo. Poszliśmy tam razem. Usiadł na koc i położył się na plecach. Zamknął oczy i rozkoszował się słońcem.Zrobiłam to samo lecz nie mogłam się powstrzymać by na chwilkę na niego popatrzeć. Nie zwróciłam na to wcześniej uwagi. Jego skóra była niemal przeźroczysta. Straszliwie blada i pokryta przeróżnymi tatuażami tylko jakby niewidocznymi na pierwszy rzut oka, prawie tak przeźroczystymi jak on sam.. Nie to co Gale. On był bardzo opalony. Ciało Rissela było niebiańsko wyrzeźbione. Jego zazwyczaj napięte mięśnie były teraz rozluźnione. A jego rysy twarzy były ostre i przystojne. zobaczyłam, że się uśmiecha.
- Wiem, że patrzysz
- Wcale ci się nie przyglądałam - zaprzeczyłam.
- Kłamiesz - odparł melodyjnie
- Nawet na mnie nie patrzysz
- nie muszę patrzeć żeby wiedzieć kiedy kłamiesz - otworzył oczy i spojrzał na mnie
- Ale co my tu właściwie robimy
- Pomyślałem ze chciałabyś się wyrwać od twojego... naszego świata- poprawił się niedostrzegalnie szybko. Dotknął moich włosów i przekręcił się na bok w moja stronę. Zbliżył twarz niebezpiecznie blisko bawiąc się kosmykiem i odsunął się. - chcesz cos do jedzenia?
- Tak,strasznie zgłodniałam. co my tu mamy?
Parę godzin spędziliśmy na jedzeniu i wymienianiu się ulubionymi kawałkami. Okazało się że mamy podobny gust muzyczny. tylko on woli nieco starsze zespoły a ja nowe i świeże. Nawet nie spodziewałam się, że możemy mieć tyle wspólnego. Nagle zebrał się wielki wicher. Mój naszyjnik znowu zacząłwypalać niemalże mi skórę. Rozejrzał się gwałtownie i wstał.
- Musisz stad uciekać- wrzasnął.
- Ale dlaczego? Zbiera sie tylko na deszcz
- Wynoś się stąd! Medalion cię poprowadzi! Nie każ mi używać siły.
Patrzył na mnie wściekły ale w jego oczach było widać emocje której nie mogłam sprecyzować. Ból z zaskoczeniem przemieszany z czułością i złością. Totalnie jak nie on. Zawsze twardy jak skała, nieprzenikniony. Nawet gdy tylko rozmawialiśmy jeszcze kilkanaście minut temu wydawał się być nieugięty w swoim cwaniactwie i tajemniczości. Nie dawał mi dotrzeć do siebie bardziej niż sam na to pozwolił.
Stałam jak ściana. Moje nogi odmawiały mi posłuszeństwa. Nie mogłam się ruszyć. ryknął na mnie tak ze moje całe ciało zostało sparaliżowane.
- WYNOŚ SIĘ STĄD! - usłyszałam przenikliwe warknięcie.
Nie myśląc pobiegłam a intuicja sama mnie prowadziła. Nawet nie wiedziałam że wiem jak się tak szybko dostać do wyjścia chociaż że przez połowę drogi miałam zawiązane oczy. Czułam ciepło na szyi. To naszyjnik sprawiał że wiedziałam gdzie iść. Wydostałam się i dysząc zatrzasnęłam za sobą wielkie drzwi. Co się właśnie stało?
Subskrybuj:
Posty (Atom)