Rozdział V

Przyszłam zmęczona po szkole do domu, dzisiaj idziemy na kręgle. Mam nadzieję, że się odprężę. Chociaż trochę. Mama przygotowała mi obiad i zostawiła karteczkę. Neveedy lezą na komodzie, odgrzej sobie obiad i jak chcesz to idź z przyjaciółmi, wrócę około 23. Odgrzałam to co mi zostawiła i zjadłam wszystko, kocham jak mama gotuje. Trzeba by było trochę przed wyjściem się pouczyć. Przejrzałam wszystkie lekcje na jutro, nauczyłam się przynajmniej trzech lekcji w tył tak w razie czego. Akurat zostało mi pół godziny na przygotowanie się. Założyłam czarne jeansy, koszulkę w więzienne paski, marynarkę w bordową kratę niczym męski szkocki kilt i buty typu vintage. Wyglądam normalnie, na luzie i niezobowiązująco. Czyli tak jak powinnam wyglądać. Czarne włosy rozpuściłam z kitki i rozpięłam moją prosta grzywkę. Poprawiłam usta szminką a czarne kreski dodały bardziej zalotny wygląd moim oczom. Rozległo się pukanie do moich drzwi. Przyjechał trochę prze czasem. Zaczęłam szukać kluczy by otworzyć drzwi, bo pamiętam gdzie je położyłam

- Już idę! - krzyknęłam z pokoju obok.

- Szybciej trochę mi zimno! - Zza drzwi rozległ się męski głos Rizzela.

Mam. Znalazłam. Otworzyłam drzwi i co zobaczyłam? Ten pajac stał przede mną w jaskraworóżowych okularach – nerdach i jasnoróżowym trykocie, bokserki wystawały mu spod niego. Parsknęłam tak głośnym śmiechem, że chyba zwróciłam na siebie uwagę całej okolicy. Spojrzałam jeszcze raz i nie mogłam powstrzymać śmiechu.

- Trochę mnie pije, byłaś pewna proponując mi to? - Potruptał z nogi na nogę.

- Przecież ja żartowałam głuptasie. - mówiłam przez śmiech.

- Jak miło zobaczyć cię tak uśmiechniętą – zaklaskał aktorsko w dłonie. - Ale teraz serio, mogę się u ciebie przebrać?

- Wchodź, nigdzie się tak z tobą nie pokażę.

Wszedł ocierając się o mnie jak Annie gdy próbuje być ode mnie w jakiś sposób lepsza stawiając stopy jak zawodowa baletnica i odwrócił się przez ramię.

- Ale tyłek mam w tym świetny – uśmiechnął się uwodzicielsko. Zaczął ściągać go na moich oczach, za chwilę stał już w samych bokserkach.

- Wiesz, że istnieje takie coś jak łazienka i jest po prawej za kuchnią?

- Tak wiem, ale chciałem ci sprawić przyjemność moim widokiem – puścił oczko.

Założył na siebie czarne spodnie Alpha khaki dockers, biały podkoszulek i granatową koszulę w kratę. Chyba faktycznie był na zakupach albo jeszcze bo jeszcze go w tym nie widziałam. Miał na nogach czarne engineer'y.

- To jak – zakręcił kluczykami od samochodu w palcach – jedziemy?

- No to jedziemy, reszta będzie na miejscu.

Wsiedliśmy do jego samochodu. Włączył radio, które umilało nam jazdę. Założyłam na głowę jego czerwona czapkę.

- Ładnie mi?

- Szczerze? Tak, tobie we wszystkim ładnie

- oj dobra dobra, mówisz tak żeby mi zapunktować.

- A zapunktowałem? - uśmiechnął się.

Wzniosłam oczy do nieba i obniżyłam szybę przy moim siedzeniu. Wystawiłam rękę i czułam jak zimny wiatr mi ją cała oblewa. Oziębiłam ją trochę i położyłam mu na karku.

- Jezu, zimne! Zdejmij to! - Zachichotałam i właśnie podjechaliśmy pod kręgielnię.

Reszta śmiała się i żartowała przy wyjściu. Podeszliśmy do nich.

- No ile można czekać – Powiedziała Grace.

- to jest Rissel, Rissel to kolejno od lewej - Rob, Syzanne znasz, Alice, Grace i Dan.

- Miło mi was poznać – podał wszystkim dłoń. Dan go zagadał i weszliśmy do środka.

Syz porwała mnie lekko na tył grupy

- No no, skąd on się urwał? Że tez musiałaś trafić na takiego przystojniaka. Nie dziwie ci się.

- Oj daj spokój – zaśmiałyśmy się.

Graliśmy tak przez parę godzin. Zamówiliśmy pizzę i dojadaliśmy w międzyczasie. Rissel instruował mnie typowym chwytem podrywacza jak poprawnie turlać kule do kręgli. Ale przyznam, jestem straszna sierotą w kręgle. Dogadywaliśmy się wszyscy naprawdę dobrze. Chłopaki zamówili trochę drinków na ''rozluźnienie'' atmosfery. Ale rozluźnić to jej już się chyba nie da bardziej.

- A mama nie będzie zła? - Zapytał Rissel.

- A co powiesz jej? - odparłam bez obaw z uśmiechem.

Obok był duży parkiet i grała muzyka, kręgielnia to tak naprawdę jeden wielki klub, a nazwę nosi taką, że zawsze zaczyna się tu od kręgli a kończy na dyskotece. Wszyscy ruszyliśmy by trochę potańczyć. Muzyka trance zaklinała nas niczym jak węże. Na środku sali byliśmy tylko ja i on. Nie wiem gdzie się nauczył tak tańczyć, ale nie obchodzi mnie to. Ważne przecież jest by dotrzymał mi kroku. Oplotłam jego szyję rękoma a nasze biodra były niemalże jednym organem. Pocałował mnie w szyję, policzek a potem spojrzał mi w oczy. Rękami błądził po moich plecach i palcami między moimi włosami. Nasze usta połączyły się, najpierw delikatnie a potem mocniej. Na chwilę jakby świat zatrzymał się, a muzyka ucichła. Przerwał pocałunek i uśmiechnął się. Czułam jak kąciki jego ust wędrują do góry tuz przy moich.

- A co powiedziałabyś gdybym zaproponował ci pójście ze mną na tegoroczne połowinki? - splótł moje dłonie ze swoimi.

- Zgodziłabym się, bez zastanowienia. - i znów pocałował mnie delikatnie.

Parę kolejnych godzin żartowałam sobie z dziewczynami a chłopaki dyskutowali bardzo intensywnie na swoje męskie tematy. Oczywiście dokończyliśmy grać w kręgle, teraz trochę bardziej nieudolnie ale bawiąc się przy tym świetnie. On nie spożył alkoholu wcale, nawet nie tknął . W sumie podobało mi się to. Taki chłopak jak on na pierwszy rzut oka zdawałoby się, że baluje do rana, ogrywa rywali w pokera za pieniądze, pali papierosy i cokolwiek sobie jeszcze wymyślisz. Ale nie, on po prostu czuje się z tym dobrze i szczerze mówiąc trochę mi wstyd gdy odłożył mi drinka bym więcej sama go nie tknęła. Z drugiej strony jednak się cieszę. Nawet nie wiem dlaczego po niego sięgnęłam, może czas by trochę nad sobą pomyśleć. Wychodząc rozdzieliliśmy się do samochodów i każdy pojechał w swoja stronę domu. Rissel otworzył mi drzwi do samochodu i chwilę rozmawiał przez telefon. Wyjrzałam do niego przez szyber dach. Zerknął na mnie i odszedł parę kroków, teraz go na pewno nie mogłam usłyszeć. Gestykulował tak jakby się z kimś kłócił. Albo przynajmniej prowadził poważną konwersację. Schowałam się do samochodu i wyglądałam tylko przez szybę kierowcy. Rozłączył się i trochę zdenerwowany podszedł do samochodu, gestem kazał mi uchylić szybę.

- Coś się stało? - zapytałam ponaglając go.

Oparł ręce na szybie i wpatrywał się we mnie przez parę sekund.

- Obiecasz mi coś?- powiedział twardo i trochę w stylu ojca, który nakryje cię na kradzieży pieniędzy.

- Tak, tylko powiedz mi o co chodzi. - Przekręciłam lekko głowę na bok, nie za bardzo wiedziałam o co mu może teraz chodzić. Przecież nic chyba złego nie zrobiłam.

- Muszę na chwilę gdzieś pójść, obiecaj mi, że zaczekasz tutaj na mnie aż po ciebie przyjdę. - Nakazał surowym głosem, tak obco i beznamiętnie. Tylko mu przytaknęłam bez słowa. Posłał mi uśmiech, odwrócił się i pomaszerował pewnym krokiem gdzieś ścieżką za kręgielnie. Stukałam paznokciami o panel. Rozejrzałam się trochę na kręcących się naokoło ludzi. Jeszcze jakaś para poszła tą samą ścieżką co mój anioł. Zaraz po nich chłopak z turkusowym irokezem i drugi z licznymi tatuażami na rękach. Wszyscy wyglądali jakoś... podobnie. Trochę się niecierpliwiłam. By zabić nieco czas włączyłam sobie odtwarzacz z jego płytą z piosenkami w środku. Znam prawie wszystkie kawałki, które tam lecą. Zaczęłam przełączać je beznamiętnie. A jego wciąż nie było. Gdzie on poszedł? Zerknęłam na telefon, jest już 22: 45. Nie ma go już od pół godziny. Przecież obiecałam mu, że tutaj zostanę. A jak mu się coś stało? Albo tamci mu coś zrobili? Nie wytrzymałam i z wahaniem otworzyłam drzwi. Wystawiłam nogi za samochód jakbym pierwszy raz wysiadała na księżycu. Postawiłam je na ziemi i dalej poszło jak składka. Zagłębiłam się w głąb ścieżki odpychając co róż jakieś gałązki drzew. Ścieżka była bardzo dobrze wydeptana, jakby ktoś chodził tędy setki razy. Na końcu dróżki stała jakaś stara szopa. Po co on miałby iść do jakiejś szopy? A tamci ludzie? No nie mówcie mi, że chodzą tutaj ćpać a on jest jakimś dilerem, czy coś? To wyjaśniałoby bredzenie o tym że jest moim aniołem. Tak to ma sens. Gdyby ktoś słyszał jakie ja brednie wygaduje wyszłabym na wariatkę. Usłyszałam za sobą trzask suchej gałązki.

Odwróciłam się w tym samym momencie.

- Anabell? Co ty tu robisz? - Z cienia wyłoniła się ciemna postać kobiety. Była wysoka, szczupła o bladej cerze, wyglądała jakby miała około 40 lat. Długie blond włosy z przesmykami siwizny opadały jej na łopatki. Stała z brodą wysoko uniesioną i rękami za plecami. W pierwszym momencie zauważyłam jaka jest piękna. Ma smukły podbródek, wystające kości policzkowe, podłużne łezkowate oczy i odsłonięte przylegające do twarzy uszy z kolczykami o takim samym kolorze jak mój medalion. Ale wyraz twarzy był raczej poważny i za razem łagodny. Trochę władczy. Miała na sobie coś na wzór zbroi, tylko w damskim fasonie i raczej jako lekka ochrona niż przeznaczona do walki. Podeszła kilka kroków i obeszła mnie dookoła.

- To zadziwiające, w pierwszej chwili wzięłam cię za twoja matkę. Ty musisz być zapewne jej córką. Silvia tak? - Mówiła inteligentnym i rozważnym tonem. Wzięła w palce moje włosy i i powoli stanęła przede mną. - Jestem Lynn, co robisz tutaj sama w środku nocy w ciemnym lesie? - Przymrużyła lekko oczy i uśmiechnęła się, już widziałam gdzieś taki sam uśmiech.

- Pies mi uciekł, myślałam, że pobiegł w te stronę. - nie utrzymywałam z nią kontaktu wzrokowego.

Obeszła mnie i stanęła, automatycznie obróciłam się w jej stronę. - Nie radziłabym chodzić ci tutaj samej, lepiej wróć do domu, pies sam się znajdzie. - Splotła ręce z przodu. - Ale miło było cię poznać i wiesz, przypominasz mi trochę kruka z tymi czarnymi włosami, ale zmykaj już.

Jej głos wydawał się być niezwykle uspokajający i przekonywający. Trochę jakby zaklinała mnie głosem tak melodyjnym i uczuciowym. Ni chciałam więcej przebywać w towarzystwie tej kobiety. Przyprawiała mnie o dreszcze za razem upewniając mnie podświadomie że nic się nie dzieje. Może to wszystko było za sprawą ruchów które wykonywała, wyrazu twarzy.

- Nie będę już Pani przeszkadzać, Do widzenia.

- Jeszcze jedno. Niech ta rozmowa zostanie naszą tajemnicą. - Zawróciłam ścieżką i wróciłam do samochodu. To było naprawdę dziwnie. Ale w pierwszej chwili uświadomiłam sobie, że pytała mnie co ja tu robię a ona? Kobiety chyba nie przechadzają się same po lesie. A w kręgielni na pewno nie była. Otworzyłam drzwi do samochodu i usiadłam z nogami spuszczonymi do ziemi po stronie kierowcy by mieć dobry widok na ścieżkę. Skąd ja mogłam znać ten uśmiech i skąd ona zna moje imię, a co gorsza imię mojej matki. Za pięć minut zjawił się Rissel.

- Przepraszam, że musiałaś tyle czekać. Już jedziemy do domu. - uśmiechnął się przepraszająco. Mam wrażenie, jakby coś przede mną ukrywał. Miał na sobie inne buty niż przedtem. Cięższe i mocniejsze.

- Co to za buty? - przymrużyłam oczy.

- Buty? Jakie... - spojrzał w dół i podrapał się ręką w głowę. - Miałem je wcześniej, przebrałem je bo są o wiele wygodniejsze. Pewno nie zwróciłaś uwagi.

Wepchnął się koło mnie na siedzenie a ja przesunęłam się obok. Uśmiechnął się do mnie tak jak zawsze,złowieszczo i tajemniczo. Ten uśmiech. Taki jak tej kobiety. Ale może mi się tylko zdaję. Za piętnaście minut już byliśmy pod domem. Wysiadłam z samochodu ale Rissel uchylił szybę i powiedział :

- Nawet się ze mną nie pożegnasz? - Posłał mi szeroki, pewny uśmiech.

Podeszłam do niego i pocałowałam go w usta.

- Na więcej nie licz – Oblizał usta a ja weszłam do domu.

Rozdział V

Zaczęłam powoli rozwiązywać i ściągać buty w korytarzu by mieć trochę więcej czasu by opanować emocje, powiesiłam kurteczkę i spojrzałam na lusterko na ścianie. Gdyby nie te czerwone oczy wyglądałabym całkiem normalnie.
- Czy to ty? - Zawołała mama z salonu.
- Tak, to ja. Już wróciłam.
Poszłam w stronę pokoju. Mama siedziała na sofie a w telewizorze grał jakiś teleturniej. Obok niej na stoliczku leżał czerwony kubek w białe kropki, który kupiłam jej na święta tamtego roku. W powietrzu wyczuwalna była woń kawy, pewno taka była zawartość kubka. Szczupła kobieta, bardzo ładna i wysoka , mimo swojego wieku wyglądała prawie jak moja siostra, była bardzo urokliwa kobietą o tak samo czarnych ale już nie tak prostych jak moje włosach. Na nosie miała okulary i opatulona kocem rozwiązywała krzyżówkę z wielkim przejęciem. Mam dwa wyjścia. Jakoś ugrać, że wszystko gra a później się rozpaść na kawałeczki, udać ze wszystko jest w porządku, pogadać trochę z mamą by ją w tym upewnić i mieć spokój do reszty dnia albo po prostu myknę do pokoju ale raczej nie da mi potem spokoju. Cóż, chyba to pierwsze wydaje się lepsza opcją. Usiadłam koło niej po turecku i nakryłam się kocem. Zdobyłam się na jak najszczerszy uśmiech jaki było mnie stać i zapytałam:
- Jak minęła ci randka?
- Lepiej niż się spodziewałam. Nazywa się Timothy Landthrott i jest bardzo dobrym dentystą. Czy mówiłam ci że tam go poznałam? Wiesz jak byłam wyleczyć tą przeklęta dziurę.
- Nie, chyba mi o tym nie mówiłaś
- Czy coś się stało? Masz czerwone oczy.
- W powietrzu pełno jest pyłków a wiesz jak mój organizm na nie reaguje, ciągłe kichanie, ta alergia – Pociągnęłam nosem dla efektu.
- Ah tak, a bierzesz te tabletki co ci dałam?
- Biorę? Dobra, zapomniałam o nich ale będę brała.
- Mówiłam ci że alergia się od nich zmniejszy.
- A pro po, przystojny jest?
- Nawet jak, lekki zarost. Mocne rysy twarzy. Ciemne włosy,dobrze zbudowany, wysoki. Byleby tylko nie okazał się być draniem.
- Jak tylko coś ci o tym będzie wiadomo wal do mnie a ja się z nim policzę. - udałam mięśniaka.
- Dobrze, masz to jak w banku – przybiła mi żółwika.
- Idę już do siebie, potem przyjdę jeszcze do ciebie.
- No to idź słonko.
Wstałam i wyszłam z pokoju, po czym wbiegłam na górę. Po drodze czułam jak łzy zbierają mi się pod powieki. Weszłam do pokoju, usiadłam przed łóżkiem i oparłam plecy o nie. Nie wiem dlaczego ale cichy szloch miażdżący mnie od środka nie dał się powstrzymać. Rozłożyłam ręce z zaskoczenia dlaczego tak się dzieje. Nikt nie umarł , uspokój się. Ale myśl o stracie ich obojgu zabolała. Myślami zaczęłam szukać ratunku. Telefon. Gdzie ja go ostatnio wyrzuciłam? Poraczkowałam w miejsce gdzie błyszczała lśniąca obudowa.
- Syzane? - Zaskoczył mnie mój zachrypnięty głos od szlochu.
- ty płaczesz? - wyszeptała do słuchawki.
- Przyjedź do mnie, proszę Syz. - Mówiłam z przerywanym oddechem by się jak najbardziej uspokoić.
- Co się stało? Albo nic nie mów, zaraz do ciebie przyjadę. Daj mi 10 minut. - I przerwało połączenie.
Podeszłam do komody z lusterkiem i położyłam na nim telefon. Spojrzałam na siebie w lusterku i zobaczyłam kogoś innego, nie mnie. Nie uśmiechniętą i pewną siebie tylko dziewczynę, która na chwilę obecną nie wie gdzie jest. Otarłam łzy z policzków, poprawiłam włosy, ale nic to nie dało. Ostatni raz płakałam tak na pogrzebie mojego ojca. Albo gdy Annie wysłała wszystkim moje fotki z szatni w samym staniku. Lub nawet gdy Syz złamała nogę w wypadku. Pamiętam jak walnęła mnie w głowę i mówiła – To tylko noga, ciesz się że nie serce, to to dopiero boli. Próbowała udawać wtedy twardą ale wiedziałam że ją bolała, złamanie w kilku miejscach boli jak cholera.
Usłyszałam jak coś podjeżdża pod dom i po chwili dzwonek do drzwi.
- Syzane Kochanie! Silvia jest na górze. Idź do niej – z dołu wydobył się głos mamy.
Stukanie po schodach i zaraz w drzwiach stanęła moja przyjaciółka. Podeszłam do niej i przytuliłam ją najmocniej jak umiałam. Ona zaskoczona przytuliła mnie lekko a potem mocniej.
- Co się stało? - spytała spokojnym głosem.
Puściłam ją i usiadłam na łóżku, poklepałam miejsce obok siebie. Podeszła i usiadła obok.
- To powiesz mi?
Wahałam się chwilkę i spojrzałam na nią.
- Gale mnie nienawidzi.
- Jak to nienawidzi? Co ty?
- Bo pamiętasz jak mówiłam ci, że spotkałam pewnego chłopaka, wtedy w kozie. Ja nie myślałam, że... Tak dam się ponieść emocjom. Znasz mnie, wszyscy inni zazwyczaj przechodzili w nicość. Ale z nim łączy mnie jakaś więź – bardziej tajemnica niż więź ale nie mogę jej tego wszystkiego powiedzieć – myślałam, że to tylko kolejny, który chce się tylko pobawić. Polubiłam go, nawet bardziej niż sądziłam i gdy byłam z nim w kawiarence, wychodząc dojrzałam Gala, a on nas. Nawet nie wiesz jak chciałam zapaść się pod ziemie. Jaka ja jestem głupia. Zaczęli okładać się pięściami, obydwoje, jak samce alfa. Jak jakieś dzieci. Nie mogłam znieść tego widoku i uciekłam a w zaślepieniu mało nie potrąciłby mnie samochód ale Rissel odepchnął mnie i zarazem uratował. Przeżył, ale ani jeden, ani drugi mi chyba nie wybaczy. Jestem głupa.
Położyła rękę na moim ramieniu
– Przestań, nic się nie stało. Serce nie sługa. Mojemu głupiemu bratu właściwie się należało. Tyle lat bawił się tobą a teraz nagle wielce zazdrosny. A i to dlatego dzisiaj powiedział, że idzie na bal z Annie.
- Bal... Zapomniałam zupełnie.
- Słuchaj, idziemy we wtorek na kręgle, rozerwiesz się z nami. I mam strasznie głupi pomysł.
- Ty masz same głupie pomysły – uśmiechnęłam się lekko.
- Przyjdź z nim No wiesz. Chcę poznać gościa który tak ogłupił moja przyjaciółkę.
- wcale nie ogłupił. - szturchnęłam ja lekko w ramie a ona mnie przytuliła. - ale on się przecież do mnie nie odzywa. Może zostanę w domu.
- Nie ma, jutro w szkole pójdziesz do niego i go zaprosisz. Tylko go nie przepraszaj. Wiedział, że byłaś z Galem a mimo to i tak zajmował ci czas sobą. No nie mów ze go przeprosiłaś.
- Tak ,to wszystko moja wina, to ja się w sumie bawiłam nimi.
- Weź się w garść, śnieżko! To zawsze jest wina facetów nie?
- Zostaniesz dzisiaj u mnie? Nie zostawiaj mnie samej.
- Masz to jak w banku!
Resztę wieczoru spędziłyśmy śpiewając do dezodorantów i oglądając głupawe, łzawe komedie romantyczne. Co jak co ale takie filmy poprawiają humor chyba najbardziej na świecie, mimo że dołują, ale zawsze lepiej popatrzeć jak ktoś ma problemy niż na swoje, ale w filmach zawsze są dobre zakończenia i podświadomie chcemy też takie mieć. Opowiadała mi trochę o randkach z Robem, co robili, gdzie poszli a ja w zamian bardziej szczegółowo opowiedziałam jej wszystkie moje spotkania z Galem i Risselem. Tak bardzo bym chciała nie iść jutro do szkoły.



Nazajutrz pożyczyłam jej trochę moich ubrań, ogarnęłyśmy się, zjadłyśmy obfite śniadanie i pojechałyśmy jej samochodem do szkoły. Nadal zastanawiam się nad dobą dlaczego nie zrobiłam prawa jazdy, Syz zdała je za pierwszym razem to mi też by się pewno udało. Prawie każdy 16 latek u nas w szkole ma zdane prawko a parkingi lśnią od samochodów. Przechodząc korytarzem miałam dziwne wrażenie, że wszyscy się na mnie patrzą. Albo może mi się zdaje. Wiedziałam, że coś tu smierdzi, w nasza stronę zmierza Annie i jej świta. Blond tapeciara i ta pusta farbowana brunetka. Gdyby one chociaż używały trochę swojego mózgu, ale nie bo po co.
- Cześć wieśniary, gdzie kupiłyście te bluzeczki, z second- handzie?
- ciebie tez niemiło widzieć – odparłam ze sztucznym uśmieszkiem.
- Czego ty znów chcesz? Jeśli myślisz, że się przymilisz i damy ci ściągnąć z testu to się mylisz, niech ludzie zobaczą jaka jesteś pusta bez wyręczania się innymi. - dogryzła jej Syzanne.
- Chciałam się tylko spytać czy wybieracie się na bal obejrzeć mnie jak zostaję królowa balu – Udała, że to co powiedziałyśmy ją uraziło – A Gale będzie MOIM królem. - Popatrzyła na paznokcie, zaśmiała się z przyjaciółeczkami i poszła kręcąc koparą na wszystkie strony.
Co za jędza, zawsze znajdzie pretekst by móc człowieka zrównać z ziemią.
- Nie przejmuj się tą lalunią. Jeśli woli kretynki proszę bardzo. - wzruszyła ramionami i uśmiechnęła się do mnie z czułością. - A pro po, pamiętasz co mi wczoraj obiecałaś?
- Rozmyśliłam się? Nie każ mi tego robić, jakby chciał już by się do mnie odezwał.
- Bo zaciągnę cię do niego siłą, o chyba nawet tam stoi. Tam przy drzewie.
- Ani się waż, jeszcze nie teraz, potem do niego pójdę.
Spojrzał się na nas obojętnym spojrzeniem, zarzucił plecak na plecy i poszedł przed siebie. Odprowadziłam go wzrokiem i poszłam na lekcje. Całą lekcję nie mogłam skupić się na niczym. To patrzyłam w okno, to pustym wzrokiem w tablice, lub zeszyt. Robiłam to co mi kazano bez żadnych interakcji. Po lekcjach usiadłam ze wszystkimi na naszym trawniku a oni częściowo pozwolili mi zapomnieć o tym wszystkim. Syz szturchnęła mnie w ramie i wskazała podbródkiem na Rissela który stał przy samochodzie i patrzył się na nas. Nachyliła się do mnie i szepnęła.
- Idź do niego. Teraz albo nigdy.
Odetchnęłam, nabrałam pewności siebie i pomaszerowałam do niego. Odwróciłam się jeszcze by dodała mi otuchy, wystawiła w moja stronę uniesione kciuki i wróciła do rozmowy ze wszystkimi.
Światło słoneczne idealnie go teraz oświetlało, jego blond włosy wyglądały nieziemsko a on sam bardzo przystojnie i groźnie. Ręce wsadzone miał w tylne kieszenie spodni. Zwykły, biały podkoszulek z bordowymi męskimi rurkami i bransoletkach na rękach sprawiały, że wyglądał niezwykle męsko. Zawahałam się, bo przecież ostatnio o mało go nie zabiłam. Ale czy anioła można zabić? Nie wiem czy nie zraniłam go tym, myślałam, że wie o Galu, że wie o tym wszystkim. Przecież powinien wiedzieć, jest moim aniołem stróżem do cholery. To jakie może mieć pretensje, on sam to zaczął. Tak, to on zaczął. Stanęłam kilka kroków przed nim.
- Nie odzywałeś się.
- A miałem? Myślałem, że nie chcesz nie znać. - ujrzałam zaciekła iskrę w jego oczach.
- Nie musiałeś się z nim bić, przecież wiedziałeś, że będzie wściekły widząc mnie z kimś innym.
- Było warto. Bić się o kogoś takiego jak ty jest warto. - spojrzał na bok gdzieś w przestrzeń. Automatycznie odwróciłam głowę w ta samą stronę. Pewnym krokiem w naszą stronę szła Annie. Przechodząc widziałam zainteresowanie w jej oczach. Puściła mu oczko i pomachała. Rissel zimno przejechał ją z góry na dół i zwrócił się w moją stronę. Spojrzał na mnie tym samym wzrokiem prosto w oczy. Podszedł kilka kroków. Już nie dzielił mnie żaden dystans.
- Gdybym chciał, byłaby moja. Ale nie chcę.
- To dlaczego byłeś taki wściekły na mnie?
- Byłem wściekły na siebie, kruku. - Nasze twarze były teraz niebezpiecznie blisko. - A po części nie dawałem rodzicom do zrozumienia, że coś jest na rzeczy. A do tego ojcu Zafkielowi, który przynosi sprawiedliwość Boga i przewodzi Tronami od trudnych doświadczeń, wyzwań i niebezpieczeństw nie chciałbym mu podpaść. - Zakręcił kosmyk moich włosów wokół palca i uśmiechnął się tak jak zawsze – złowieszczo. - Ale nie martw się. Nie musisz.
- A co się stanie gdy twój ojciec dowie się o wszystkim? Dowie się o mnie?
- Cii – przytknął mi lekko palec do ust – Wszystko jest pod kontrolą. - Po co przyszłaś? Chyba nie tylko po to by zbesztać mnie, że do ciebie nie dzwoniłem – podniósł jedną brew.
- Zastanawiałam się, czy nie pójdziesz ze mną i przyjaciółmi we wtorek do kręgielni.
- Zapraszasz mnie na randkę? - grymas oblał całą jego twarz w bezlitosnym uśmiechu.
- to nie jest randka, pomyślałam że miło by było gdzieś wyjść razem. - trochę się zdenerwowałam. To miała być randka? Nie. Tylko wypad ze znajomymi a on jeszcze kpi sobie ze mnie.
- Czyli randka. - Podnosząc głowę musnął swoim nosem mój – W co mam się ubrać? Nie wiem, będę musiał iść na zakupy chyba – spojrzał sobie na paznokcie jak typowa modnisia i się zaśmiał.
- wiesz daruj sobie, odwołuję zaproszenie – spojrzałam na niego pochmurnie i odwróciłam się. Nikt nie będzie stroił sobie ze mnie żartów. Zacisnęłam pięści i ruszyłam do przyjaciół.
- Poczekaj, przecież tylko żartowałem. Chyba się za to nie obraziłaś?
- O co ci właściwie chodzi, hmm?
- O której?
- Co o której? - drygnęłam z niezrozumienia.
- Kiedy mam po ciebie przyjechać?
- Bądź o 17 i jak nie wiesz co ubrać to różowe okulary i trykot – wzniosłam oczy do nieba i pomaszerowałam do reszty. W duchu cieszyłam się z tego co zrobiłam ale i tak to pajac.

Rozdział V

Wychodząc z lokalu zostawił pieniądze z napiwkiem na stoliku i wyszliśmy. Nadal obejmował mnie ramieniem, opowiadał mi jakiś głupi kawał , który mnie rozśmieszył. Gdy odwróciłam twarz od niego w szerokim uśmiechu naprzeciwko nas stał Gale na stacji benzynowej i tankował samochód. Podśpiewywał sobie pod nosem, obrócił się w naszą stronę i znowu na samochód. Szybko spojrzał jeszcze raz na nas i otworzył oczy w z zaskoczenia. Na twarzy przemknęła mu złość i nieco zazdrości. Skończył tankować, zamknął uchylone drzwi od samochodu i ruszył w nasza stronę. Rissel nadal coś mi opowiadał ale ja zatrzymałam się i momentalnie pobladłam na twarzy. Poczułam wielką chęć by właśnie w tej chwili pobiec sobie przynajmniej 3 kilometry prosto przed siebie. Albo zamienić się w strusia pędziwiatra i pognać gdzie pieprz rośnie. Przez barierę szczęścia wbiła mi się kropla paniki. Anioł spojrzał na mnie zaskoczony.
- Zobaczyłaś ducha? - przystanął razem ze mną i spojrzał tam gdzie zatrzymał się mój wzrok.
Ku nam zmierzał Gale, tak samo wysoki i dobrze zbudowany jak mój Stróż. Miał na sobie czarne bojówki i biały podkoszulek, Granatowa bluza została na samochodzie. Szedł prosto na nas. Rissel spojrzał na mnie potem na niego i puścił mnie. Stanął w lekkim rozkroku krok przede mną. Nie widziałam jego twarzy, ale na pewno uśmiechał się wyzywająco. Zakryłam ręką usta. Gale podszedł do niego i wymierzył mu mocny, celny strzał w szczękę. Nie czekając wbiłam się pomiędzy Rissela, który właśnie złapał się za szczękę i chciał mu oddać.
- Przestańcie! - krzyknęłam panicznie.
Gale spojrzał mi prosto w oczy ze złością i bólem.
- To to miałem ci wybaczyć? - wręcz wypluł te słowa z wyrzutem.
- To nie tak – Byłam cała roztrzęsiona, czułam jak głos mi się łamie.
- Zostaw ją – wtrącił Rissel z kpiącym uśmieszkiem – to teraz nie jej, ale nasza sprawa.
- Zwariowałeś? - rzuciłam panicznie. Stanęłam tyłem do Gala i przodem do Rissela błagając go spojrzeniem by się opamiętał. Patrzyłam raz na niego a raz na Gala.
Gale zacisnął pięści aż zbielały mu kostki, odepchnął mnie na bok i niemalże skoczył na Rissela. Ten odepchnął go z pełną gracją i uderzył go pięścią. Zaczęli się okładać. Czułam jak pieką mnie oczy. Stałam bezradna i patrzyłam jak ranią się nawzajem fizycznie a mnie psychicznie.
Wykrzyknęłam jak najgłośniej się dało przez łzy – Przestańcie!
Obrócili jednocześnie głowy w moja stronę. Popatrzyłam się na jednego potem na drugiego.
- Nie chcę widzieć na oczy żadnego z was! Co wy robicie? - Objęłam rękami swoje ramiona.
Odwróciłam się i zaczęłam iść szybkim krokiem w stronę, której jeszcze nawet nie znałam. Byleby iść przed siebie. Byleby jak najdalej. Chciałam by ktoś za mną teraz pobiegł, ale kto? Zezłościłam się na samą siebie i ruszyłam jeszcze szybciej, niemal biegłam na ślepo. Łzy rozmazywały mi drogę. Zobaczyłam jak gnają na mnie dwa światła. Czyjeś ciało nagle odepchnęło mnie na bok. W szoku odwróciłam się i spojrzałam na klękającego tuż przed samochodem Rissela zmachanego i poturbowanego, opierał się rękami o asfalt. Spojrzał się na mnie oczami przepełnionymi bólem i troską. Samochód cofnął kilka centymetrów do tyłu. Zakryłam rękami usta i podbiegłam do niego. Kucnęłam przy nim i objęłam jego policzki rękoma.
- Nic ci nie jest? - Wyszeptałam w wielkim szoku, zaskoczenia i dezorientacji. Zaczęłam badając go wzrokiem czy nic mu się nie stało. Zdjął dłonie z policzków i wstał podpierając się na jednej nodze. Podniósł mnie za ramiona i skamieniał na twarzy.
- Gdybym nie zdążył... - Wściekł się trochę Ale zaraz uspokoił – Przepraszam cię, naprawdę. Przepraszam. Nie powinienem - Pokuśtykał bliżej mnie.
- Samochód, czy... - Wciągnęłam szybko powietrze, proszę żeby nie...
- Nic mi nie będzie - Rozejrzał się nerwowo – Wiesz przecież.
Z samochodu wyszedł starszy mężczyzna w garniturze i telefonem w dłoni. Cały spanikowany oblał nas spojrzeniem.
- Nic ci nie jest? A tobie? Rozmawiałem przez telefon i zjechałem lekko na chodnik zaraz wezwę karetkę. Zapłacę odszkodowanie, ile będzie trzeba.
- Nie trzeba. Może pan jechać – odparł oschle i twardo Rissel.
- Ale przecież... ja cie... musisz jechać do szpitala! - Panikował mężczyzna.
- Powiedziałem, nic mi nie jest. Dziękuję za troskę. - Zbył faceta. - Proszę jechać, albo wezwę policję.
- Dobrze, już. Niech Bóg ma was w opiece dzieci.
Spojrzał się w górę i prychnął – Dzięki za przypomnienie – wyszeptał do siebie. Złapał się dłonią za głowę i odwrócił w moja stronę.
- Odwiozę cię do domu - Z jego oczu nie mogłam odczytać nic. Jakby zablokował się dla mnie. Ruszył w stronę samochodu. Bez słowa niepewnie poszłam za nim. Gala już nie było. Nigdy mi nie wybaczy. Próbowałam powstrzymać nową falę napływających łez. Wsiadłam za nim do samochodu i jechaliśmy do domu. Całą drogę nawet się nie odezwał. Cisza aż kuła w uszy i szczypała w usta. Ale to wszystko moja wina. Nie mogę teraz powiedzieć nic na swoją obronę. Gdybym nie... Nie narobiła nadziei Galowi i gdybym nie spotkała Rissela, albo przynajmniej odepchnęła go przy pierwszej okazji on nie znalazł by się na ulicy potrącony przez samochód, Gale nie musiałby być poraniony przez jego pięści. Nie czułby teraz tyle bólu który mu zafundowałam. Podkuliłam kolana do twarzy i zakryłam je dodatkowo rękami. Podjechaliśmy na podwórko pod domem. Patrzył  beznamiętnie w przestrzeń przed samochodem. Spojrzałam na niego już opanowana.
- Wszystko przeze mnie, to ja przepraszam.
Nie czekając na odpowiedź wysiadłam z samochodu i potruchtałam w stronę domu. Nie odwracając się weszłam do niego.

Rozdział V

Weszłam do domu i oparłam się plecami o drzwi. Trochę brakowało mi tchu. Pomyślałam sobie jakby to było być z nim, jakby to było gdybym znała go od samego początku. Ale dlaczego Archaniołowie zabronili mu zbliżyć się do mnie i być w ukryciu? Nie rozumiem tego. Niby co mogę zrobić takiego, że zagrażałoby im wszystkim? Gdybym wiedziała, że znam go od zawsze może byłoby mi łatwiej. Pozbyłam się tych myśli i pomaszerowałam do łazienki. Już jest 1 w nocy. Weszłam na górę do swojej łazienki i powoli zaczęłam ściągać suknię. Zacząwszy od gorsetu po wszystkie drobiazgi. Rękawiczki, pierścionki, bransoletki. Stanęłam w samej bieliźnie przed lusterkiem i wpatrywałam się w siebie. Zwykła, normalna dziewczyna, trochę za chuda i malutka, 164 to nie żaden wyczyn. Rozpuściłam włosy, które teraz sięgały mi prawie do pośladków i łaskotały mnie w plecy. Rozebrałam się i weszłam pod prysznic. Strumienie ciepłej wody działały na mnie kojąco i odprężająco. Mogłabym tutaj zostać w nieskończoność, ale kto za mnie zapłaci rachunek za wodę? Umyłam włosy z tony lakieru do włosów i brokatu. Ubrałam się w majteczki i koszulkę do spania. Umyłam dokładnie zęby a włosy owinęłam ręcznikiem w turban i usiadłam na łóżku, wcale nie byłam śpiąca. Sięgnęłam po telefon by sprawdzić wiadomości. Żadnej od Gala. Mam nadzieję, że mi wybaczy to co zrobiłam. Nie sądziłam, że kiedyś będę umiała z niego zrezygnować. Co się ze mną dzieje? Kiedyś gdy patrzyłam na niego nie widziałam na świecie nikogo innego. Oczywiście bywali różni chłopcy w moim życiu, ale to były takie zabawy. Wzbudzanie ewentualnej zazdrości w nim, gierki. Zawsze obsypywali mnie kwiatkami i uśmiechami ale ja zbywałam ich przy pierwszej okazji. Nie jestem jakąś łamaczką męskich serc, ale nie mogłam być z żadnym przez niego. A teraz? Uległam jakiemuś blondwłosemu, przystojnemu chłopakowi, o którym nie wiem nic poza tym, że jest moim aniołem stróżem. To niewiarygodne. Zwariowałam. To czyste szaleństwo. Dałam mu si omotać w niecały tydzień. Kroczek po kroczku zbliżał się do mnie, zagadywał na przerwach, wysyłał uśmieszki i spojrzenia aż wreszcie mu uległam. Uspokój się, musisz być twarda. Kim on jest żebyś od razu siedziała i rozmyślała o nim tak jak teraz.
Zrobiłam skwaszoną minę i wpakowałam się pod ciepłą kołdrę. Wzięłam telefon w rękę i wysłałam smsa do Gala '' Gniewasz się na mnie? Przepraszam''. Nie otrzymałam żadnej odpowiedzi. Przekręciłam się w stronę okna i patrzyłam na księżyc, który przypominał trochę uśmiech Rissela ale nieco odwrócony. Odwróciłam się jeszcze raz na plecy i wpatrywałam w sufit. Zerknęłam na telefon a on zawibrował mi w ręce. Wiadomość nie była jakaś rewelacyjnie długa. Tylko parę słów '' Chyba się pośpieszyłem'' W sercu jakby mnie coś lekko zakuło. Przełknęłam głośno ślinę i zadzwoniłam do Gala.
- He? - burknął mi do słuchawki.
- Prze...przepraszam – jąkałam się do słuchawki
- To ja przepraszam.
- Ale ty nic...
- Nie powinienem był pytać się o to. Lepiej będzie jeśli nie będziemy się w to zagłębiać. Tak będzie łatwiej – przerwał mi w pół zdania.
- Dziękuję, że przez telefon – odpowiedziałam z niedowierzaniem.
- Wybacz mi - powiedział łamiącym się głosem i rozłączył.

Wyrzuciłam telefon na drugi koniec pokoju. Świetnie.

Nawet nie pamiętam kiedy zasnęłam. Chyba od razu jak wpakowałam twarz w poduszkę. Wstałam zaspana. Która jest godzina? Spojrzałam na zegarek, dochodziła 12. Jezu, mam tyko godzinę by się wyszykować! Zbiegłam na dół by coś zjeść a na kanapie w pokoju spała mama, bardzo zmęczona. Dopiero co wróciła. Pocałowałam ja w policzek i nakryłam kocem. Zrobiłam sobie kanapkę i wzięłam jogurt z lodówki. Śniadanie jak znalazł, nie? Zjadłam i pobiegłam na górę. Stanęłam przed szafką. No i w co ja mam się ubrać? Wyciągnęłam z szafki pastelowo kremową koszulkę z kołnierzykiem zapinanym na guziczek i czarną skórzaną spódniczkę. Do tego czarne mokasyny i kurteczka w rękę. Zaraz, moje włosy! Z wczorajszego przejęcia nawet nie zdjęłam z nich ręcznika, jedyna pamiątka, która mi została teraz po tacie to idealnie proste włosy. Nieważne, czy miałabym je przez tydzień na wałkach czy katowała je lokówką one i tak zaraz wrócą do pierwotnego stanu. Rozczesałam je i spięłam w wysoki koński ogon. Chyba jestem jedyną dziewczyną która lubi swoje włosy. Kolczyki w kształcie brylancików będą się nadawały. Umyłam zęby, musnęłam usta czerwoną szminka i pomalowałam rzęsty tuszem. No powiedzmy, wyglądam dobrze. Niby chwila ale 45 minut zleciało niczym 5. Zaraz pewnie po mnie przyjedzie. Zostawiłam mamie karteczkę z informacją,że wychodzę na miasto i wrócę niedługo, żeby się nie martwiła. Zamknęłam drzwi od zewnątrz i akurat podjechał samochód Rissela. Wyszedł z samochodu i oparł się o niego. Miał na sobie ciemne jeansy i czarną koszulkę z nadrukiem. Jego mięśnie rąk opinały się na rękawkach. Jeśli się przyjrzeć były to drogie ubrania. Na szyi miał złoty łańcuszek. Zagwizdał do mnie.
- Nie wiedziałem, że możesz być tak ładna, kruku.- Wyszczerzył białe zęby.
Spojrzałam na siebie i nie widziałam nic nadzwyczajnego. No dobra mało kiedy nosze spódniczki, nawet nie wiem dlaczego dla niego zrobiłam wyjątek. Podeszłam do niego i uśmiechnęłam się głupawo. Miałam ochotę pobiec do domu i przebrać spódniczkę na spodnie. Czułabym się bardziej komfortowo. Przejechał dłonią po gładkim kucyku i odgarnął go do tyłu.
- Ładnie ci tak – uniósł kącik ust do góry w cwanym uśmiechu, wskazał brodą na samochód – No to co, czas ruszać w drogę.
Otworzył mi drzwi od samochodu jak dżentelmen i powędrował na miejsce kierowcy. Odpalił i ruszyliśmy.
- Gdzie jedziemy?
- I tak pewno nigdy tam nie byłaś.
- A może byłam?
- Uwierz, tam jeszcze nie byłaś – uśmiechnął się patrząc na drogę.
Podjechaliśmy pod dosyć sporą kafejkę ''Pod znakiem''. Fakt faktem nigdy tu nie byłam. Weszliśmy a nad drzwiami zabrzęczał dzwoneczek. Kobieta przy barze uśmiechnęła się do niego a on do niej. Każdy tylko zerknął na nas, posłał miły uśmiech i prawie niezauważalnie szybko wrócili do swoich spraw. Sprawiało to wrażenie jakby był częstym gościem. Pomieszczenie było w jasnych kolorach, bardzo przyjemne i przytulne z nutka nowoczesności i starodawności. Ściany zdobiły obrazki różnych ludzi, którzy robili sobie zdjęcia w tym lokalu. Pewno istniała jakaś akcja na dekorację lokalu, nawet nie głupi pomysł by zostawić po sobie jakiś ślad. Usiedliśmy przy stoliku nieco w tyle pod oknem. Stoliczki były okrągłe i białe,bardzo urokliwe. Na każdym stał kwiatek w innym kolorze i jasne turkusowe serwetki. Muszę przyznać ze jest tu naprawdę uroczo.
- Skąd wiedziałeś, że mi się tu spodoba? - zapytałam z zaciekawieniem.
- Byłem tego pewny – uśmiechnął się z dumą.
- Hej, tamten koleś pod ścianą, nie wiem dlaczego ale jest bardzo blady. - przeniosłam wzrok z chłopaka na Rissela.- Jak ty.
- To stróże. Możesz ich rozpoznać po tęczówkach i kolorze skóry. Anioły mają trzy barwy tęczówek, wszystkie w najczystszym kolorze brązu, błękitu lub zieleni. Wy ludzie macie mutacje tęczówek, wiesz dwukolorowe, zielononiebieskie, piwne. Ale ty o dziwo masz czysto błękitne.
Rozejrzałam się po sali, jakieś pół sali miało przeraźliwie jasną skórę.
- Czy to jakaś wasza tajna knajpka?
- Jeśli tak to to nazywasz to tak.
Kelnerka przyszła do nas i spytała się o zamówienie uśmiechając się do Rissela. Zamówiłam naleśniki z dżemem jak on i kawę. Odeszła z uśmiechem do kuchni.
- Ale czy zabranie mnie na kawę i deser, ale akurat w tym przypadku naleśniki nie miały być nagrodą? - podniosłam brwi do góry.
- I tak bym cię prędzej czy później tutaj zabrał. A swoją nagrodę już i tak wygrałem. - znów obdarzył mnie iście uwodzicielskim uśmiechem. Na początku mnie irytował ale teraz już się przyzwyczaiłam i nawet mu ulegam. Kelnerka przyniosła nasze dania. Wzięłam łyk kawy, była pyszna. Nie wiem jak ją zrobili ale lepszej chyba nie piłam. Rozejrzałam się po zdjęciach wokół nas. Na jednym była dziewczyna o blond włosach, bardzo ładna i wysoka z czystymi zielonymi oczami i bladą cerą a koło niej dziewczyna w brązowych kręconych włosach z blond pasemkami z nietypowa urodą, chyba brazylijską.
- Kobiety też są stróżami? - zaciekawiło mnie to.
- Tylko niektóre, te które sobie w szczególności zasłużą na ten tytuł.
- To nie wszystkie anioły są nimi?
- Nie, inne anioły zajmują się mniej lub bardziej ważnymi sprawami lub po prostu się wylegują.
- Czyli, że mężczyźni są zawsze a kobiety za zasługi?
- Tak jest od milionów lat. Mężczyźni jako bardziej trwałe i mocne tworzywa sprawdzają się lepiej. Tylko kobiety, które jakoś sobie zasłużą na przykład ratując człowieka pod nieobecność jego stróża, lub po prostu krew archanielska. - zjadł kolejny kawałek naleśnika.
- A ty – wzięłam łyk kawy – jak zostałeś stróżem?
Wytarł mi palcem pozostałości po ciemnym płynie znad górnej wargi i uśmiechnął się niegrzecznie.
- Urodziłem się nim. Mój ojciec i matka to jedni z Archaniołów. Archaniołowie to zastęp aniołów Boskich, którzy czuwają nad innymi i pełnią nad nimi nadzór. Ten ród wywodzi się aż od Świętego Michała Archanioła, tego który zabijał dusze nieczyste. To coś takiego jak rody królewskie na ziemi. Tylko o wiele potężniejsze.
- Twoi rodzice, jak wyglądają? Pewno nigdy ich nie zobaczę.
To pytanie trochę zbiło go z tropu i dokończył naleśniki. Spojrzał jeszcze raz na mnie.
- Szukałam twojego zdjęcia, nigdy wcześniej z nikim go nie robiłeś? - przymrużyłam oczy i posłałam mu tak samo uwodzicielski uśmiech.
- A co powiesz, gdybyśmy sobie zrobili takie zdjęcie? - spojrzał uwodzicielsko.
- Więc na co czekamy?– uśmiechnęłam się szeroko.
- Poszedł gdzieś na chwilę i wrócił z wysokim mężczyzną. Wyglądał trochę jak taki typowy francuz. Bardzo chudy, nieco ponad trzydziestkę z beretem na głowie i koszulka w błękitnobiałe paski.
- Zdjęcie dla młodej pary – chyba jednak był francuzem, bo akcent mówił sam za siebie.
Rissel usiadł koło mnie, objął mnie ramieniem a ja wtuliłam się lekko w niego.
- A teraz widzę szerokie uśmiechy – i zrobił zdjęcie. - cóż za piękna para, niczym modele, anioły, a ty belle dame ze świecą takiej szukać, incroyable beauté- Francuz zaczął okładać nas komplementami
- Zaraz wrócę z wywołanym zdjęciem – powiedział i odszedł.
- merci Antoine – kiwnął mu głowa Rissel.
- A nie mówiłem, że jesteś śliczna? - szturchnął mnie lekko.
- Oj przestań – lekko się zarumieniłam.
- No przecież bym cię nigdy nie okłamał, kruku – przyłożył prawa dłoń do serca a drugą uniósł.
-A gdzie będzie wisieć nasze zdjęcie?
- Pewno przy tym stoliku, zawsze wieszają je tam gdzie było zrobione.
Zerknęłam naokoło nas, nad nami było akurat trochę miejsca by je powiesić. Wręcz idealne. Po 15 minutach przyszedł Antoine i wręczył nam zdjęcie w ramce. Było chyba o rozmiar większe od pozostałych.
- Désolé, nie mogłem powstrzymać się, by tak belle zdjęcie zostawić bez wyróżnienia.
Rissel wziął je od niego i powiesił w puste miejsce Stanęłam koło niego i przyjrzałam się zdjęciu.
- Lepszego zrobić nie mógł – Uśmiechnął się i objął mnie ramieniem.

Rozdział V

- Dlaczego nie powiedziałeś mi o tym wszystkim wcześniej?- spojrzałam na niego.
Jego blond włosy lekko powiewały na wietrze.Ciemne rzęsy okalające jego oczy były teraz przymrużone. Wpatrywał się nerwowo w ziemię bawiąc się źdźbłem trawy. Łokcie oparte miał na kolanach a nogi w lekkim rozkroku. Wyglądał teraz jak zbuntowany nastolatek, który uciekł z domu i rozważał czy ma poczekać do rana, złapać stopa i wyjechać jak najdalej, zatrzymać się u kumpla albo wrócić tam skąd właśnie uciekł. Uśmiechnął cię niczym zawodowy gracz pokerowy i przeszył mnie spojrzeniem.
- Nie powinnaś wiedzieć o niczym. Stróżowie nawet czasem przyjaźnią się ze swoimi podopiecznymi, którzy nie zdają sobie z niczego sprawy. Chodzą z nimi na zakupy, oglądają filmy wieczorem, chodzą na tory wrotkarskie, piją gorącą czekoladę... dzięki temu mogą być pewni, że nic im się nie stanie. Ale... my jesteśmy nieśmiertelni i pojawia się kłopot gdy przyjaciel zaczyna się starzeć a ty nie i to jest to ryzyko. Dlatego większość wybiera bycie tylko znajomym lub działanie w ukryciu. Stróżowie anielscy nie mogą zakochać się w podopiecznym. To narusza wszelkie prawa i sprowadza klęskę i potępienie na stróża.
-To dlaczego zdecydowałeś się, że zbliżysz się do mnie, a co do czego powiedziałeś mi o wszystkim?
- Nie zamierzałem ci powiedzieć, tak jak zbliżyć się do ciebie. Ale nie mogłem, ja... - nie dokończył tylko przerwał źdźbło którym się bawił przed chwilą. Kość jego szczęki zacisnęła się. Rzucił je na ziemię i wstał z ławki. Z dezorientacji otworzyłam oczy szerzej i spuściłam nogi na ziemię. Przeszedł parę kroków w prawo a potem w lewo z rekami w przednich kieszeniach spodni. - Miałem stać obojętnie i przyglądać ci się przez całe twoje życie jak poradził mi najwyższy Archanioł. Ale nie wybaczyłbym sobie, gdybym nawet nie zamienił z tobą słowa. Nie wybaczyłbym sobie gdybym cię nie poznał. Wydaję mi się, że... Nieważne - Zatrzymał się naprzeciwko mnie i podniósł zimny wzrok z ziemi wprost na mnie.
- Muszę odprowadzić cię do domu. Nie chcę żebyś miała kłopoty.
- Ale przecież to daleko. Nogi i tak już mnie pieką i..
- Kruku, mam samochód, trochę tu już żyję. - znów posłał mi swój niebezpieczny uśmiech. - Madame - Wyciągnął rękę w moja stronę a ja bez żadnych zbędnych pytań podałam mu ją.
Szliśmy na parking przed ZOO. Było am chyba z tysiąc samochodów.
- To co? czyli że się trochę teraz pobawimy? - zapytałam podśmiewając się.
- Dobra, ja będę go odblokowywał,wiesz wydaje takie bip bip i bierzemy się za szukanie - spojrzał się jakby właśnie dał mi wyzwanie.
- Trochę jak dzieci w przedszkolu, ale kto pierewszy ten wygrywa tak?
- A czy ktoś nam zabrania? No właśnie. Oczywiście, ale musi być też nagroda - przygryzł wargę i mrugnął.
- A więc jaka to ma być nagroda?
- Jeśli wygram to zabieram cię jutro na kawę i pyszny deser a jeśli ty wygrasz jutro zabieram cię na kawę i deser. Chociaż nie wiem czy jest coś słodszego ode mnie. To jak?
- A trzecia opcja?
- Chyba że chcesz posmakować tej pyszności to wiesz - podniósł brew.
Zarumieniłam się trochę.
- Ah tak. Jeśli wygram dostaję od ciebie pocałunek a jeśli ty zabieram cię do knajpki.
-Ej! Ale ja przecież nic nie powiedziałam.
- Wiem, że tego chcesz - zaśmiał się.
- Dobra grajmy już. 3,2,1 start - zabrałam mu kluczyki i włączałam by słyszeć gdzie znajduje się samochód.
Biegłam przez rzędy samochodów. Magia kolorów migała mi przed oczami. Z daleka słychać cichy odgłos samochodu. poczułam jak coś przebiega mi przed oczami . To Rissel. Jeszcze chwilę temu był daleko w tyle. Nie dam się wykiwać. Pobiegłam ile sił w nogach i go wyprzedziłam cały czas naciskając przycisk. Puknęłam w parę samochodów by włączył się alarm ale to był głupi pomysł. Co jak co ale to jego samochód, chyba zna odgłos alarmu który wydaje. Ale trochę to zagłuszyło jego brzmienie. Ja tez już zdążyłam nauczyć się tego dźwięku i nie był dla mnie trudny do odróżnienia. Gdy obejrzałam się na chwilę zobaczyłam że nie ma go w zasięgu mojego wzroku. Nieważne, muszę dobiec tam pierwsza. Gdy już byłam przy samochodzie, już miałam go dotknąć Rissel wyprzedził mnie i złapał samochód od drugiej strony.
- To nie fair, jesteś aniołem! - Trochę spanikowałam tym wszystkim i rozzłościłam się, że całe to moje bieganie poszło na marne ale po chwili zrozumiałam, że to tylko zabawa.
- A ty masz naturalny dar sportowca - powiedział cały promienny na twarzy.
Właśnie coś do mnie dotarło. Przegrałam i muszę go pocałować. Nagle otępiałam bo z daleka zobaczyliśmy światła policji. To pewnie przez te wszystkie włączone alarmy po drodze.
- Dobra, zmywamy się. Chyba nie chcesz znaleźć się na posterunku - powiedział rozbawionym głosem, chłopaka który sprawiał wrażenie, że zna się na takich przeżyciach.- Wsiadaj.
Otworzył mi drzwi do samochodu i sam pomaszerował na miejsce kierowcy. Odpalił samochód i wyjechaliśmy z parkingu przed dotarciem do nas policji. Jego samochód w środku pełny był jakiś dupereli, drobiazgów i papierków. A to po opakowaniach po fastfoodach lub jakiekolwiek inne papierki. Przede mną leżała czerwona czapka, różaniec, paczka gum i jakieś notatki. Spojrzałam się na niego a on zerkał na mnie z ukosa.
- Przepraszam cię za ten bałagan, miałem posprzątać ale jakoś tak wyszło - uśmiechnął się szeroko patrząc na drogę. Uwagę zwróciło mi jedno zdjęcie na górze które wystawało spod klapki przeciwsłonecznej. Szybkim ruchem ręki sięgnęłam po nie i wyciągnęłam jak się okazało moje zdjęcie.
- Dlaczego masz w samochodzie moje zdjęcie?
- Jestem twoim stróżem, gdyby kiedykolwiek coś ci się stało a ja nie wiedziałbym gdzie jesteś zostaje mi to zdjęcie, mógłbym cię po nim znaleźć - odpowiedział neutralnym tonem. Założę się, że kłamie. - Nie mam obsesji na twoim punkcie, nie martw się. Nie jestem psychopatą. 
Podjechaliśmy już pod dom. Chciałam już wysiadać kiedy wstał i podbiegł by otworzyć mi drzwi obdarzając mnie swoim uwodzicielskim uśmiechem. 
- Albo wydaje mi się, albo coś dzisiaj wygrałem. - Liczyłam ze zapomnni.
Nie pytając mnie o nic zbliżył się do mnie, objął dłonią mój policzek a druga położył na mojej talii i pocałował. Nie wiem dlaczego ale nie potrafiłam oprzeć się jego pocałunkowi. Jego usta różnią się od ust Gala. Jego są pełne i ciepłe a Rissela delikatne, a pocałunek czuły. Odsunął powoli usta od moich ust i spojrzał mi w oczy chyba najbardziej seksownie jak tylko potrafił.
- Wpadnę jutro po ciebie o 13. Ubierz coś ładnego - kąciki jego ust powędrowały prawie do samych uszu po czym wsiadł do samochodu i odjechał.

Rozdział V

   Stróżem. Słowo to latało mi w czaszce i obijało się głośnym szeptem w mojej głowie. Ale co to znaczy stróż? Przecież... Przecież, ja myślałam, że to tylko rodzice mawiali nam gdy byliśmy mali, że istnieją, że są tacy którzy nas strzegą, a jeśli jest... Aniołem Stróżem?
- Aniele Boży, stróżu mój - zaczęłam cicho szeptać pod nosem modlitwę ze spuszczoną głową. Nie chciałam by zobaczył moich oczu, czułam, że mam już w nich szklanki  - ty zawsze przy mnie stój...
 Od tych słów już razem dokończyliśmy modlitwę. On głośno i wyraźnie, ja szeptałam z niedowierzaniem.
-Amen - skończyliśmy razem, głośno. 
  Podniosłam głowę oszołomiona. Nagle wszystko mi się rozjaśniło. Gdy byłam mała, tata mawiał mi, że zawsze przy mnie będzie taki ktoś kto zadba oto by żadna krzywda mi się nie stała. Że będzie czuwał nade mną a Bóg mu świadkiem, że tak jest. Albo wtedy gdy miałam 6 lat i prawie wypadłam przez poręcz do wybiegu dla krokodyli, jakiś chłopiec złapał mnie koszulkę uśmiechnął się  pomaszerował, jak wtedy myślałam szukać rodziców. Albo gdy w piaskownicy przewróciłam się i prawie upadłam na wbitą gałąź, ale jakiś blond włosy chłopiec w ostatniej chwili zabrał patyczka pod pretekstem, że to jego. Lub rok temu gdy byłam w 1 liceum gdy Annie porozwieszała wszędzie moje zdjęcia po szkole z dopiskiem '' Oto przykład jak się nie ubierać. Porady stylu i mody. Kółko w środy i czwartki po lekcjach'' a ktoś je pościągał. Chodziły pogłoski, ze jakiś blondyn, który przyjechał na konkurs matematyczny. On czuwał nade mną przez całe moje życie ale ja nie pamiętałam związku pomiędzy tymi zdarzeniami. Jest ode mnie rok starszy. Ale to wiedział, że będzie moim aniołem stróżem odkąd się urodził?
- Ale jaki związek z tym ma mój medalion?
- To ja podłożyłem go ci gdy byłaś w księgarni. Każdy podopieczny dostaje od nas coś w roku gdy kończy swoje 16 urodziny. Ale to stóż wybiera moment dania go. Wiesz, coś takiego jak gotowość podopiecznego.
- To każdy człowiek ma swojego stróża? Każdy wie ze go ma?
- W tym sęk że... - zawahał się przez chwilkę i wpatrywał się we mnie mądrym i opanowanym spojrzeniem - Nie każdy człowiek posiada stróża, nie mają go ci co zbłądzili w wierze i ci którzy się go wyrzekli. Tylko ty wiesz, że go masz. Nie powinienem ci tego mówić. Ale wiem, że dzięki tobie świat może stać się lepszy. A medalion będzie wskazywał ci gdy gdzieś czai się niebezpieczeństwo.
- A wtedy gdy byłam z Galem... świecił się a potem zjawiłeś się ty...
- Nie zauważyłaś tego, byłaś zbyt... zajęta. Ktoś czaił się przy twoim domu i majstrował przy oknie. Prawdopodobnie myślał, że nikogo nie ma w domu. No już nic ci nie zagraża. Ale nie mogłem opanować się i nie przyjść do ciebie i cię nie przeprosić. Nie teraz, gdy zbliżyłem się do ciebie. - Na jego twarz spłynęła jak fala poczucie oświecenia. Skupiona mina na chwile rozluźniła mu się na chwilę i znowu spięła ale teraz w kamień.Złapał mnie za rękę i wyszeptał odwracając się na chwilę plecami do czegoś.
- Nie panikuj. Obserwuja nas.
- Kto nas obserwuje? - Wyprostowałam się.
- Nie rozglądaj się. Patrz mi w twarz tak, jakbyś widziała mnie po raz pierwszy.
Powoli ujął mnie na ręce i zaczął sprowadzać na dół z wielkiej klatki. Wyszeptał mi do ucha:
- Teraz cię odłożę, podziękujesz mi i bez zbędnych ceregieli udasz się do wyjścia. Nie mogę teraz z tobą być. Później ci wytłumaczę.
Odegraliśmy krótką scenkę po czym zniknął.
Szła przez tłumy ludzi wyprostowana trzęsąc się niemiłosiernie. Ciarki przechodziły przez całe moje ciało.
Gale.
Zostawiłam go tam samego w restauracji. Gdzie mój telefon? Znalazłam telefon w małej torebeczce która nosiłam ze sobą. Wystukałam numer Syzane.
- Syz, jest z tobą Gale?
- Cześć piękna ty moja, a nie ma go z tobą? - Zachichotała, oho ktoś tu czegoś nadużył.
- Przepraszam cię ale czuję się fatalnie i chyba wrócę do domu. Gdybyś go spotkała przekaż mu to. 
- Dlaczego sama mu tego nie powiesz? Zostaw mnie rozmawiam. Pokłóciliście się? - zabrzmiało jakby odeszła na chwilkę gdzieś na bok.
- Nie, znaczy nie wiem. Później i wytłumacz. Muszę kończyć.
Maszerowałam bosymi stopami przed siebie pobudzona. Trawa łaskotała mnie w stopy. Dochodziłam już do głównej starej bramy wyjściowej z ZOO. Gdybym nie wiedziała, że to impreza miastowa i byłabym turystą pomyślałabym, że jakaś  sekta ma tutaj zjazd czy coś w tym rodzaju.
Zaraz mamy nie ma dzisiaj w domu. Proszę, żeby chociaż raz rozerwała się i wróciła dopiero rano. Nie teraz proszę, mamonie wracaj. Nagle zadzwoniła mi komórka.
- Hej kochanie, Nie obrazisz się jeśli wrócę dopiero jutro? ale przecież nie muszę ci się tłumaczyć. Będę około 11. Jesteś już w domu?
- Właśnie do niego zmierzam? - cholera, oby się nie kapnęła, że zmyślam.
- No to do zobaczenia jutro - Rozłączyła się.
Usiadłam powoli na jednej z ławek przy drodze prowadzącej do ZOO. Rozejrzałam się trochę, było tutaj tak ciemno, że ledwo mogłam zobaczyć własną dłoń. Zamknęłam oczy i oparłam się o oparcie ławki. Drzewo spokojnie szumiało i docierała do mnie głośna muzyka. Poczułam się niezwykle samotna, tam ludzie bawią się do białego rana a ja? Czekam na kogoś kto podaje się za mojego anioła stróża. Że istnieje Przeciwświat, tajemne miejsce o którym ludzie nie wiedzą. Znaki na niebie, medalion. Mój ojciec, musiał wiedzieć coś o tym skoro uświadamiał mnie o tym juz od maleńkiego. Ale ja wtedy byłam za mała by cokolwiek zrozumieć. A jeśli on ma jakiś związek z tym? Co gorsza, jeśli on sam był aniołem stróżem? nie to wykluczone, to nie może być...
- Jesteś, bardzo dobrze.
Wzdrygnęłam się na jego widok. Jak on dostał się tutaj i ja nie słyszałam jak się do mnie zbliża. Jaka ja głupia, przez całe życie tak robi.
- Jestem - odparłam półgłosem.
- Przepraszam cię, jeśli dla ciebie to tak wielki szok, za dużo powiedziałem jak na pierwszy raz.
- Dlaczego ludzie nie mogą przebywać w Przeciwświecie?
- Właściwie to mogą... Ale jest stare anielskie przykazanie '' Stój u boku, chroń w potrzebie, nie daj by zło dosięgnęło stóp jego, a jeśli zbłądzi naprowadź, a jeśli odkryje czego znać nie powinien uchroń od tego, bo niewiedza jest potęgą''. Ludzie nie powinni znać sekretów boskich. Ale na świecie od lat rozsiewa się zło a ja wiem, że kiedyś wyniszczymy to zło.
Nie zrozumiałam niczego co do mnie mówił. A przykazania tym bardziej, była jak mi się wydaje w mowie anielskiej. nie znam tego, a nawet nie raczył mi przetłumaczyć. Nieważne.
- kto nas obserwował? -  zapytała, szczęka zadrżała mi z zimna.
Zdjął marynarkę i nałożył ją na mnie. Powoli wsadziłam ręce w jej rękawy. Była chyba o dwa rozmiary za duża. No ja jestem niska i szczupła a on wysoki i dobrze zbudowany.Podkuliłam dogi i objęłam je rekami.
- Archaniołowie. Oni odpowiedzialni są za stróżów. Obserwują nas a raczej testują od czasu do czasu. Nie zawsze oglądają co robimy ale i tak wiedzą, chociaż każdy stróż potrafi ich nieco okiwać. - puścił mi oczko.
- Dlaczego ja?
To pytanie zamurowało go chyba bo odchylił lekko głowę do tyłu i spojrzał na mnie ze zdumieniem po chwili zaśmiał się bezgłośnie i pokiwał głową. Spojrzał na ziemię pomiędzy nogami.
- Sam zadaję sobie to pytanie. Zostałaś mi przydzielona nawet gdy jeszcze się nie urodziłaś. Ja od zawsze byłem przeznaczony tobie a ty... mnie.

Rozdział V

 Rozdział V

  Czułam jak drętwieją mi kolana i palce u rąk. Czułam jak rozpływają mi się wszystkie stawy. Czułam jak włosy przylegają mi do ciała. Długa, czarna suknia była lekko pobrudzona od dołu a podeszwy szpilek lekko zdarte. Czułam jak gorset zatrzymuje mi dopływ powietrza. Nie pozwala oddychać. Nie pozwala żyć, uciska mnie. Czułam jak moje ciało rozgrzane do czerwoności płonie i policzki wypalają mi się na twarzy. Wszystko wokół mnie wirowało. Dlaczego to zrobiłam? Nie wiem. wiem tylko jedno. Że dziwnie wzbudza we mnie zaufanie. Że ma w sobie coś czego brakowało mi przez całe życie. tylko nie wiem co to jest. Jakby jakaś część mnie była przeznaczona do innych celów. Złapałam go rękami za ramiona. Czułam że jeśli się czegoś nie podtrzymam to upadnę.
  Nikt nie zwracał na nas uwagi a półmrok idealnie podkreśla atmosferę. Momentalnie zrobiło mi się teraz zimno. Chyba dotarło do mnie że... Że zostawiłam gala, zostawiłam go tam siedzącego w restauracji.
- Dlaczego tutaj jesteś? - spytał neutralnym tonem.
Puściłam go powoli. Spojrzałam jak moje ręce dygoczą.
- Chcę ci zaufać - wyszeptałam. - Chcę wiedzieć co przede mną ukrywasz.
- Jesteś gotowa? Naprawdę chcesz mi zaufać? Bo gdy to zrobisz nie będziesz mogła już więcej postrzegać rzeczywistości taką jaka jest. Nie będzie ciebie ani mnie takiej jak wcześniej.
Przerwałam ten nieznaczny dystans pomiędzy nami. Kiwnęłam głowa.
- W takim razie chodź ze mną.
Wziął mnie za rękę. Druga ręka lekko podnosiłam suknię. Nogi mnie piekły w wysokich szpilkach i trochę było mi zimno. Prowadził mnie przez tłumy ludzi. Zatrzymaliśmy się na chwilkę, bo chciałam zdjąć szpilki. Już wolę iść boso.
  Dotarliśmy trochę na ubocze ZOO. Tutaj już nie dudniła tak muzyka, było cicho i spokojnie. Drzewa powiewały sobie na wietrze a granatowe niebo prawie było w zasięgu ręki. Tak jakbym mogła chwycić jedną gwiazdę i przypiąć sobie we włosy. Byliśmy na wzgórzu, widok był nieziemski. Wszystko takie ładne, niczym z najpiękniejszych obrazów najznakomitszych malarzy. Zatrzymał się, spojrzał na mnie i w jednej chwili zwinnie wskoczył na dach klatki dla lwa. Oczywiście pustej bo teraz robiły za atrakcję. Wyciągnął do mnie rękę i pomógł wejść na górę.Usiedliśmy na jej brzegu a on oparł się rękami do tylu i spoglądał w nie.
- Na co tak patrzysz?
- Widzisz ten układ gwiazd? - Narysował jakiś znak między gwiazdami.
- Nic nie widzę, nie ma takiej konstelacji.
- Wytęż wzrok, wiem, że potrafisz. Spójrz jeszcze raz - Wpatrywał się we mnie intensywnie.
Z niepewnością spojrzałam jeszcze raz w gwiazdy. Ku moim oczom ukazał się dziwny znak. Jeszcze nigdy w życiu nie widziałam czegoś takiego. To tak jakby wszystkie konstelacje Złączyły się w jeden wielki znak. Nie, nie wielki. Ogromny. Wszystkie końce i początki utworzyły spójna całość. Aż ugięły mi się ręce.
- Co...Co to jest? - Moje oczy błądziły po całym tym układzie. Nigdy wcześniej nie widziałam czegoś takiego. Nigdy przedtem chyba żaden z naukowców nie odkrył związku pomiędzy tym.
- To nazywa się Przeciwświatem. Potocznie zwany niebem przez ziemskich mieszkańców takich jak ty. Ale tam. Tam istnieje miejsce jakiego teraz nie jesteś w stanie sobie wyobrazić. Nawet gdybym ci go teraz opisał nie zrozumiałabyś. Ale chodzi o to, że ziemia to tylko jedna część prawdziwego świata.
- jak jedna część? O czy ty do mnie mówisz? - Oczy niemal wyszły mi z orbit. To szaleniec. On gada jakieś brednie. Że niby nie ma tylko jednego świata? 
- Tu jest życie. A tam jest Praime czyli po naszemu życie po życiu. Tak to nazywamy. Nie wiem dlaczego tak jest, po prostu mnie tak uczono. Ludzie wiedzą tylko tyle ile Pan im pozwoli. Pamiętasz gdy zabrałem cię do Nakritte? To jedno z miast w Przeciwswiecie. Ludziom nie wolo tam przebywać. Ale nie mogłem ci tego nie pokazać. Myślałem, że sobie przypomnisz, że będziesz pamiętała...
- Pamiętała, co...?
Odetchnął głęboko. Usiadł teraz w moja stronę i świdrował mnie swoim spojrzeniem. Chwilę milczał jakby chciał mi coś najprościej przekazać.
- Gdy byłaś małą dziewczynką jeszcze nie byłaś w stanie niczego zaobserwować. Czy pamiętasz jak medalion zaświecił się gdy chwilę po tym przyszła do ciebie Syzane?
- Skąd o tym wiesz?
- A pamiętasz jak naszyjnik zaświecił ci się chwilę przed tym jak w klubie wybuchła bomba narkotykowa? Gdybyś widziała jak Gale panikował, od razu pobiegł po samochód. myślał że za nim biegniesz ... - Nagle zobaczył moja minę i przestał sobie żartować. Nagle jego twarz wyglądała jakby dostała chwilowego olśnienia i znowu skamieniała. Znów kości jego szczęki poruszyły się w zacisku. -  To nie on cię wyniósł z lokalu. To byłem ja. Odłożyłem cię niedaleko bo cię szukał. Tylko posadził cię w samochodzie. Myślał, że biegniesz za nim do samochodu ale ty wleciałaś wprost w opary silnego narkotyku. A pamiętasz gdy wtedy w Nakritte też ci się palił? A gdy siedziałaś w domu z Galem?
- Skąd ty to wszystko wiesz? - Odsunęłam się od niego. Ramiona miałam tak wiotkie, że bałam się, że zaraz spadnę na plecy.
- Bo jestem twoim stróżem.