Rozdział IV

Rozdział IV

Wleciałam na górę do Syz. Juz zaczynałam mówić gdy mi przerwała?
- Co to było? - Podeszła bliżej - Widziałam was z okna
Przytknęła mi palec do mostka spojrzała złowrogo
- Jak zranisz mojego brata to pożałujesz...
Nie wierzyłam, że ona to mówi. Przecież jesteśmy przyjaciółkami. Wiedziała, że bujam się w nim od zawsze. Spojrzałam na nia lekko zaskoczona i gdybym miała ogon to bym go w tym momencie podkuliła. Popatrzyła na mnie izamrugała. Za chwilkę parsknęła śmiechem.
- Ty myślałaś, że ja tak serio? - Śmiała się głośno- żebyś widziała swoja minę. No po prostu boki zrywać - wypowiadała słowa przez śmiech.
- A więc tak sobie pogrywasz. Zobaczymy kiedyś tez ci sie tak odpłacę - usmiechnęłam się tajemniczo i podniosłam jedną brew.
- No to opowiadaj, co sie stało? dlaczego tak wyszliście?
Usiadłam na łóżku i opowiedziałam jej całą rozmowę.
- A to dlatego tak się spłoszył kiedy przyszłaś. Ze mną omawiał tylko Annie, bo ona na pewno by go chciała, znaczy jeszcze chciał się upewnić gdybyś Ty się nie zgodziła. To dlatego się czerwienił jak wspominałam o tobie kruku.
Kruku. Kto tak do mnie mówił? Już wiem. Ten typek z kozy. Zaraz Rissel? Tak Rissel. Zapatrzyłam się przez chwilkę w ścianę. Próbowałam odtworzyć w pamięci jak wyglądał, jak mówił.
- Słuchaj mnie. Jak byłam w kozie poznałam pewnego gościa. Taki wysoki blondyn o brązowych oczach jak czekolada. Wysportowany, wysoki. Troszkę przeciwieństwo Gala jeśli chodzi o urodę. Gal ma miękkie rysy twarzy, bardzo urocze i przystojne a tamten ostre i kwadratowe, przyznam bardzo pociągające.
- Nie, chyba go nie widziałam. Ale co w związku z tym?
- Nie powiedziałam ci, ale wtedy w bibliotece znalazłam karteczkę ''przyjdź za dwa dni o 18:18''. No i przyszłam oczywiście zaraz po kozie. Najpierw zmierzył wisiorek jakby nie dowierzał, że to ja go mam - wyciągnęłam wisiorek spod bluzki - A wiesz co się okazało? To on zostawił karteczkę, paplał coś od rzeczy, że nie jestem zwyczajna, o jakichś planach i że dowiem się wszystkiego w swoim czasie. Jesli chciał mnie przestraszyć nieźle mu się udało a jeśli to jakiś podryw no to niezbyt udany.
- Extra! Może jesteś superbohaterką, coś jak wonderwoman albo on jest wampirem lub wilkołakiem!- Zapiszczała podekscytowana i przyglądnęła się uważniej wisiorkowi.
- To nie jest śmieszne. Ale dobra nieważne, może głupi zbieg okoliczności. Ej przecież połowinki za 4 dni! Ale ja nie mam w co się ubrać.. nie mogę iść w spodenkach i koszulce w kwiatki...
- Słuchaj jutro wybierzemy się na zakupy, okej? eż sobie muszę coś załatwić... - usmiechnęła się tajemiczo.
- Mówiłaś ze nie idziesz! gadaj, co to za szczęściarz? - Szturchnęłam ja łokciem.
- Bo wiesz no... Robert zaprosił mnie na połowinki i ...
- Robert? no nie wierzę, znaczy wiedziałam że mu się podobasz ale..
- Wiedziałaś?! - spojrzała na mnie z niedowierzaniem - Dlaczego mi nie powiedziałaś wcześniej?
- Bo uważam, że jest nieodpowiedni dla ciebie, nie idz z nim- przybrałam kamienną twarz.
Syzane zaczerwieniła się.
- żartowałam, mówiłam że ci się odpłace.
- Ty małpo jedna - zaczęłyśmy się śmiać.
* Dzwieczyny co wy się tak drzecie! Kim już śpi, trochę wyrozumiałości!* Usłyszałyśmy głos taty z pokoju naprzeciwko. Prychnęłyśmy.
- Dobra idę pod prysznic, wymiana i idziemy spać co?
Popatrzyłyśmy na siebie na chwilę i jednocześnie : Nieee!

***

Zasnęłyśmy chyba o 4 nad ranem. Ostatni raz śpię tylko dwie godziny w ciągu tygodnia. Pożyczyłam od niej jakieś w miarę ubrania bo oczywiście nie wzięłam swoich. Kolorowa ręcznie robiona koszulka na ramiączkach się nada - ma ich tysiące, każda inna - krótkie czarne spodenki.spodenki i brązowy kardigam. Wyglądam teraz trochę jak ona, brakuje mi okularów z okrągłymi oprawkami i sweetfoci z ręką z gestem peace. Wyszłam z pokoju. Tym razem ja pierwsza idę do toalety wczoraj czekałam na nią godzinę na swoja kolej.  W tym samym czasie wyszedł Gale w samych bokserkach. Spojrzeliśmy sobie w czy. Nareszcie mogę przyznać że nie muszę tak bardzo ukrywać co do niego czuję. Zwisał zaparty rękami o framugi, jego twarz była przy mojej. Uśmiechnął się uroczo. Mam nadzieję ze nie zrobiłam głupiej miny spowodowanej jego widokiem praktycznie w samych bokserkach.

- Dzień Dobry królewno śnieżko - puścił się i stanął przede mną - podwieźć was dzisiaj? Nie przyjmuje odmowy. 

- A więc będziemy gotowe na 7.30 

I poszłam do łazienki. Odprowadził mnie wzrokiem i zszedł na dół. 

wyszykowałam się a po mnie weszła Syzane.Wsiadłyśmy do samochodu i pojechałyśmy do szkoły. wysiadając nastawił swoje ramię i wsunęłam w nie swoja rękę. Jak stare małżeństwo. Znaczy nie byliśmy parą więc taki układ jak najbardziej mi odpowiadał. Za rękę za wiele a tak to jakbyśmy jeszcze byli przyjaciółmi. Po części nie chcę być tylko przyjaciółką. Ale dobre i to. Wszyscy patrzyli się na nas z zaciekawieniem, z zazdrością, z obojętnością lub podekscytowaniem. Zapomniałam, że szkoła to jedna wielka plotkarnia. Ale nie obchodziło mnie to. Przechodząc pochwyciłam wzrok Rissela. Patrzył na nas z zainteresowaniem. Zauważyłam iskrę w jego oku. Odwróciłam szybko wzrok, co on mnie obchodzi? 

Teraz mam angielski. Wychodząc już po lekcji chciałam wymienić  książki. Gdy zamknęłam szafkę ukazała się piękna twarz Rissela. Co on takiego miał w sobie że mnie tak interesowało?

- Jesteście na językach połowy szkoły, przynajmniej wszystkich ważniaków - podniósł brew i wsadził ręce w kieszenie opierając się o szafki.

- To nie ich sprawa, twoja także.

- Dobrze dobrze, nic się nie dzieje - uniósł ręce w akcie uspokojenia mnie i posłał uśmiech.

- A co byś powiedziała gdybym chciał ci dzisiaj coś pokazać?

- Nie wiem czy chcę zobaczyć cokolwiek przy twoim boku boski alvaro 

- ałć, ranisz moja duszę- jaki tam zaraz alvaro, nie proponuje tego każdej napotkanej dziewczynie. To twoja jedyna szansa.Przemyśl to-  Przechodząc musnął moja talię odwracając mnie w swoja stronę i zniknął w murach szkoły. 

Po plecach przeszły mnie ciarki. Nie wiem co w nim takiego jest, że chciałabym pójść za nim wszędzie. Poszłam do przyjaciół. Stanęłam opierając się o filar i słuchałam o czym rozmawiają by móc dołączyć do rozmowy. Wsadziłam ręce do kieszeni. A to podstępny typek. rozwinęłam karteczkę z napisem '' Przedział z komiksami.18.18'' Przygryzłam lekko wargę. Przez twarz przeleciał mi uśmiech.

Rozdział IV

Rozdział IV
'' Klejnot''

Wychodząc ze szkoły, nie wiem jak i skąd wydobyła się przede mną ciemna postać. przejechałam po niej wzrokiem od butów i zatrzymałam się na oczach. No można się było tego spodziewać. To ten nowy chłopak, ciekawe czego ode mnie chce? numer telefonu? Niedoczekanie.
- Ładny naszyjnik, skąd go masz? - powiedział troszkę roztargniony lekko dysząc. Chyba za mną biegł.
- Co? A to - zagryzłam wargę. Nie ukradłam go, tylko pożyczyłam? Znaczy nie wiem co to było ale wyniesienie go z księgarni nie było świadome tak? - z księgarni ale idę go właśnie zwrócić.
A tak właściwie bardzo mi się podobał. Walnęłam się lekko w głowę. Wiedziałam ze o czymś zapomniałam. Wiedziałam. Zapomniałam o tajemniczym liściku, za pięć minut będzie 18. Mam jeszcze trochę czasu by tam dotrzeć.
- Wybacz, ale muszę już iść, jestem umówiona- posłałam mu uśmiech i ruszyłam. Złapał mnie za ręke przyciągnął do siebie iszepnął.
- mam nadzieję, że nie będziesz rozczarowana spotkaniem- uśmiechnął się tak jakbyśmy teraz flirtowali.
Wyrwałam mu rękę i pognałam do księgarni. Obejrzałam się przez ramię a on nadal tam stał i się tylko uśmiechał. Co za typek.
Była juz 18.15 jeszcze parę minut. A może to był głupi żart? Albo to nie był liścik dla mnie? Rozejrzałam się trochę po księgarni. weszłam do przedziału w którym znalazłam karteczkę. Klejnot trochę zamigotał. Lekko sie trząsł. O co tu chodzi? Usłyszałam jakis szmer za swoimi plecami. Miałam tak wielką ochotę by się nie odwracać bo w powietrzu zalatywała złowroga atmosfera. Nie będę tchórzem. Odwróć się. Odwróć.
- To ty? - spojrzałam na niego zaskoczona - Skąd ty?
- Sylvia Intrigue. I co? Jesteś rozczarowana?
- Tak, znaczy nie, nie wiem. Co tutaj robisz? - Byłam naprawdę zszokowana, cofnęłam się kilka kroków.
- Wiedziałem, że nie jesteś zwyczajna. Wiedziałem, że..- urwał w pół zdania i spojrzał na wisiorek - No cóż. Masz jakieś plany?
- Jakie plany? Skąd mnie znasz? jak masz na imię? - podniosłam ton o oktawę.
- Spokojnie, uspokuj się - zbliżył się kilka kroków.
- Nie podchodź. Odpowiedz mi! - krzyknęłam.
- Dobrze. Jestem Rissel. Wiesz, są dobrzy chłopcy, źli chłopcy i ja... Oczywiście piękny i jedyny w swoim rodzaju edcetera - zaśmiał się cicho, spojrzał w dół a potem mi w oczy z uśmieszkiem złoczyńcy- no, nie jedyny.
- no wiesz, mężczyzn na tym świecie jest od groma. Znam takich typków jak ty. Napewno nie jesteś jedyny.
Ruszyłam przed siebie trąciłam go ramieniem i gdy chciałam wyjść złapał mie za nadgarstek i obrócił do siebie. Dzieliło nas między sobą może parę centymetrów. Spojrzałam z goryczą mu w oczy. Jego brązowe tęczówki zmieniły się w przenikliwa czerń. Miał w nich coś strasznego a za razem pięknego.
- Hola, hola. Nie tak prędko! - otworzył lekko usta.
- Czego ode mnie chcesz? - puścił moje ramię i zrobił krok w tył.
- Wszystko w swoim czasie. Jak na razie jestem już wystarczająco usatysfakcjonowany - Posłał mi ten swój nieco ironiczny, figlarski i niegrzeczny uśmiech. wycofał się jeszcze kilka kroków i zniknął.Poszedł sobie. stałam jeszcze parę minut i wpatrywałam się w długie rzędy półek z książkami sięgającymi pod samo niebo. Ocknęłam się i wybiegłam za nim. Gdy wyszłam na zewnątrz nikogo nie było. Tylko światła lamp przyświecały w idealnych odległościach a samochody gnały z wielką gracją. Migały mi przed oczami w idealnym porządku. Ludzie chodzili jak w zegarku - nienawidzę tego miasta - warknęłam cicho do siebie i poszłam do Syzane.
Gdy wchodziłam na ich posiadłość zauważyłam, że Syzane siedzi w oknie. Gdy mnie zobaczyła pomachała mi i wyszła przed drzwi.
 - już myślałam, że się rozmyśliłaś i nie przyjdziesz. Dlaczego nie odbierasz?
Otworzyłam oczy w zdumieniu. wyciągnęłam telefon i faktycznie 7 nieodebranych połaczeń i jedno od Gala.
- przepraszam cię, siedziałam w kozie jak sama wiesz i wyłączyłam telefon.
- dobra nieważne - uśmiechnęła się szeroko.
Nagle przyleciała do nas małpka Tessy. Średniej wielkości pomarańczowe stworzonko przylgnęło mi do nogi.Przytuliłam zwierzaka i zaraz wskoczyła Syzane na plecy. Weszłyśmy do domu i akurat trafiłyśmy na kolację. Usiedliśmy wszyscy razem do stołu i kazdy brał sobie to na co ma ochotę. Nałożyłam sobie jajecznice ze szczypiorkiem. Teraz uświadomiłam sobie jaka ja byłam głodna. W głowie ciągle widniała mi postać Rissela. I  słowa obijające mi się o brzeg czaszki nie jesteś zwyczajna. Jakie masz plany? Wszystko w swoim czasie. Spojrzałam na Gala siedzacego po drugiej stronie stołu. Przyglądał mi się uważnie i wiercił widelcem jajecznicę.
- Mam coś na twarzy?
- Co? Nie, nie. Dlaczego nie odebrałaś gdy do ciebie dzwoniłem?
- przepraszam cię, byłam w kozie. Chyba słyszałeś?
- tak - uśmiechnął się - poleciała na ziemię jak kłoda
Zaśmiałam się, faktycznie tak to wyglądało.
- A o czym chciałeś ze mną pogadać? - Rozejrzal się po domownikach i odparł
- Nie teraz,porozmawiamy o tym później. Jak zjesz wyjdź na werandę za domem.
Skinęłam mu głową i z ciszy dokończyliśmy posiłek. no nie do końca w ciszy. Reszta rozmawiała,żartowała i śmiała się. Tylko my byliśmy cicho. Ja jeszcze dopijałam herbatę a on wstał od stołu, podziękował za posiłek i wyszedł. Odczekałam chwilkę wytarłam usta serwetką, podziękowałam i ruszyłam za nim. Stał na werandzie i patrzył w niebo. Dzisiaj wyglądało niezwykle pięknie. Odwrócił się w moja stronę z twarza bez wyrazu. Ale w oczach było widać ze o czymś intensywnie myśli.
- Czy coś się stał...- przerwał mi.
- Posłuchaj... Nie wiem czy to co się wtedy stało. To, że cię pocałowałem. Nie wiem czy to ma dla ciebie jakieś znaczenie. Bo ja nie wiem co siedzi w twojej głowie. Bo skąd mam to wiedzieć, nie? Ale dla mnie ma. I uczynisz jak będziesz chciała ale... - Mówił trochę od rzeczy. Słowa mu sie plątały. Wypowiadał je lekko nerwowo - Skupił wzrok na mnie. Odetchnął - Chciałabyś się wybrać ze mną na połowinki? Wiem, ze zostały już tylko tydzień i powinienem ci powiedzieć wcześniej.
Paplał bez sensu jeszcze chwilkę gdy mi zrobiło się gorąco. Poczułam lekki pot na plecach. Wpatrywałam się w niego uważnie. wszystko inne zawirowało. chce żebym poszła nim na połowniki, a skoro na połowinki to na Bal automatycznie tez. chce się ze mną pokazać przed wszystkimi? Pomachał mi ręką przed twarzą
- Przepraszam, tak na ciebie naskoczyłem - podrapał się ręką z tyłu głowy - jeśli nie chcesz zrozumiem.
- Chcę, oczywiście, że chcę. Nawet nie wiesz jak się ciesze - uśmiechnął się szeroko i zbliżył o kilka kroków - Myślałam ze idziesz z Annie i pomyślałam, że...
- Miałem takie plany. Znaczy nie plany. To była opcja awaryjna gdybyś, no wiesz. Nie zgodziła się - posłał mi głupawy uśmiech.
- Ah chłopaki,ja nigdywas nie zrozumiem.
*Gale, pomożesz mi?* Wydobył się głos jego mamy.
- już idę!- Odkrzyknął - no to wszystko jasne - pocałował mnie w policzek i poszedł do swojej mamy.

Rozdział III

Szkoła.
 I wstawaj na ta 8 rano. Chyba zasnęłam przy lekcjach. no nic. Jest 6 to się zdążę wykapać. Wzięłam szybki prysznic. Przebrałam się w krótkie jeansowe spodenki. Koszulkę z czaszkami. Czarną materiałową kamizelkę, kapelusz i trampki na nogi. Niektórzy twierdzą, że mój styl to połączenie hipiski z rockmenką. A może i tak jest. Zjadłam serek i pognałam po Syz. Zeszło mi dłużej niż myślałam. Dzisiaj Gale obiecał nam że nas podwiezie. Rodzice oczywiście kupili mu auto. A co, stać ich, tak? Pojechalismy do szkoły. My śmiałyśmy się i czasem mu dogryzałyśmy w żarcie ale on się tylko uśmiechał i spoglądał na mnie w lusterku. O co mu chodzi?

- Silvia, chodz ci cos powiem - szturchnęła mnie Syzanne - co on taki przybity troszkę jest ostatnio? - szepnęła. 

- Przybity? Naprawdę? A mówił ci cos?

- milczy jak skała, wiesz o co mu chodzi? ciągle się na ciebie patrzy takimi...

- dobra starczy, pocałowaliśmy się.. 

- No co ty gadasz! teraz mi to mówisz! Kiedy? - wykrzyknęła Hipiska

- Ciszej bądź głuptasie - walnęłam ją lekko w głowę.

- Po dyskotece gdy odwiózł mnie do domu.. ale cicho! Zamknęłam jej buzię żeby nie krzyknęła. 

Wydała z siebie dzwięk podniecenia i wyszeptała - jak było? To mój brat ale sama wiesz... 

- Uroczo. Skowronki, serduszka, kolorowe światełka, baloniki itd.

Dojechaliśmy do szkoły. Gale wysiadł i podał mi rękę. Podał mi uroczy uśmiech, ale te jego oczy. Jakby tak naprawdę przez nie przelatywało milion słów na minutę. Poszedł do chłopaków z drużyny. Mam nadzieję ze nic się nie dzieje przez to ze się im postawił. syz ciągnęła mnie za ramię a ja jeszcze patrzyłam jak odchodzi. 

- Juz przestań się tak w niego wgapiać, chodź bo się spóźnimy na angielski. 

Idąc nie mogłam się powstrzymać by nie podstawić jednej z klonów Annie haka. Oczywiście wyrżnęła się i połamała paznokietki. spojrzała się tylko i już pożałowałam że to zrobiłam. Będę miała kłopoty. 

Po angielskim doszły do mnie info, ze mam się stawić u dyrektora. Świetnie, ta fladra mnie podkapowała. A to był tylko taki mały haczyk żeby jej podciąć nogę... Skąd mogłam wiedzieć ze poleci do dyrektora? 

Na drzwiach od gabinetu widniała duża złota tabliczka z napisem. Dyrektor Monss. Zapukałam cicho i weszłam do gabinetu. Skończyło się na 4 godzinach w kozie. Ekstra. Ale warto było.

Koza. Jeszcze nigdy tam nie byłam. Pewno siedzą tam same oprychy i lalunie za xle zaparkowane miejsca.Weszłam o dziwo była to pusta sala z różnymi sprzętami. Usiadłam w środkowej ławce i zaczęłam odrabiać lekcje. Do klasy wszedł wysoki, brązowooki ciemny blondyn. Włosy z grzywki opadały mu na czoło a tył był modnie przycięty. W ogóle cała jego fryzura była modna. Miał na sobie bordowe dopasowane, rurkowane spodnie czarny podkoszulek na ramiączka spod którego odznaczały się mięśnie brzucha i czarna skórzana kurtka. Był cudny. Miał ostre rysy twarzy. Kwadratowy podbródek. Wielkie, przejrzyste oczy i zgrabny nos. Uśmiechnął się niebezpiecznie i usiadł za mną. Do klasy weszła pani Trickleet. Stara wdowa. Wyzywa się na wszystkich, nie dziwie się że pilnuje tyh z kozy bo jak się na nią popatrzy to więcej nie chce się tu trafić chociażby tylko z jej widoku. wiedzma przemówiła:

- W kozie nie jemy, nie pijemy, nie gadamy, nie wiercimy się, nie oddychamy.

- A to co my ty mamy niby robić? - Zapytał nowy chłopak. Nigdy wczesniej go nie widziałam .Musiał być nowy. I od razu w kozie? Zdarza się najlepszym. 

- Odrób lekcje, poucz się albo siedź prosto całą karę. Nie obchodzi mnie to. Masz tylko przestrzegać zasad. koniec i kropka. - warknęła - przepraszam was ale wrócę za 45 minut. Mam nadzieję, ze nie muszę z wami siedzieć więcej niz wynosi wasza kara. 

Zmierzyła nas wzrokiem i wyszła. Uff, nie ma tej głupiej jędzy. Ale kto to jest? ciekawe za co siedzi. 

- psst, pssst kruku. za co siedzisz? 

- nie nazywaj mnie tak. A co cie to obchodzi? - odpowiedziałam mu szorstko.

- skoro mam tu z toba siedzieć... 

- podstawiłam haka jednej z klonów Annie.

- jej wypacykowanej rudej Barbie? Nieźle się spisałaś Silvia. - posłał figlarski usmiech.

- Dokładnie. Dzieki. Czekaj.. skad wiesz jak mam na imię? 

- a czy to ważne? - podniósł jedna brew, lekko uśmiechnął się w cwaniackim uśmiechu i podparł głowę opierając je na jej tyle. 

- Tak? Nie widziałam cię wczesniej? Jak ty się wgle...

- Cicho Aniołeczku, bo jeszcze nas przyłapią na rozmawianiu. Chociaż kolejne godziny z  tobą nie będzą czymś tragicznym. Chociaż, miewałem lepsze chwile.- Zaśmiał się cicho i puścił mi oczko. 

Prychnęłam i odwróciłam się do przodu. 

- Skąd wiesz jak mam na imię? 

- Powiedzmy, mam swoje źródła.
- A moge znac chociaż twoje imię? 

- Nie tak szybko, dowiesz się w swoim czasie. 

Resztę kary postanowiłam na niego nie reagować. Pewno jakiś psychol z lekka. Nieważne. Chcę już do domu. Noc z Syzane poprawi mi humor.

Rozdział III

Rozdział III

Mama już spała. Zdjęłam buty. Napiłam się soku. Szybki prysznic.Dobrze, że tak sprawnie mi poszło Spać.
Nazajutrz zeszłam z obolałą głową. Jeszcze mi dudniło od muzyki w ''Niebiosach'' i usta pamiętały słodki smak drinków i jego ciepłych ust. Przecież muszę się wyszykować do szkoły. ubrałam się w coś bajeranckiego. Pomyślałam sobie,że skoro mnie pocałował... Nie wiem, może teraz bardziej będzie zwracał na mnie uwagę? Uczesałam moje kruczoczarne długie włosy. Jedyny ich plus to to że są naturalnie proste. Jak druty. Nie muszę nic z nimi robić, a to wielkie udogodnienie. umalowałam usta, spakowałam się i zeszłam na śniadanie. Mama czekała na mnie z kanapkami i ciepłą herbatą z miodem. Na sam widok robi mi się niedobrze, ale muszę ukryć przed mama chociaż troszkę co się działo wczoraj. Czuję ze wszystkie emocje pokrywają moje ciało i można z nich czytać jak na papierze.
- Dzień dobry słoneczko, przyprowadziłaś wczoraj ze sobą słonie? - o oł, o oł o oł pomyślałam
- Przepraszam, chciałam jak najszybciej się uwinąć i zapomniałąm że moje ciało przy szybkości wcale nie jest jak piórko tylko jak słonie.
- no powiedzmy, ze wiem o co chodzi - wzniosła oczy do nieba i się uśmiechnęła - nastolatki.
- dziękuję za kanapki. Ale zjem w szkole...
- a to dlaczego? tak się napracowałam - wyolbrzymiła całe zapracowanie z nutą sprytu w głosie.
- skoro się tak napracowałaś to z chęcią je zjem - a później je wychaftuję - dziękuję.
Jakoś wmusiłam ukrywając przed mamą to ze kompletnie nie przechodzi mi jedzenie przez gardło i prawie po nim szura raniąc język. Zostawiając jedna kanapkę ucałowałam mamę w policzek i wyszłam.
Po drodze zaszłam po rodzeństwo Cortneey'ów. Oczywiście Syzane aż tryskała kolorami. Ubrana była w długą turkusową spódnicę, ręcznie robioną farbowaną koszulkę we wszystkie kolory tęczy, brązową kamizelkę motywu indiańskiego z frędzelkami z naszyjnikiem z tej samej tematyki i brązowe kozaczki za kostkę. Ja miałam zwykłe czarne jeansy, trampki, kolorowy sweterek i taki sam naszyjnik jak Syzane. No i oczywiście bajeranckie plecaczki, które kupiłyśmy sobie na wyprzedaży na wycieczce do Australii rok temu.
No ale Gala nie było. Syz powiedziała, że poszedł wcześniej bo się umówił z kumplami. Chyba mnie nie unika. I jak zwykle. Przed samym wejściem do szkoły musiała stać ta głupia jędza Annie. Usmiechnęła się do nas fałszywie i podbiegła
- cześć dzieci słońca, co dzisiaj ratujemy? A może przypniemy sie do drzewa? - zachichotała z przyjaciółeczkami u boku.
- a może raz wkroczymy do twojego świata, chcę dowiedzieć się jak to nie mieć mózgu - przybiłyśmy sb piątkę po czym Syz dodała - ej odrosty ci widać, czyli jednak go ma bo walczy! Prychnęła na nas ze złością i odwróciła się na piecie, po drodze pchnęła jakiegoś pierwszaka na trawę.
Odłożyłyśmy  książki do szafek i wzięłyśmy te na które mamy teraz lekcje. Niestety niektóre mamy inne bo ona chce iść na ochronę środowiska a ja chcę iść na prawo.
- do zobaczenia na trawniku?
- jasne
Poszłam na swoje lekcje. Historia zleciała mi migiem. W szkole na naszym miejscu na trawniku zawsze siedzimy grupka, oczywiście większą niż nasza trójka. Jest jeszcze Dan, Alice, Grace i Robert.
Dan i Grace są parą a Robert i Grace to rodzeństwo. Bliźniaki jeśli zgłębiać się w szczegóły. Oczywiście odłożyłam książki i pognałam do naszego trawnika. I co tam widzę? Dan mało nie bije się z Natanem. Oczywiście kapitan druzyny Football'owej, wielki nadęty ważniak za którymi uganiają się laski. Gale tez gra w drużynie. Jest jego prawa ręką. Podeszłam bliżej i słyszę:
 - Wynoś się, to jest nasze miejsce! Zaklepane od dwóch lat!
- a kto powiedział że wasze? - zaśmiał się
- wynoś się stąd alb się z tobą policzę! - Warknął nieoczekiwanie Gale.
- I ty Brutusie przeciwko mnie? - Natan podszedł powoli do Gala. - wolisz tych śmieci od własnej rodziny?
Nie wierzę, co on robi? Nie myśląc wbiegłam pomiędzy nich i wrzasnęłam:
- spływaj stąd zarazo! - Uderzył mnie w policzek. Stanęłam jak wryta wpatrując sie w niego. Wzrokiem przewiercał mi czaszkę. Po chwili sie opanował. Splunęłam mu na buty nie dając po sobie poznać, że policzek mi zaraz wypadnie. Gale prawie rzucił się na niego ale Rob i Dan go powstrzymali. Tamten machnął na swoją zgraję, rzucił gniewne spojrzenia i odszedł. Dopiero gdy zniknął złapałam się za policzek.
Alice podbiegła do mnie i objęła ręką mój policzek.
- Nic ci nie jest? boli? zabiję tego...
- Nic mi nie jest, daj spokój.
- byłaś dzielna - odezwał się Dan.
- Dzielniejsza niż mi się zdawało - spojrzał na mnie Gale - przepraszam, ja...
- Nie szkodzi, mam nauczkę by nie rzucać się pomiędzy walczące byki, co nie? - uśmiechnęłam się lekko. 
Zadzwonił dzwonek na kolejna lekcję. Teraz mam lekcje z Galem i Alice. Siadłam z Alice w ławce a Gale siedział dwie ławki za nami. Nie mogłam się powstrzymać by na niego nie zerknąć. Akurat się nie patrzył. Alice szturchnęła mnie łokciem.
- psssst, ziemia do Silviii, cos się tak zagapiła? - szepnęła
- Daj mi spokój - odszepnęłam.
Nagle nad ławka stanął staruszek, o ''grubych kościach''. Odezwał się baryton:
- Panno Intrigue. O czym tu tak szepczemy? Jest cos ciekawego z czym chciałybyście się podzielić z klasą?
-  Przepraszamy już nie będziemy - Odparła Alice
- tak, dokładnie- Dodałam
- no ja myślę - Szorstko odparł pan Vestllar.
Do końca lekcji tylko zerkałam na Gala i próbowałam słuchać tego co mówi nauczyciel.
Lekcje jakoś zleciały. Wracaliśmy do domu. Rodzeństwo i ja.Gale trzymał się na uboczu i czasami na nas zerkał jak plotkowałyśmy o całym dniu. Nic nie mówił. Nie będę go wypytywała o co chodzi. Może ma jakieś swoje sprawy.Weszłam do domu. Mama jeszcze była w pracy. Czas na lekcje. Wszystkie książki starannie rozłożone na biurku. Trzeba się wziąć do pracy tak? Średnia sie sama nie utrzyma. Zrobiłam połowe zadań ale cały czas pamięcią wracałam do dyskoteki. Zadzwonił telefon.
- Halo? Hej Mamuś, cos się stało?
- Córcia, muszę wyjechać na parę dni. Szef znowu coś ode mnie chce. Niedługo zacznie się zlot. Przygotowania trwają. wiesz jak znosi niedoskonałości, prawda?
- ''Nasze Symetryczne miasto musi być dopięte na ostatni guzik'' - udałam głos szefa Mamy.
- Dasz sobie radę prawda? Niedługo przyjadę. kocham cię śnieżko - cmoknęła do telefonu i się rozłączyła.
Zadzwoniłam do Syzane. odebrała od razu.
- Słuchaj, mama wyjeżdża na parę dni. Co powiesz gdybym u ciebie zanocowała? chociaż na jedną noc?
- pff nie możesz, skd wgle taki pomysł? Dobra żartowałam. Jasne że tak głupolu! jutro?
- okej! Po szkole do ciebie padnę.
- super, Buziaki!
- Buziaki Mała!

***

Rozdział III/

Rozdział III
'' Niebiosa''

Gale otworzył nam drzwi od samochodu, podał rękę do Syz ale ona tylko przybiła mu piątkę i wyszła. Zawsze uważała, że może dać sobie radę wszędzie tym bardziej sama wyjdzie z samochodu. Teraz podał rękę mi. Co by się ze mną działo gdybym nie przyjęła od niego ręki. wyszłam z samochodu. Okręcił mną lekko, nachylił sie i szepnął mi do ucha:
- zamawiam z tobą jeden taniec, śnieżko - i musiałam uważać by nogi nie ugięły mi się pod jego uśmiechem.
Pachniał wodą kolońską i takim specyficznym brzoskwiniowym szamponem do włosów. Weszliśmy za jego siostrą do klubu. Od razu buchnął zapach alkoholu, papierosów, przeróżnych smakołyków i mieszanka perfum wszystkich zgromadzonych zmieszana z potem i prawdopodobnie starsi popalali sobie trawke w kiblach bo ten zapach był intensywniejszy od reszty i nieco inny. Cały lokal pochłonięty był falami kolorowych świateł. W uszy na chama wbijała się piosenka Foals - my number. Dudniła w bębenkach i od razu chciało się tańczyć. Wywijałam z Syzane na parkiecie. Kto jak kto, ale my naprawdę umiałyśmy się ruszać na parkiecie, rozwalałyśmy systemy. Zmęczone po godzinie intensywnego tańca usiadłyśmy przy barze obok Gala. Jakaś panna miziała go po policzku i szeptała do ucha. Ledwo odwracając głowę z jej uścisków powiedział:
- zamówiłem wam drinki. Nie martwcie się, nikt nie będzie sprawdzał ile mamy lat. Zaraz wracam..
Dziewczyna pociągnęła go gdzieś za sobą za rękę. Oczy lekko zapłonęły mi zazdrością. Jak śmie mizdrzyć się z tą lalunią na naszych oczach. Syzane coś do mnie mówiła ale jej nie słuchałam. Pociągnęłam długi łyk odurzającego napoju. Był słodki i palił moje gardło chyba wypalając wszystko po drodze.
- Hej, piękna! spokojnie, nie będę cię niosła do domu - puściła mi oczko i sama wzięła taki sam łyk.
Zaśmiałyśmy się głośno i ruszyłyśmy na parkiet. W uścisku ludzi wijących się było mi strasznie gorąco. Popijałyśmy jeszcze kilka razy niedozwolonego przysmaku i tańczyłyśmy. Nigdy jeszcze nie czułamsię taka szczęśliwa. Lekko kołowało mi się w głowie. Nogi same wędrowały ścieżkami, które znały tylko mrówki.
Poczułam nagły przypływ odwagi. Grała teraz jakaś wolniejsza piosenka. Syzane szturchnęła mnie w ramię i wskazała brodą na Gala siedzącego teraz samotnie przy barze popijającego drinka. Miał rozpiętą koszulę i prawdopodobnie zgubił swoją marynarkę. Albo ktoś mu ją zdjął i ''zgubił''. Pewno ta blond włosa barbie. Przechwycił mój wzrok. Zrobiłam kilka głębokich wdechów. Poprawiłam się i ruszyłamw jego stronę troszeczkę chwiejnym krokiem.
- wiesz chyba teraz mam czas by z tobą zatańczyć,ale jeszcze sprawdzę w notatniku - udając ze wyciągam notatnik, polizałam palca i w powietrzu przewracałam kartki - Tommy, Rendy, Kayle...
Spojrzałam na niego i zobaczyłam jak jego kąciki ust wyginają się w figlarnym uśmiechu.Wziął mnie za rękę i poprowadził na środek parkietu. Objął mnie w pasie a ja oplotłam jego szyję. Był ode mnie o głowę wyższy. Czułam na sobie mięśnie jego brzucha. Tańczyliśmy teraz niemalże niczym jedno ciało. Dla mnie nie liczyło się nic, spojrzałam mu w oczy. Mój nos znajdował się przy jego nosie. Zmierzył moja twarz od podbródka w końcu sięgając po oczy. Lekko oblizał wargę. Ten moment chyba trwał godzinami. Widziałam własne odbicie w jego szklanych tęczówkach. Gdy się w nie patrzy wygląda to tak jakby cała Grenlandia znajdowała się właśnie w nich. Nasze usta jakby same się zbliżały do siebie gdy usłyszeliśmy jakieś krzyki.Ludzie panikowali i wybiegali z Klubu. Naszyjnik znowu buchnął niesamowitym blaskiem. Ktoś wrzucił do lokalu bombę gazową. Nie wiem co się potem stało. Pamiętam tylko takie urywki. Gala niosącego mnie na rękach. Biegnących ludzi pięknie ubranych. Warkot samochodu. ocknęłam się w połowie drogi do domu. Syzane chyba spała. Oby nie była pijana w trupa, proszę. Albo żeby to nie był ten gaz. Gale zatrzymał się na poboczu. Zerknął przez ramię.
- Nic ci nie jest? Na moment chyba odpłynęłaś. Dobrze się czujesz? - odwrócił się do mnie przodem.
- Co to było?
- Bomba narkotykowa. Wymyślili to kolesie z mojego rocznika. Dlaczego mają ćpać sami jak mogą bawić się wszyscy? Mamy szczęście, że wyszliśmy zanim całkiem do nas doszło...
Syz cos pomamrotała pod nosem i obudziła się gwałtownie z krzykiem.
- Jezus Maria! Pomocy! Porywacze! Zatkałam jej usta ręką.Spojrzała na mnie i momentalnie się uspokoiła.
Spojrzeliśmy się na siebie z Galem i parsknęliśmy śmiechem.
- Bardzo śmieszne wiecie!
- Jezus Maria, Porywacze! Pomcy! - cienkim głosikiem przedrzeźnił brat siostrę. Zaśmiał się głośno.
- która jest godzina? - zapytała.
- no gdybyśmy nie wyjechali 10 min temu, jeszcze dwadzieścia minut i miałybyście szlaban.
Spojrzał na mnie. Przez chwilkę jakieś uczucie mignęło mu przez twarz. Jakby coś mu się przypomniało patrząc na mnie i skulił głowę. Chyba nie wstydzi się tego że prawie mnie pocałował? A może wstydzi...
Odwróciłam szybko głowę do szyby by zakryć moje rumieńce oblewające policzki.Na chwilę zapadła cisza.
- Coś się stało? No to jedziemy czy nie?
- Tak, tak - dodał pospiesznie gale i odpalił samochód. Syzane zasnęła.
Podwiózł mnie pod dom i gdy już miałam wychodzić pośpiesznie powiedział:
- zaczekaj, proszę...
- Ale ja...
Podszedł do mnie, staliśmy tylko o kroczek od siebie.
- nic nie mów - Zatkał mi usta palcem.
Nachylił się. Pocałował mnie. Rzucił ten swój uśmiech na pożegnanie i odjechał.
Teraz już mogę zamienić się w kałużę. Niech ktoś mnie podtrzyma.

Rozdział II

Rozdział II

 Przyglądałam się chwilkę naszyjnikowi. Przez moment wydawało mi się, że w środku jest jakby taki płyn, coś w stylu lampy z lawą. Migotał mi przed oczami i jakby lekko się zaświecił. Coś stuknęło w okno. Spojrzałam jeszcze raz na wisiorek ale był teraz taki sam jak przedtem o intensywnym kolorze nieprzeniknionej głębi fioletu. Znów cos uderzyło w moje okno. Kamyczek trącony przez wiatr nie czarujmy się, ale tak perfekcyjnie w okno nie wali. Wyjrzałam a na dole stała Syzane. Jej długie kręcone włosy z pasemkami dredów z koralikami rozwiewał wiatr.
- Hej! Coś się stało? - zawołałam do niej.
- W sumie nie, ale zapomniałam mojego pierścionka! - krzyknęła.
- Zaraz ci go zrzucę! - Odkrzyknęłam i poleciałam do kuchni po pierścionek.
Wleciałam niczym burza. Pierścioneczku gdzie jesteś maleńki. Gdzie ona cię mogła położyć? Pomyślałam do siebie. Przeszukałam pod szafkami. W zlewie. W szafce. Nawet w zmywarce. Nie widzę. jestem ślepa czy co? Gdzie ona go mogła położyć? Tak odruchowo dotknęłam naszyjnika, zaświecił się i Bingo! Leżał na wieczku od cukierniczki. Że też musiała go tam położyć. Ale zaraz, zaraz... To naszyjnik czy sama go zauważyłam? Nieważne, powiedźmy że sama go dostrzegłam. Pobiegłam na górę i zrzuciłam jej pierścionek. Uśmiechnęła się szeroko i pomachała mi na pożegnanie. Odprowadzałam ją wzrokiem gdy nagle zatrzymała się i odwróciła.
- Silvia! - krzyknęła
- Co?!
- Co robisz jutro? Wiem jest niedziela ale Gale mówił...
- Co? - prawie jej nie rozumiałam, wiatr wszystko zagłuszał.
- Gale mówił, że ma zaproszenie do ''Niebios'' i może zaprosić osoby towarzyszące!
- Co? Do ''Niebios''? Kiedy?
- W niedzielę! 
- Ale przecież potem jest szkoła!
- Ja wiem! No dawaj! Uprosimy twoją mamę!
- ale ja nawet nie mam się w co ubrać!
Powiedziała cos czego niedosłyszałam.
Co? - Krzyknęłam z całych sił.
- Ja mam coś w sam raz dla ciebie! Nie martw się!
- Ale...
-Też cię kocham! Buziaki śnieżko!
I pobiegła. A jak ja to teraz powiem mamie? Ona mnie nie puści dzień przed szkoła żeby iść na jakąś dyskotekę.  Ale przecież będzie Gale i Syz. Co może mi się z nimi stać? Na pewno mi pozwoli.

***

Nawet nie pamiętam jak po wczorajszym ogarnięciu się w toalecie i położeniu się do łózka zasnęłam.Co to za koc? Pewno mama mnie nakryła widząc, że już śpię. Zeszłam na dół i zobaczyłam tylko karteczkę. 

W mikrofali masz kakao. Zrób sobie kanapki czy co tam chcesz. Dziś będę w pracy do 20. buziaczki Aniołeczki. Super. Jak Syzane ma ja teraz przekonać? Myślałam, że wróci wcześniej. Zadzwoniłam do niej ale odebrał jej młodszy brat.

- Cześć ślicznotko! Umówimy się?

- Nigel nicponiu. Gdzie Syz? Daj mi ją.

- Oj dobra dobra, już ci ja daje - Powiedział naburmuszonym głosem. Chyba się obraził. Biedny maluch. 

- Cześć ślicznotko! - krzyknęła uradowana śmiejąc się pod nosem.

- Co wy macie z tym prawieniem komplementów? to uwas rodzinne? - zaśmiałam się cicho.

- Słuchaj mnie teraz. Ubierz się i wpadaj do mnie. 

W tle słychać było wściekłego Gala. *Syzane! Gdzie jesteś? Zamorduję cię! oddawaj moje ubrania! Syzane zobaczysz jak cię dorwę!...*

- Dobra czekaj, muszę uciekać, Do zaraz! Krzyknęła śmiejąc się i przerwała połączenie.

Jak ja bym chciała mieć rodzeństwo. Starszego brata takiego jak Gale. Całego Gala. Trzepnęłam się lekko w głowę. Co ty wygadujesz świrusko? Syknełam do siebie i rozesmiałam się. Jak dziwnie musiała wygladać ta sytuacja gdyby ktos na mnie teraz patrzył. Ubrałam bordowe rurki i koszulkę z napisem '' I've got no bright idea where we go this time''. Narzuciłam na siebie skórzaną kurteczkę. Musnęłam usta czerwoną szminką. Ubrałam na siebie ulubione trampki i już mnie nie było. W połowie drogi przypomniałam sobie że nic nie zdadłam. Wszystko jedno. Zjem coś po drodze. Zatrzymałam się na chwilkę w ulubionej kafejce. Zamówiłam dwie kawy i dwa rogaliki z dżemem. Chwila drogi i już byłam koło domu Syz. Nie zdążyłam zapukać a Syzane wyleciała za drzwi i zaparła je plecami śmiejąc się głośno.

- Mam dla ciebie rogaliki - wyszczerzyłam szeroko zęby smiejąc sie poczęści z sytuacji.

*Otwieraj małpo jedna. Zobaczysz jeszcze!* Prawdopodobnie robi rozbieg bo głos zanikał.

Odsunęła się od drzwi żeby mnie przytulić i jak z procy wyleciał Gale w samym ręczniku. Rozłozył się plackiem przed drzwiami i twarzą w trawie. Parsknęłysmy smiechem w jednej sekundzie. Popatrzył na nas po części wsciekły i zażenowany. Wstał trzymając się za ręcznik i popatrzył na nas gniewnym wzrokiem. Zobaczyłam jego idealnie wymodelowany brzuch twardy jak skała. Był smukły. Popatrzyłam na jego napięte mięśnie. Zmierzył nas wzrokiem,mruknął coś dosiebie i poszedł zniesmaczony. Śmiałysmy się nadal. Syz naśladowała jego zachowanie sprzed chwili, zasmiałysmy się i poszlysmy do kuchni zjeść rogaliki i napić się kawy. W pokoju na kanapie z magazynem modyw ręce siedziała mam Syz.

-Dzień dobry Silvia. Jak się masz? - uśmiechnęła się szeroko. 

- Dziękuję, bardzo dobrze.

Skinęłam i weszłysmy do kuchni a ona znów zagłębiła się w czytaniu magazynu.

Przyczłapała do nas Kam i słodkim głosikiem krzyknęła: Śiiiilfiaaaa! I przykleiła mi sie do uda. 

- Cześć kryszynko, co u ciebie słychać?

- dopśe. Sopacz,mam lalę od Gala. Nasyfa się Anabell, szpójsz!

- jaka piękna, uhuh.

Młoda usmiechnęła się anielsko. Poklepałam ja poczuprynce i poleciała. Chyba do Tess. 

Czasami myślę sobie jak u nich w domu musi być wesoło. Nie to co u nas. Chociaż nie ma na co narzekać.

- A gdzie jest Tess?

- A ja nie wiem. Pewno w swoim bananowym  świecie na swoim wybiegu - zaśmiała się i dodała - A pro pos śnieżko, to jak? Idziemy dzisiaj? Chociaż nie wiem czy teraz nas ze soba weźmie. Odchyliła sie lekko na krzesełku śmiejąc się głośno.

- Moja mama wyszła dzisiaj rano gdy jeszcze spałam i wróci dopiero o 20. Nie zdążymy tam dotrzeć na czas. A co jeśli się nie zgodzi?

- Nie bój zaby. Moja mama to załatwi. Spokojnie. 

Pobiegła do mamy,kucnęła jak aniołek i zaczęła cos do niej gadać śpiewnym głosem. Nie wiedzac co zrobić obróciłam sie w stronę jasnozielonego blatu i zwięłam łyk kawy. była taka dobra, jak zawsze.

Przyleciała. Zamknęła mi rękami oczy od tyłu i szepnęła:

- Zgadnij co powiedziała? Zabieram cię dziś na imprezę! 

Zaciągnęła mnie do pokoju. Siedziałysmy tam nawet nie wiem jak długo plotkując i przygotowując się do wyjścia. już było prawie ciemno. gale zapukał do drzwi:

- Jezu, laski... ile mozna się stroić?  Czekam przy samochodzie!

Skinęłyśmy do mamy Syz. skomentowała ze wygladamy przepięknie i mamy wrócić nie później niż o 12.

Pierwsza z domu wyszła Syzanne ubrana w czerwon cekinową kieckę na ramiączkach. Czarnym szalem w czerwone kropki obwiązanym na włosach i czarnych wysokich szpilkach. Ona zawsze wyglada pięknie. Nawet w tych swoich porozciaganych ciuchach ale teraz przebiła wszystko. Nie to co ja. wyszłam tuz za nią a syz i Gale przygladali mi się z zapartym tchem. usłyszałam jak Gale szepnął do Syz: gdzie jest nasza Silvia?

byłam ubrana w granatową, obcisłą kieckę bez ramiączek. Moja czarną skurzaną kurteczkę ala rockmenki i czarne szpilki. Idąc modliłam się by się nie wywalić. Włosymiałam lekko podkręcone na koncach i oczy pociągnięte tuszem i prosta kreską. Gale przyglądał się jak byzobaczył ducha. Poczułamże się rumienię.

ocknął sie i odpalił:

- wyglądasz nieziemsko! To jak jedziemy? 

I pojechałyśmy.

Rozdział II

  Właśnie dotarliśmy do księgarni. Ledwo co, bo o godzinie 15 wszystkie pojazdy miejskie wyłączają się i stają w miejscu. Kierowcy maja godzinna przerwę. My zdążyliśmy dojechać przed przerwą. Tak to resztę drogi szli byśmy sami.
- ten budynek jest tak odjazdowy, że z samego patrzenia na niego przechodzą już ciarki - ekscytuje się Gale.
- nie zdziwiłabym się jakby w nim straszyło - odparła równie podekscytowana Syzanne.
A ja przed samą sobą muszę przyznać, że faktycznie budynek przyprawia o dreszcze ale to nie jest spowodowane ekscytacją, z lekka jestem przerażona nawet. Tylko im przytaknęłam.
  Weszliśmy do środka kolejno: Gale, Syz i ja. Nie przeszliśmy paru kroków a ten już wyskoczył zza rogu. Podskoczyłam jakby mi ktoś wylał wrzątek na stopy. Przestraszyłam się. A oni tylko się śmiali. Syz i Gale od małego nigdy niczego się nie bali. On jest typem podrywacza a ona niczym hipiska z lat 70. Teraz nikt już się tak nie zachowuje ani nie ubiera raczej patrzą na nią jak na dziwaka. Ale ona chciałaby żyć w tamtych czasach. To chyba jej największe marzenie. Idziemy dalej. Doszliśmy do głównej sali. To pomieszczenie to chyba ma kilka pięter bez dachu bo książki sięgają tak wysoko że nie idzie sięgnąć okiem. Od wyboru do koloru, stare i nowe, w twardej okładce i miękkiej, chyba największy zbiór książek na całym świecie. Oczywiście wszystko idealne, można by się tego spodziewać. Książki poukładane są alfabetycznie w każdym przedziale i każdy przedział ma swoja tematykę. Ale przy czym zatrzymując swój magiczny, tajemniczy i ciekawy nastrój. Gale pognał do działu z czasopismami z superbohaterami a Syz do przedziału z książkami o kwiatach. A ja? Gdzie ja chcę iść? Ciągnie nie niesamowicie do działu z magią. Nie wiem dlaczego. Oczywiści w każdym przedziale są dodatki charakteryzujące daną tematykę. Zauważyłam piękny wisiorek z fioletowym oczkiem w czarnej oprawce, od razu mi się spodobał. Ubrałam go chociaż na chwilkę. Nagle usłyszałam szmer.
- czy ktoś tu jest? - powiedziałam półgłosem. - Gal to nie jest śmieszne. - dodałam trochę głośniej.
Ale wyjrzał tylko z daleka z innej tematyki. To nie mógł być on. Ale przecież Syz też jest daleko.  Jestem głupia, przecież to księgarnia publiczna. Każdy może tu być. Przechodziłam z tematyki z magią do przedziału gdzie wszystko było o Bogu i różnych wiarach także. Były tam biblie, mniejsze, większe różnego typu księgi, ale naprawdę ciekawe. Ale zobaczyłam że na stoliku leży kartka. A w niej: Przyjdź tutaj za dwa dni o 18.18 będę czekał. Odskoczyłam. Ale jak to? Czy to do mnie? Zdążyłam tylko schować kartkę gdy Syz wyskoczyła w takiej wielkiej pelerynie z działu z magią.
- Buuuuuuuu, to moja peleryna niewitka. Uuuu nie widzisz mnie - mówiła upiornym głosem Syz.
- Weź, ale ty jesteś śmieszna. 
- Oj przestań, chodź przestraszymy mojego braciszka.
Ubrałam na siebie druga pelerynę i sunęłyśmy przedziałami jak typowe zmory. Obskoczyłyśmy biednego chłopaka, wystraszył się śmiertelnie i wzdrygając uderzył lekko głową o filar.
- Niech ja was złapię, zobaczycie! - krzyknął Gal.
Rzuciłyśmy peleryny i uciekałyśmy z piskiem śmiejąc się z Księgarni. Po czym wszyscy razem wylądowaliśmy śmieją
c się na trawniku. Niczym małe dzieci. A nie oszukujmy się, mamy po 16 lat a Gal ma 17. Po czym gal spojrzał tylko na Bloutneka i pognał wymawiając tylko - Narka laski. bloutnek to mały, super sprawny przenośny komputer tak rozbudowany, że nikt nie nosi już lustrzanek, tabletów, telefonów i laptopów osobno. Wszystko jest w Bloutneku. Naprawdę wielkie udogodnienie. Oczywiście ci najbiedniejsi moga je tylko oglądać i marzyć o czymś takim. Ja mam tez chociaż nie jestem tak bogata ale to tylko dlatego, że mama Syz podarowała mi taki na święta.Pamiętam jak mama była zła. Ciągle powtarzała: A co to nas nie stać? Stać nas! I nie musi nam pomagać tylko dlatego, że... że taty już nie ma! Była bardzo zła ale pogodziła się z tym i ze stratą taty. Tata był przewlekle chory aż w końcu umarł.
  Poszłyśmy do mojego domu, popiekłyśmy trochę ciasteczek, poplotkowałyśmy i Syz wróciła do domu. A mi dopiero teraz przypomniało się, że mam ten wisiorek z księgarni i jeszcze ta kartka. Co to może oznaczać? Może powinnam się wybrać? Nie wiem.